Natural Snow Buildings - The Dance of the Moon and the Sun (2006)

Wat is Wisconsin toch een heerlijke track. Dit is toch wel het beste wat het Franse duo al heeft uitgebracht.

vandaag binnen, met bonus cd's nog wel

Kwaliteitsverschil is er bij dit duo niet snel te bespeuren.
Ik heb een beetje het idee dat het komt door de manier waarop ze muziek maken. De bezwerende, experimentele folkachtige muziek, werkt (voor mij) zo tranceopwekkend dat ze er makkelijk 2,5 uur mee vol kunnen maken zonder te vervelen.
Toch heb ik na een aantal releases niet het idee dat er veel verschil zit in de onderlinge sound van hun albums. Ach, als je een trucje zo goed beheerst, waarom zou je er dan veel aan veranderen.

Dat is dus wat ik dacht, voordat ik deze cd(s) in de speler stopte.
Eigenlijk, dus 1 van de oudere albums van hun, zorgt deze re-issue ervoor dat het wel een van de nieuwste uitgaven is in hun discografie.
Qua opzet en geluid, vind ik dit bij vlagen, de meest melodieuze en toegangkelijke plaat. Meerdere nummers, die gewoon bestaan uit zang en mooie (gitaar) begeleiding en echt melodielijnen, in plaats van de jams waar ze om bekend staan.
Er is dus blijkbaar wel een kleine evolutie per release en bij dit album valt het andere geluid me een stuk meer op, dan bij ander werk. Het ziet er dus naar uit, dat ik mijn woorden ietsje kan bijstellen.

Mn cijfer niet. Saai dat het word, gaat ie gewoon weer met de 4.5* aan de haal. Benieuwd of ooit 1 van hun albums op 5* komt.

Jazeker, deze

Wat een geweldig dubbelalbum is dit. Zulke Folk heb ik nog nooit gehoord. Het mooiste nummer vind ik Felt Presence, Ghostly Humming, 25 minuten genieten, het wordt alleen maar mooier en mooier en mooier door het nummer heen. Ook de kortere nummers zijn geweldig, een beetje lo-fi, maar dat is niet erg. Het is enorm gevarieerd, Winconsin gaat bijna de kant van Post Rock op, terwijl er ook nummers zijn die richting Drone gaan. Een heel speciaal album, dit. Derde plaats in mijn top 10.

Heul mooi, gaat ook op m'n wishlist dit album..

Er staat er nu één voor slechts 160 euro op discogs

Ja, hun albums verkopen kun je wel rijk van worden, maar 160 is wat overdreven. Vraag me af wie het er voor geeft. Mocht ik ooit eens krap zitten, kan ik nog altijd overwegen er 1tje de deur uit te doen voor een eurootje of 80

ik vraag me toch echt af of die albums ook voor 80 euro worden verkocht. Veel OOP albums worden astronomische bedragen voor gevraagd, maar met wat geduld en regelmatig de bekende marktplaces en ebay in de gaten houden kan er voor zorgen dat je een bepaald album voor een normale prijs kunt krijgen. Heb dit zelf meerdere malen meegemaakt: voorbeeld Shit and Shine - Ladybird, deze werd ook nog rond de 100 euro voor gevraagd en hem toen via amazon.com voor 14 euro kunnen kopen.

Maar dat is vast de originele CD-R release of is het wel de heruitgave, maar dan met alle bonus dingen?

Idiote prijs in ieder geval...

Ik las op Boomkat dat er 500 ex. van dit album zijn gemaakt, da's niet veel.. Schijnbaard zijn alle albums in zeer gelimiteerde oplagen uitgebracht. Wordt dus een lastig verhaal om een origineel hiervan te bemachtigen. Dan maar downloaden dus.

Een van de mooiste ontdekkingen van de laatste maanden, zeker Wisconsin en Felt Presence... zijn twee van de mooiste nummers ooit gehoord. Staan al weken elke dag op.
Knap hoe de plaat met zo'n ferme lengte toch blijft boeien.

Angstig en angstaanjagend, breekbaar en massief. Natural Snow Buildings maakt erg aparte muziek. Het album heeft, ondanks de variatie, toch een soort rode lijn . De muziek op "The Dance of the Moon and the Sun" heeft namelijk een ongemakkelijk sfeer die zorgt voor een boel spanning. Ondanks de herhalende natuur van de muziek is het ten horen gebrachte eigenlijk continue intrigerend. Al is bijna 3 uur muziek wel een hele brok. Erg leuke tip van kobe bryant fan, dit album gaat vaker in huize Misterfool gedraaid worden.

