Muziek / Muziekgames / Super Tip-Topper
0
geplaatst: 14 maart 2020, 20:15 uur
aerobag schreef:
Ik richt mijn vizier nu op de nominatie van Cervantes, aangezien de arme kerel (net als ikzelf overigens), nog op nul beluisterde nominaties staat.
Sorry, maar jouw tip staat bij mij helemaal achteraan in de rij. Ik richt mijn vizier nu op de nominatie van Cervantes, aangezien de arme kerel (net als ikzelf overigens), nog op nul beluisterde nominaties staat.
Ligt niet aan jou hoor, gewoon stom toeval. (Echt waar.)
3
geplaatst: 14 maart 2020, 22:01 uur
Colin Stetson and Sarah Neufeld - Never Were the Way She Was (2015), tip van hoi123
De tweede tip die ik heb gekregen van hoi123 draait weer om een album waarin instrumentatie centraal staat. Ditmaal gaat het om een samenwerking tussen Colin Stetson en Sarah Neufeld, die beiden betrokken zijn geweest bij de band Arcade Fire. In tegenstelling tot die band laten ze hier een aanzienlijk experimenteler geluid ten gehore brengen.
Het duurde dan ook even voordat ik hier goed aan gewend was, wat verklaarde waarom ik het album in eerste instantie vooral ervoer als zenuwslopend gepingel. Maar als er eenmaal gewenning is opgetreden dan begint deze muziek me steeds meer te charmeren. Mede dankzij het creatieve gebruik van zowel snaar als blaasinstrumenten wordt er een sfeer gecreëerd, die zowel onbehaaglijk als bevreemdend is.
Het geheel luistert weg als een avontuurlijke filmscore met voldoende spanning om je mee te nemen. Een nummer als The Rest of Us is bijv. verrassend ritmisch, al is er ook ruimte voor meer ontspannen momenten zoals bij het titelnummer. Toch was de sfeer mij iets te beladen en kil om me helemaal in te pakken. Een interessant album dus, die me niet helemaal wist te betoveren.
Beoordeling: 3,20*
De tipperbeoordeling:
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - hoi123
3,30* - 09,9 / 03 / 03 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,95* - 07,9 / 02 / 04 - Ward
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
De tweede tip die ik heb gekregen van hoi123 draait weer om een album waarin instrumentatie centraal staat. Ditmaal gaat het om een samenwerking tussen Colin Stetson en Sarah Neufeld, die beiden betrokken zijn geweest bij de band Arcade Fire. In tegenstelling tot die band laten ze hier een aanzienlijk experimenteler geluid ten gehore brengen.
Het duurde dan ook even voordat ik hier goed aan gewend was, wat verklaarde waarom ik het album in eerste instantie vooral ervoer als zenuwslopend gepingel. Maar als er eenmaal gewenning is opgetreden dan begint deze muziek me steeds meer te charmeren. Mede dankzij het creatieve gebruik van zowel snaar als blaasinstrumenten wordt er een sfeer gecreëerd, die zowel onbehaaglijk als bevreemdend is.
Het geheel luistert weg als een avontuurlijke filmscore met voldoende spanning om je mee te nemen. Een nummer als The Rest of Us is bijv. verrassend ritmisch, al is er ook ruimte voor meer ontspannen momenten zoals bij het titelnummer. Toch was de sfeer mij iets te beladen en kil om me helemaal in te pakken. Een interessant album dus, die me niet helemaal wist te betoveren.
Beoordeling: 3,20*
De tipperbeoordeling:
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - hoi123
3,30* - 09,9 / 03 / 03 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,95* - 07,9 / 02 / 04 - Ward
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
3
geplaatst: 15 maart 2020, 18:07 uur
Blackfilm - Blackfilm (2008)
Getipt door: Barney Rubble
Een tip waar ik door de omschrijvingen hier op de site erg benieuwd naar was, maar die helaas niet helemaal die verwachtingen voor mij heeft ingelost.
Het album leunt vooral op sfeerschepping. Er wordt een spookachtige sfeer gecreëerd met donkere soundscapes, triphop-achtige beats, spaarzame inkleuring met strijkers en piano. Dit geeft het album een filmische sfeer, waarbij ik vooral aan klassieke horrorfilms moest denken. Ik kan me ook goed voorstellen dat het een sfeer is die het bij veel mensen goed doet.
