Melissa Etheridge - Yes I Am (1993)

Een mooi, goed, sterk en rockend album van Melissa. Daar waar haar eerste drie album een zachtere aanraking hebben en meer akkoestisch geörrienteerd zijn, maakt Melissa hier een stap naar een veel meer rockend geluid. Daar waar de voorganger Never Enough spreekwoordelijk meer 'zacht' aanvoelt, is dat op Yes I Am niet zo. De drums komen steviger naar voren, de electrische gitaar is prominenter aanwezig waarbij de gitarist voldoende ruimte krijgt om al steunend op Melissa haar slagritmes zijn solo's te spelen.

Sterk punt vind ik de aaneensluiting van de nummers. Het eerste tot en met vijfde nummers sluiten heel goed op elkaar aan, doch niet zoals je bij een concept album vaak hoort. Silent Legacy is mijn grote favoriet, een ontzettend sterk nummer over het opkomen van vrouw-zijn. (Ik meende te herinneren dat het ging over ver haal over kindermisbruik, maar de songtekst lezend lijkt dat wat minder). Mooie opbouw, mooie versnelling, verrassende vertraging om toch nog in de versnelling te komen. De wijze waarop dan I will never be the same het geruststellend gebaar erna symbolisch weergeeft.

Ik heb het album weer opstaan. Het valt op hoe goed het in elkaar steekt. De zang met passie, met kracht en waar nodig ingehouden of geruststellend.