Fijn dat je het goed vindt! Je ziet de reactie's op hun platen met de release minder worden hier op Mume. Tijd om dit nieuw leven in te blazen lijkt me, hun prachtige nieuwe LP heeft bv maar 2 stemmen (die klokt maar zo'n 45 minuten ).

Oef, dacht ik toen Cervantes deze mij tipte in het Super Tip-Topper topic. Oef om twee redenen: ik had deze plaat ooit al op het oog, maar besloot om af te haken omdat de beschrijving van tweeëneenhalf uur aan folkdrones me nog net wat zwaar op de maag lag. Bovendien oef omdat deze verstokte Spotifyluisteraar het toch wel lastig had met een album dat alleen op Youtube staat, en dus niet op de fiets of überhaupt zonder laptop bij de hand geluisterd kan worden. Nou goed, toen had ik plotseling vier tentamens en was er ook nog eens een wereldwijde pandemie en zo, dus bleek dat ik er toch wel tijd voor had. En ik ben er blij mee, zoals aan mijn cijfer valt te zien.

Het is eigenlijk zonde dat Mehdi Ameziane en Solange Gularte, het duo achter Natural Snow Buildings, zo veel hun best hebben gedaan om hun muziek voor de wereld te verbergen. Voor tweeëneenhalf uur aan folkdrones is dit namelijk wel een verdomd makkelijke tweeëneenhalf uur. Dat klinkt misschien als een afrekening, maar zo bedoel ik het totaal niet: nummers als Interstate Roads en het daaropvolgende Wisconsin maken gewoon bij de eerste luisterbeurt meteen indruk. Het is het soort sprankelende galmfolk met bitterzoete melodieën die tegelijkertijd uitnodigen tot weemoed als tot het rijden door weidse landschappen met deze muziek op oorverdovend volume.

Dan komen we bij het andere uiterste van de plaat: nummers zoals A Ten Guarding-Spirits Motherfucker, die klinken alsof ze tweeduizend jaar aan Westerse muziekgeschiedenis zijn voorbij gegaan, met een geluid dat even tribaal als out of this world klinkt. Tegenover de lieve huiskamergalmfolk staan indrukwekkende monolieten als deze, waar de melodie juist compleet plaats moet maken voor mystieke geluiden afkomstig uit instrumenten die van beschavingen duizenden jaren vroeger of later dan de onze lijken te zijn.

Tussen deze twee uitersten is er nog genoeg aangenaams te vinden. Op ieder nummer lijkt het duo een nieuw evenwicht te vinden tussen de mysterieuze drones en ondefinieerbare instrumenten, en de menselijke melodieën en lieve zang. Felt Presence, Ghostly Humming, het sleutelstuk op de plaat waarin de dronekant precies evenwicht houdt met de folkkant, klinkt bij gebrek aan beter woorden nog gewoon toegankelijk. Dreigend, melancholisch, intrigerend, dat ook. Ook John Carpenter, waarin de postrockerige gitaren die we eerder op Wisconsin hoorden worden gecombineerd met primitieve percussie en subtiele drones, is ongekend intrigerend. Tot slot zijn de vervormde stemmen op het eind van Cut Joint Sinews & Divided Reincarnation, een structuurloze jam die duidelijk meer naar het experimentele uiterste neigt, zo ongelooflijk bevreemdend en vet dat dit me een goed plekje in de recensie leek om ze aan te kaarten.

Maar goed, geen hoger cijfer dus. Ja, hoe flauw het ook klinkt, de lengte gaat hier wel parten spelen. Vooral de tweede helft van het album bestaat uit stuk voor stuk toffe drones die desalniettemin niet heel anders zijn dan degene die ik in het eerste uur hoor, en je wil dan wel echt van buitenaardse kwaliteit zijn, wil je nog boeien voor de volle tweeëneenhalf uur. Gelukkig is daar helemaal aan het eind Tunneling into the Structure Until It Falls, een nummer dat inderdaad die buitenaardse kwaliteit heeft. Je komt maar weinig nummers tegen die zo'n sublieme melodieuze kwaliteit hebben, terwijl ze tegelijkertijd nog worden ondersteund door drones van dezelfde kwaliteit - hoe de melodieën langzaam ondersneeuwen onder de snijdende, wederom tegelijkertijd buitenaardse als tribale drones van Ameziane en Gularte is ronduit ontroerend. Het laat, vlak voordat de plaat uitgeleid wordt, nog even zien hoe ongelooflijk veel artistieke visie en muzikale kwaliteit er in dit project zit. En daar ben ik dankbaar voor.