Mij weet het helaas niet echt te overtuigen. Ik vind het vaak nogal voorspelbaar en een tikkeltje clichématig aanvoelen met weinig afwisseling qua sound. Zonder dat ik de nummers echt slecht vind, wordt het voor mij na verloop van tijd een lange zit. Door de duidelijke triphop-invloeden doet het voor mij daarnaast nogal gedateerd aan. Ik was oprecht verbaasd na een aantal luisterbeurt dat dit uit 2008 was en niet een jaar of tien eerder. Het gebrek aan een persoonlijke klik zal ook komen doordat triphop een genre is, waar ik buiten Portishead bar weinig mee op heb.
Kwalitatief kan ik echter zeker niet stellen dat het slecht is en ik vind het ook zeker geen storende muziek. Echter weet het me zelden echt te boeien. Als met Five Years een wat elektronischer geluid wordt gekozen veer ik wel even op, maar dat is echt de uitzondering. Een ander nummer wat qua sound afwijkt is Marabharata, doordat dit het enige nummer met zang is. Helaas gaat het om van die zweverige Oosterse zang, wat sinds Gladiator in elke epische film- of gamesoundtrack verplicht moet opduiken. Ik vind dat dan ook de enige echte misser op het album.
Als geheel heb ik bij dit album dezelfde ervaring als ik heb bij Massive Attack en Archive. Ik kan me de populariteit wel indenken, maar persoonlijk gaat het grotendeels langs me heen. Als geheel heeft het voor mij echter wel voldoende interessants om een krappe voldoende voor Barney Rubble te verantwoorden. Ik geef een 2,9*
De tipperbeoordeling:
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
Getipt door: Barney Rubble
Een tip waar ik door de omschrijvingen hier op de site erg benieuwd naar was, maar die helaas niet helemaal die verwachtingen voor mij heeft ingelost.
Het album leunt vooral op sfeerschepping. Er wordt een spookachtige sfeer gecreëerd met donkere soundscapes, triphop-achtige beats, spaarzame inkleuring met strijkers en piano. Dit geeft het album een filmische sfeer, waarbij ik vooral aan klassieke horrorfilms moest denken. Ik kan me ook goed voorstellen dat het een sfeer is die het bij veel mensen goed doet.
Mij weet het helaas niet echt te overtuigen. Ik vind het vaak nogal voorspelbaar en een tikkeltje clichématig aanvoelen met weinig afwisseling qua sound. Zonder dat ik de nummers echt slecht vind, wordt het voor mij na verloop van tijd een lange zit. Door de duidelijke triphop-invloeden doet het voor mij daarnaast nogal gedateerd aan. Ik was oprecht verbaasd na een aantal luisterbeurt dat dit uit 2008 was en niet een jaar of tien eerder. Het gebrek aan een persoonlijke klik zal ook komen doordat triphop een genre is, waar ik buiten Portishead bar weinig mee op heb.
Kwalitatief kan ik echter zeker niet stellen dat het slecht is en ik vind het ook zeker geen storende muziek. Echter weet het me zelden echt te boeien. Als met Five Years een wat elektronischer geluid wordt gekozen veer ik wel even op, maar dat is echt de uitzondering. Een ander nummer wat qua sound afwijkt is Marabharata, doordat dit het enige nummer met zang is. Helaas gaat het om van die zweverige Oosterse zang, wat sinds Gladiator in elke epische film- of gamesoundtrack verplicht moet opduiken. Ik vind dat dan ook de enige echte misser op het album.
Als geheel heb ik bij dit album dezelfde ervaring als ik heb bij Massive Attack en Archive. Ik kan me de populariteit wel indenken, maar persoonlijk gaat het grotendeels langs me heen. Als geheel heeft het voor mij echter wel voldoende interessants om een krappe voldoende voor Barney Rubble te verantwoorden. Ik geef een 2,9*
De tipperbeoordeling:
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
5
geplaatst: 18 maart 2020, 19:04 uur
Natural Snow Buildings - The Dance of the Moon and the Sun, tip van Cervantes, krijgt een 4,1*.
