Melissa Etheridge - Your Little Secret (1995)
mijn stem
75 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Island
-
Your Little Secret (4:19)
-
I Really Like You (4:09)
-
Nowhere to Go (5:53)
-
An Unusual Kiss (5:21)
-
I Want to Come Over (5:25)
-
All the Way to Heaven (4:54)
-
I Could Have Been You (5:56)
-
Shriner's Park (5:23)
-
Change (4:36)
-
This War Is Over (6:58)
-
Come to My Window [Live] * (4:01)
-
No Souvenirs [Live] * (5:00)
-
Ain't It Heavy [Live] * (4:20)
-
Yes I Am [Live] * (4:23)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
52:54
(1:10:38)
0
geplaatst: 4 november 2022, 08:59 uur
Een ******* goed rock album. Een album dat behoorlijk uitgebalanceerd is, met naar mijn mening goed doordachte rockende en (soft)rockballad nummers. Met een zangeres die heel goed bij stem is.
Het album opent stevig met twee nummers die redelijk in elkaars verlengde liggen. Een recht-toe-recht-aan drumritme maakt je dan alert op het vervolg. Blijft het zo? Wordt het anders? Des te fijner dat Nowhere to Go dan aanvoelt als een verzachtend balsem met een prettige koersverandering. An Usual Kiss: heel fijn hoe dit 'suspense'-nummer fijne ritmewisselingen heeft en een fijne uitluidende gitaarsolo. I could have been you: Het opent traag, doch bij het refrein komen de soms vinnige uithalen. Is het woede? Is het ontstentenis? Is het passie? Gaaf hoe het nummer dan al fluitend eindigd. Wat gaandeweg het afspelen steeds meer opvalt: de balans en gevarieerdheid tussen de nummers, waardoor ik dit album uiteindelijk als haar beste beschouw.
Change is een erg goed vlot rocknummer, een van de beste uit haar catalogus. Fijn gitaarspel. Met name de tekst is goed met een fijne twist in het refrein. "And so it goes/This too shall pass away/It cuts so strange/The only thing that stays the same/Is change". Ik denk dan vaak aan het zinnetje "Hoe hard moet ik lopen om niet bij je stil hoeven te staan" van Van Dik Hout.
Gek genoeg een album dat ik niet heel vaak luister. Maar als ik het luister, valt me telkens de sterkte op.
Het album opent stevig met twee nummers die redelijk in elkaars verlengde liggen. Een recht-toe-recht-aan drumritme maakt je dan alert op het vervolg. Blijft het zo? Wordt het anders? Des te fijner dat Nowhere to Go dan aanvoelt als een verzachtend balsem met een prettige koersverandering. An Usual Kiss: heel fijn hoe dit 'suspense'-nummer fijne ritmewisselingen heeft en een fijne uitluidende gitaarsolo. I could have been you: Het opent traag, doch bij het refrein komen de soms vinnige uithalen. Is het woede? Is het ontstentenis? Is het passie? Gaaf hoe het nummer dan al fluitend eindigd. Wat gaandeweg het afspelen steeds meer opvalt: de balans en gevarieerdheid tussen de nummers, waardoor ik dit album uiteindelijk als haar beste beschouw.
Change is een erg goed vlot rocknummer, een van de beste uit haar catalogus. Fijn gitaarspel. Met name de tekst is goed met een fijne twist in het refrein. "And so it goes/This too shall pass away/It cuts so strange/The only thing that stays the same/Is change". Ik denk dan vaak aan het zinnetje "Hoe hard moet ik lopen om niet bij je stil hoeven te staan" van Van Dik Hout.
Gek genoeg een album dat ik niet heel vaak luister. Maar als ik het luister, valt me telkens de sterkte op.
* denotes required fields.
* denotes required fields.