Melissa Etheridge - Your Little Secret (1995)

1 van haar beste cd, dit is wederom een album dat meer naar de commerciele kant neigt. (dit kwam al een beetje naar voren bij Yes I am)
Op dit album komt als nooit te voren de meer rock&roll Melissa naar voren, stevige drums, lekkere gitaarsolo's en de kwade, agressiefe en soms rauwe vocalen van Melissa geven de songs een lekkere feel.
Het enige wat ik bij dit album het nadeel vind is dat er niet meer nummers op staan.

Beste nummer van deze cd is imo "Change".

Deze voegde muzikaal gezien niet veel toe meen ik me te herinneren. Dus die heb ik weggegeven... ik weet niet meer aan wie...

Deze is momenteel niet meer leverbaar, wel jammer is toch een goede cd met nummes als Your little secret,I could have been you ed.

Zeker een goede cd, al heb ik er weinig vergelijkingsmateriaal bij (heb om een of andere reden nooit echt de behoefte gehad me veel verder in La Etheridge te verdiepen). Hij kreeg niet zulke geweldige kritieken: de steviger nummers zouden te geforceerd zijn en de ballads weinig zeggend. Tja, weinig last van. Goede singles in I Want to Come Over en het titelnummer, maar met Change en This War is Over wordt het mooiste tot het laatst bewaard.

Hm, die "een of andere reden" heet misschien wel Like the Way I Do...

Haalt ook niet het niveau van haar debuut maar 2 nummers behoren wat mij beteft tot het mooiste wat ik van haar ken; nl Shriner's Park en het al genoemde This War Is Over.

Nog 1 of 2 van zulke nummers hier en dit was een 3,5.....

Na Yes I am vind ik dit haar beste! Nog meer rockgericht dan de voorganger en dat bevalt me prima! Ze ontwikkelt zich toch redelijk door en blijft niet op het spoor van de eerst twee albums hangen. Op dit album vind ik de ballads het allermooist. All the way to heaven en This war is over zijn echt adembenemend mooi! Ik heb haar tijdens deze tour gezien. Ze speelde veel van dit album en sloot het concert af met This war is over. Echt fenomenaal was dat! De single I want to come over vind ik ook te gek! Dat U2 gitaartje werkt prima.

Toch een vol punt erbij. 2,5* is toch echt te weinig voor deze redelijk goede cd, die toch nog wel een paar keer per jaar in de cd spelert beland.

Beste nummers vind ik de stevige rockers Your little secret, I want to come over en de ballad Shriner's park welke een prettige melancholische sfeer heeft.

Prima opvolger van Yes I Am .Ze verkeert nog in de flow van dat album.Afsluiter is het prijsbeest hier.Wat een prachtige song is dat toch.Misschien wel een beetje ondergewaardeerd album.Ze bracht in die tijd ook ieder jaar een album uit,dus ik snap dat bij mensen misschien een soort van verzadiging optrad.Ik kan het nog steeds prima behappen en geef deze dan ook 4 sterren.

Een ******* goed rock album. Een album dat behoorlijk uitgebalanceerd is, met naar mijn mening goed doordachte rockende en (soft)rockballad nummers. Met een zangeres die heel goed bij stem is.

Het album opent stevig met twee nummers die redelijk in elkaars verlengde liggen. Een recht-toe-recht-aan drumritme maakt je dan alert op het vervolg. Blijft het zo? Wordt het anders? Des te fijner dat Nowhere to Go dan aanvoelt als een verzachtend balsem met een prettige koersverandering. An Usual Kiss: heel fijn hoe dit 'suspense'-nummer fijne ritmewisselingen heeft en een fijne uitluidende gitaarsolo. I could have been you: Het opent traag, doch bij het refrein komen de soms vinnige uithalen. Is het woede? Is het ontstentenis? Is het passie? Gaaf hoe het nummer dan al fluitend eindigd. Wat gaandeweg het afspelen steeds meer opvalt: de balans en gevarieerdheid tussen de nummers, waardoor ik dit album uiteindelijk als haar beste beschouw.

Change is een erg goed vlot rocknummer, een van de beste uit haar catalogus. Fijn gitaarspel. Met name de tekst is goed met een fijne twist in het refrein. "And so it goes/This too shall pass away/It cuts so strange/The only thing that stays the same/Is change". Ik denk dan vaak aan het zinnetje "Hoe hard moet ik lopen om niet bij je stil hoeven te staan" van Van Dik Hout.

Gek genoeg een album dat ik niet heel vaak luister. Maar als ik het luister, valt me telkens de sterkte op.

Behoorlijk onderschatte plaat naar mijn (perfect te relativeren) mening! De dame heeft toch meer degelijk materiaal op haar conto staan dan ik aanvankelijk had gedacht. Deze lijkt 1 van haar betere te zijn...

Met dat laatste ben ik het wel eens. Over de hele linie een sterk album, met voldoende afwisseling, een goed op dreef zijnde band en Melissa die erg goed bij stem is. De afsluiter is wel de uitschieter. Alleen I really like you vind ik ietsjes onder de maat vanwege het al te repetitieve karakter van het refrein.