Oef, dacht ik toen Cervantes deze mij tipte. Oef om twee redenen: ik had deze plaat ooit al op het oog, maar besloot om af te haken omdat de beschrijving van tweeëneenhalf uur aan folkdrones me nog net wat zwaar op de maag lag. Bovendien oef omdat deze verstokte Spotifyluisteraar het toch wel lastig had met een album dat alleen op Youtube staat, en dus niet op de fiets of überhaupt zonder laptop bij de hand geluisterd kan worden. Nou goed, toen had ik plotseling vier tentamens en was er ook nog eens een wereldwijde pandemie en zo, dus bleek dat ik er toch wel tijd voor had. En ik ben er blij mee, zoals aan mijn cijfer valt te zien.
Het is eigenlijk zonde dat Mehdi Ameziane en Solange Gularte, het duo achter Natural Snow Buildings, zo veel hun best hebben gedaan om hun muziek van de wereld te verbergen. Voor tweeëneenhalf uur aan folkdrones is dit namelijk wel een verdomd makkelijke tweeëneenhalf uur. Dat klinkt misschien als een afrekening, maar zo bedoel ik het totaal niet: nummers als Interstate Roads en het daaropvolgende Wisconsin maken gewoon bij de eerste luisterbeurt meteen indruk. Het is het soort sprankelende galmfolk met bitterzoete melodieën die tegelijkertijd uitnodigen tot weemoed als tot het rijden door weidse landschappen met deze muziek op oorverdovend volume.
Dan komen we bij het andere uiterste van de plaat: nummers zoals A Ten Guarding-Spirits Motherfucker, die klinken alsof ze tweeduizend jaar aan Westerse muziekgeschiedenis zijn voorbij gegaan, met een geluid dat even tribaal als out of this world klinkt. Tegenover de lieve huiskamergalmfolk staan monolieten als deze, waar de melodie juist compleet plaats moet maken voor mystieke geluiden afkomstig uit instrumenten die van beschavingen duizenden jaren vroeger (of later) dan de onze lijken te zijn.
Tussen deze twee uitersten is er nog genoeg aangenaams te vinden. Op ieder nummer lijkt het duo een nieuw evenwicht te vinden tussen de mysterieuze drones en ondefinieerbare instrumenten, en de menselijke melodieën en lieve zang. Felt Presence, Ghostly Humming, het sleutelstuk op de plaat waarin de dronekant precies evenwicht houdt met de folkkant, klinkt bij gebrek aan beter woorden nog gewoon toegankelijk. Dreigend, melancholisch, intrigerend, dat ook. Ook John Carpenter, waarin de postrockerige gitaren die we eerder op Wisconsin hoorden worden gecombineerd met primitieve percussie en subtiele drones, is ongekend intrigerend. Tot slot zijn de vervormde stemmen op het eind van Cut Joint Sinews & Divided Reincarnation, een structuurloze jam die duidelijk meer naar het experimentele uiterste neigt, zo ongelooflijk bevreemdend en vet dat dit me een goed plekje in de recensie leek om ze aan te kaarten.
Maar goed, geen hoger cijfer dus. Ja, hoe flauw het ook klinkt, de lengte gaat hier wel parten spelen. Vooral de tweede helft van het album bestaat uit stuk voor stuk toffe drones die desalniettemin niet heel anders zijn dan degene die ik in het eerste uur hoor, en je wil dan wel echt van buitenaardse kwaliteit zijn, wil je nog boeien voor de volle tweeëneenhalf uur. Gelukkig is daar helemaal aan het eind Tunneling into the Structure Until It Falls, een nummer dat inderdaad die buitenaardse kwaliteit heeft. Je komt maar weinig nummers tegen die zo'n sublieme melodieuze kwaliteit hebben, terwijl ze tegelijkertijd nog worden ondersteund door drones van dezelfde kwaliteit - hoe de melodieën langzaam ondersneeuwen onder de snijdende, wederom tegelijkertijd buitenaardse als tribale drones van Ameziane en Gularte is ronduit ontroerend. Het laat, vlak voordat de plaat uitgeleid wordt, nog even zien hoe ongelooflijk veel artistieke visie en muzikale kwaliteit er in dit project zit. En daar ben ik dankbaar voor.
Thanks Cervantes!
De tipperbeoordeling:
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,66* - 11,0 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
Oef, dacht ik toen Cervantes deze mij tipte. Oef om twee redenen: ik had deze plaat ooit al op het oog, maar besloot om af te haken omdat de beschrijving van tweeëneenhalf uur aan folkdrones me nog net wat zwaar op de maag lag. Bovendien oef omdat deze verstokte Spotifyluisteraar het toch wel lastig had met een album dat alleen op Youtube staat, en dus niet op de fiets of überhaupt zonder laptop bij de hand geluisterd kan worden. Nou goed, toen had ik plotseling vier tentamens en was er ook nog eens een wereldwijde pandemie en zo, dus bleek dat ik er toch wel tijd voor had. En ik ben er blij mee, zoals aan mijn cijfer valt te zien.
Het is eigenlijk zonde dat Mehdi Ameziane en Solange Gularte, het duo achter Natural Snow Buildings, zo veel hun best hebben gedaan om hun muziek van de wereld te verbergen. Voor tweeëneenhalf uur aan folkdrones is dit namelijk wel een verdomd makkelijke tweeëneenhalf uur. Dat klinkt misschien als een afrekening, maar zo bedoel ik het totaal niet: nummers als Interstate Roads en het daaropvolgende Wisconsin maken gewoon bij de eerste luisterbeurt meteen indruk. Het is het soort sprankelende galmfolk met bitterzoete melodieën die tegelijkertijd uitnodigen tot weemoed als tot het rijden door weidse landschappen met deze muziek op oorverdovend volume.
Dan komen we bij het andere uiterste van de plaat: nummers zoals A Ten Guarding-Spirits Motherfucker, die klinken alsof ze tweeduizend jaar aan Westerse muziekgeschiedenis zijn voorbij gegaan, met een geluid dat even tribaal als out of this world klinkt. Tegenover de lieve huiskamergalmfolk staan monolieten als deze, waar de melodie juist compleet plaats moet maken voor mystieke geluiden afkomstig uit instrumenten die van beschavingen duizenden jaren vroeger (of later) dan de onze lijken te zijn.
Tussen deze twee uitersten is er nog genoeg aangenaams te vinden. Op ieder nummer lijkt het duo een nieuw evenwicht te vinden tussen de mysterieuze drones en ondefinieerbare instrumenten, en de menselijke melodieën en lieve zang. Felt Presence, Ghostly Humming, het sleutelstuk op de plaat waarin de dronekant precies evenwicht houdt met de folkkant, klinkt bij gebrek aan beter woorden nog gewoon toegankelijk. Dreigend, melancholisch, intrigerend, dat ook. Ook John Carpenter, waarin de postrockerige gitaren die we eerder op Wisconsin hoorden worden gecombineerd met primitieve percussie en subtiele drones, is ongekend intrigerend. Tot slot zijn de vervormde stemmen op het eind van Cut Joint Sinews & Divided Reincarnation, een structuurloze jam die duidelijk meer naar het experimentele uiterste neigt, zo ongelooflijk bevreemdend en vet dat dit me een goed plekje in de recensie leek om ze aan te kaarten.
Maar goed, geen hoger cijfer dus. Ja, hoe flauw het ook klinkt, de lengte gaat hier wel parten spelen. Vooral de tweede helft van het album bestaat uit stuk voor stuk toffe drones die desalniettemin niet heel anders zijn dan degene die ik in het eerste uur hoor, en je wil dan wel echt van buitenaardse kwaliteit zijn, wil je nog boeien voor de volle tweeëneenhalf uur. Gelukkig is daar helemaal aan het eind Tunneling into the Structure Until It Falls, een nummer dat inderdaad die buitenaardse kwaliteit heeft. Je komt maar weinig nummers tegen die zo'n sublieme melodieuze kwaliteit hebben, terwijl ze tegelijkertijd nog worden ondersteund door drones van dezelfde kwaliteit - hoe de melodieën langzaam ondersneeuwen onder de snijdende, wederom tegelijkertijd buitenaardse als tribale drones van Ameziane en Gularte is ronduit ontroerend. Het laat, vlak voordat de plaat uitgeleid wordt, nog even zien hoe ongelooflijk veel artistieke visie en muzikale kwaliteit er in dit project zit. En daar ben ik dankbaar voor.
Thanks Cervantes!
De tipperbeoordeling:
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,66* - 11,0 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0
geplaatst: 18 maart 2020, 19:15 uur
Oh ja, waar ik ook dankbaar voor ben is dat ik nu meer albums aan het verkennen ben die alleen op Youtube staan dankzij deze tip. Nu mezelf een existentiële crisis aan het inwerken met het oeuvre van The Caretaker! 
1
geplaatst: 18 maart 2020, 20:29 uur
Leuk dat je er zo van genoten hebt! 
Was een drama geweest als je het album van bijna 3 uur helemaal niks aan had gevonden.
Was een drama geweest als je het album van bijna 3 uur helemaal niks aan had gevonden.
4
geplaatst: 18 maart 2020, 21:39 uur
Deltron 3030 - Deltron 3030 (2000)
Als het op video-games en films aankomt ben ik een groot liefhebber van science fiction. Er is iets aangrijpends aan visies van de toekomst, zelfs al worden ze ironisch genoeg door de tijd ingehaald. Een (afro)-futuristisch hiphopalbum sprak me dan ook gelijk aan. Verder kende ik Del tha Funkee Homosapien al van zijn bijdrages bij Gorillaz. Hij heeft een prettige stem/flow, hetgeen op dit album ervoor zorgt dat deze muziek mij als een handschoen paste.
De grootste kracht van dit album schuilt in de geweldige productie. Een prachtig gevarieerd klankenpallet vol met soul, soundtrackklanken en futuristische blieps en bytes. Het is een bombastische en dynamische mengelmoes die alle kanten op schiet. Haast een soort hiphopversie van The Flaming Lips. Deze stijl werpt de sappigste vruchten af op 3030 . Die zweverige gitaarlijntjes en dreinende toetsklanken zijn op zichzelf al heerlijk, maar als het koor binnenkomt, is het pas echt genieten geblazen. Het nummer heeft een heerlijk filmisch arrangement. Ook leuk dat in de lyrics allerhande science-fictionklassiekers worden genamecheckt, waaronder bijvoorbeeld cyberpunkklassieker: Neuromancer.
-
Het is overigens verre van het enige topnummer op de plaat. Turbulence is ook lekker dreigend: met een ronduit manische rapstijl en snijdende synthesizers op de achtergrond. Tot slot is Madness tof. Het bevat een meeslepend ritme en een mooie sample die wordt ingezet als refrein. De interessante synthesizerklanken op de achtergrond houden mijn aandacht bij de les.
-
Eigenlijk vind ik enkel de skits niet zo heel sterk. Deze staan waarschijnlijk meer ten dienste van het concept dan dat ze muzikaal iets toevoegen. Maar op dat kleine azijnzeikpuntje na is dit wederom een erg sterke tip. Ga ik in mijn eigen tijd nog wel eens vaker opzetten.
“Upgrade your grey matter cause one day it may matter."
Ik dank jordidj1 voor de tip.
4,1*
De tipperbeoordeling:
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,66* - 11,0 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
Als het op video-games en films aankomt ben ik een groot liefhebber van science fiction. Er is iets aangrijpends aan visies van de toekomst, zelfs al worden ze ironisch genoeg door de tijd ingehaald. Een (afro)-futuristisch hiphopalbum sprak me dan ook gelijk aan. Verder kende ik Del tha Funkee Homosapien al van zijn bijdrages bij Gorillaz. Hij heeft een prettige stem/flow, hetgeen op dit album ervoor zorgt dat deze muziek mij als een handschoen paste.
De grootste kracht van dit album schuilt in de geweldige productie. Een prachtig gevarieerd klankenpallet vol met soul, soundtrackklanken en futuristische blieps en bytes. Het is een bombastische en dynamische mengelmoes die alle kanten op schiet. Haast een soort hiphopversie van The Flaming Lips. Deze stijl werpt de sappigste vruchten af op 3030 . Die zweverige gitaarlijntjes en dreinende toetsklanken zijn op zichzelf al heerlijk, maar als het koor binnenkomt, is het pas echt genieten geblazen. Het nummer heeft een heerlijk filmisch arrangement. Ook leuk dat in de lyrics allerhande science-fictionklassiekers worden genamecheckt, waaronder bijvoorbeeld cyberpunkklassieker: Neuromancer.
-
Het is overigens verre van het enige topnummer op de plaat. Turbulence is ook lekker dreigend: met een ronduit manische rapstijl en snijdende synthesizers op de achtergrond. Tot slot is Madness tof. Het bevat een meeslepend ritme en een mooie sample die wordt ingezet als refrein. De interessante synthesizerklanken op de achtergrond houden mijn aandacht bij de les.
-
Eigenlijk vind ik enkel de skits niet zo heel sterk. Deze staan waarschijnlijk meer ten dienste van het concept dan dat ze muzikaal iets toevoegen. Maar op dat kleine azijnzeikpuntje na is dit wederom een erg sterke tip. Ga ik in mijn eigen tijd nog wel eens vaker opzetten.
“Upgrade your grey matter cause one day it may matter."
Ik dank jordidj1 voor de tip.
4,1*
De tipperbeoordeling:
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,66* - 11,0 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
4
geplaatst: 18 maart 2020, 22:07 uur
Album: Soap&Skin - Lovetune for Vacuum
Genre: Freaky folk
Jaar: 2009
Tipper: hoi123
‘Klassiek aangezette duisternis’ schreef Roeland toen hij me dit album tipte. Best een treffende omschrijving. Soap&Skin maakt folkmuziek, erg somber en duister en met een klassiek randje door het frêle pianospel.
Even vooraf: Ik las ergens dat Anja Plaschg pas 18 jaar was toen ze dit album schreef. Dit is wel even andere koek dan wat een Birdy, een Lorde of een Billie Eilish op die leeftijd deed. Respect voor Anja en een beetje medelijden, want als je op zo’n leeftijd zulke duistere muziek schrijft betwijfel ik of je een heel fijne jeugd hebt gehad, maar dat terzijde.
De piano maakt overuren en steelt hier duidelijk de show. Ingewikkelde melodieën zijn het niet echt, maar ze weten me te raken en dat telt. In zo’n piano zit enorm veel emotie verscholen, maar het is een kunst om die eruit te krijgen, liefst op een manier die mij raakt. Regina Spektor is iemand die dat kan, Soap&Skin flikt het hier ook.
Naast die piano is er meer te horen. Veel meer. Strijkers gaan altijd goed samen met piano, maar de belangrijkste en bijzonderste toevoegingen zijn toch de elektronica en gekke samples die eigenlijk keihard vloeken met het pianospel, maar soms best goed blijken te werken. Onderlagen van synths zijn soms prominent aanwezig en zetten een liedje helemaal naar hun hand (DDMMYYYY), soms blijft het ook subtieler of zijn het alleen wat vreemde samples en bliepjes die een liedje een twist meegeven.
Turbine Womb is misschien het beste voorbeeld. De piano klinkt nergens zo mooi als in dit liedje, maar dat getik, geklik en geratel dat na twee minuten invalt slaat als een tang op een varken. Het past niet, maar in Turbine Womb kan ik het hebben. Sowieso houd ik van de experimentele insteek, of het nu lekker klinkt (wat meestal wel zo is, begrijp me niet verkeerd!) of niet.
In Cry Wolf werkt het bijvoorbeeld heel goed: Net zo bont als een draaiorgel, maar ook net zo samenhangend. Door het accordeon krijg ik het gevoel dat ieder moment Amélie Poulain kan langslopen. De opgewekte sound past er uitstekend bij.
Ook een goed voorbeeld is Marche Funèbre. Dit nummer staat bol van het experiment en leunt stevig op elektronische klanken. Dag en nacht verschil met Cry Wolf, maar ook dit werkt. Dit nummer is beklemmend, luguber bijna. Die valse stoomfluit (of wat het ook mag zijn) jaagt me iedere keer weer de stuipen op het lijf.
Ik ga niet over ieder liedje wat schrijven. Dat zou me ook niet lukken, want ze hebben lang niet allemaal een eigen smoel en zijn ook niet allemaal eenvoudig uit elkaar te houden. Dat de meeste te kort zijn voor een kop, een middenstuk én een staart maakt het er niet makkelijker op. Dat maakt ze redelijk inwisselbaar, al hoor ik ze best graag.
De zang moet ook even benoemd worden. Fraai is het niet: Anja heeft geen zangstem en een draak van een accent, maar echt storend vind ik het niet. Een engelenstemmetje zou totaal niet bij de muziek passen, maar een wat betere stem had deze muziek zeker mooier kunnen maken dan het nu is. Je kunt veel zeggen over dit album, maar ‘mooi’ is geen woord dat snel in me opkomt.
Muziek hoeft niet ‘mooi’ te zijn om goedgevonden te worden – kwaliteit kan op heel veel andere manier tot uiting komen – en dus heb ik een heel net cijfer over voor Lovetune for Vacuum, een experimenteel, duister en af en toe behoorlijk freaky folkalbum.
3,9*
De tipperbeoordeling:
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
Genre: Freaky folk
Jaar: 2009
Tipper: hoi123
‘Klassiek aangezette duisternis’ schreef Roeland toen hij me dit album tipte. Best een treffende omschrijving. Soap&Skin maakt folkmuziek, erg somber en duister en met een klassiek randje door het frêle pianospel.
Even vooraf: Ik las ergens dat Anja Plaschg pas 18 jaar was toen ze dit album schreef. Dit is wel even andere koek dan wat een Birdy, een Lorde of een Billie Eilish op die leeftijd deed. Respect voor Anja en een beetje medelijden, want als je op zo’n leeftijd zulke duistere muziek schrijft betwijfel ik of je een heel fijne jeugd hebt gehad, maar dat terzijde.
De piano maakt overuren en steelt hier duidelijk de show. Ingewikkelde melodieën zijn het niet echt, maar ze weten me te raken en dat telt. In zo’n piano zit enorm veel emotie verscholen, maar het is een kunst om die eruit te krijgen, liefst op een manier die mij raakt. Regina Spektor is iemand die dat kan, Soap&Skin flikt het hier ook.
Naast die piano is er meer te horen. Veel meer. Strijkers gaan altijd goed samen met piano, maar de belangrijkste en bijzonderste toevoegingen zijn toch de elektronica en gekke samples die eigenlijk keihard vloeken met het pianospel, maar soms best goed blijken te werken. Onderlagen van synths zijn soms prominent aanwezig en zetten een liedje helemaal naar hun hand (DDMMYYYY), soms blijft het ook subtieler of zijn het alleen wat vreemde samples en bliepjes die een liedje een twist meegeven.
Turbine Womb is misschien het beste voorbeeld. De piano klinkt nergens zo mooi als in dit liedje, maar dat getik, geklik en geratel dat na twee minuten invalt slaat als een tang op een varken. Het past niet, maar in Turbine Womb kan ik het hebben. Sowieso houd ik van de experimentele insteek, of het nu lekker klinkt (wat meestal wel zo is, begrijp me niet verkeerd!) of niet.
In Cry Wolf werkt het bijvoorbeeld heel goed: Net zo bont als een draaiorgel, maar ook net zo samenhangend. Door het accordeon krijg ik het gevoel dat ieder moment Amélie Poulain kan langslopen. De opgewekte sound past er uitstekend bij.
Ook een goed voorbeeld is Marche Funèbre. Dit nummer staat bol van het experiment en leunt stevig op elektronische klanken. Dag en nacht verschil met Cry Wolf, maar ook dit werkt. Dit nummer is beklemmend, luguber bijna. Die valse stoomfluit (of wat het ook mag zijn) jaagt me iedere keer weer de stuipen op het lijf.
Ik ga niet over ieder liedje wat schrijven. Dat zou me ook niet lukken, want ze hebben lang niet allemaal een eigen smoel en zijn ook niet allemaal eenvoudig uit elkaar te houden. Dat de meeste te kort zijn voor een kop, een middenstuk én een staart maakt het er niet makkelijker op. Dat maakt ze redelijk inwisselbaar, al hoor ik ze best graag.
De zang moet ook even benoemd worden. Fraai is het niet: Anja heeft geen zangstem en een draak van een accent, maar echt storend vind ik het niet. Een engelenstemmetje zou totaal niet bij de muziek passen, maar een wat betere stem had deze muziek zeker mooier kunnen maken dan het nu is. Je kunt veel zeggen over dit album, maar ‘mooi’ is geen woord dat snel in me opkomt.
Muziek hoeft niet ‘mooi’ te zijn om goedgevonden te worden – kwaliteit kan op heel veel andere manier tot uiting komen – en dus heb ik een heel net cijfer over voor Lovetune for Vacuum, een experimenteel, duister en af en toe behoorlijk freaky folkalbum.
3,9*
De tipperbeoordeling:
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,65* - 07,3 / 02 / 04 - Cervantes
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
1
geplaatst: 18 maart 2020, 22:16 uur
hoi123 schreef:
Oh ja, waar ik ook dankbaar voor ben is dat ik nu meer albums aan het verkennen ben die alleen op Youtube staan dankzij deze tip
Oh ja, waar ik ook dankbaar voor ben is dat ik nu meer albums aan het verkennen ben die alleen op Youtube staan dankzij deze tip
Wacht maar tot je soulseek ontdekt
2
geplaatst: 18 maart 2020, 22:18 uur
Haha, zeker al ontdekt en uitgespeeld. Ik merk nu alleen dat ik Spotify gewoon zo veel handiger vind dan dingen daarvandaan halen, op m'n laptop zetten en vervolgens weer op m'n telefoon zetten, dat ik alle muziek die niet op Spotify staat eigenlijk verwaarloos, zelfs Joanna (al kan ik daar dan wel weer erg van genieten omdat ik het zo sporadisch opzet juist).
En goeie recensie mening Koen, kan ik me in vinden! Ik vind zelf alleen dat haar steenkolenduits het stemmige nog wel wat versterkt en erger me juist soms een beetje aan andere dingen in haar muziek, maar we vinden het in ieder geval beiden goed.
En goeie recensie mening Koen, kan ik me in vinden! Ik vind zelf alleen dat haar steenkolenduits het stemmige nog wel wat versterkt en erger me juist soms een beetje aan andere dingen in haar muziek, maar we vinden het in ieder geval beiden goed.
1
geplaatst: 18 maart 2020, 22:19 uur
Daar zat ie jaren geleden al, maar blijkbaar mee gestopt. Als ik de keus heb tussen een album in YouTube-kwaliteit of 320 kbps MP3 of zelfs Flac dan weet ik het wel
1
geplaatst: 18 maart 2020, 22:21 uur
hoi123 had tipper en gebruiker even door elkaar gehaald: dit is de huidige line up! 16 van de 42 tips nu beluisterd en becijferd
De tipperbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
De tipperbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
1
geplaatst: 18 maart 2020, 23:21 uur
Mijn autisme zegt dat ik morgen een recensie voor aerobag drop
3
geplaatst: 19 maart 2020, 00:25 uur
Normil Hawaiians - More Wealth Than Money
Genre: Experimentele Rock / Post-Punk
Getipt door: Cervantes
Vanaf de eerste tonen wist ik dat dit een album ging worden, die ik eerst eens goed moest marineren in meerdere luisterbeurten voordat ik hem helemaal zou kunnen omvatten. Een band die bewust het experimentele opzoekt en er ook zeker op uit is om te prikkelen. Normil Hawaiians is zelf overigens in de jaren ’80 nooit zo’n succes geweest, onder andere door een platenlabel die onder financiële problemen gebukt ging. De line-up qua bandleden was ook erg inconsistent, zanger/gitarist Guy Smith was de enige constante factor.
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ik hou van deze chaotische maar doordachte experimentele rock platen en deze plaat heeft mij ook zeker weten te overtuigen. British Warm, de tweede track van het album, is het absolute hoogtepunt van het album. Het nummer opent nog vrij onschuldig, met een kalmerende panfluit. De Oosterse rust zal echter al snel verstoord worden, wat zich aankondigt als een subtiel bass-loopje vervolgd door een paar vlugge gitaarakkoorden alsof we midden in een Western zijn beland. Schijn bedriegt echter opnieuw, want vervolgens duiken we een moody post-punk sfeer in. De bodem van de muzikale trukendoos is echter nog lang niet in zicht; Spoken word passages en chants golven kris-kras door elkaar en het nummer ontspoort onder krijsende gitaren en opzwellende synthesizers tot een snijdende climax. Heerlijk stuk muziek, kan er niets anders over zeggen.
Er valt ook nog genoeg te zeggen over de rest van het album. More Wealth Than Money overstroomd van verschillende muzikale invalshoeken. Zo gooit Red Harvest er een dosis stevige punk tegen aan en is Yellow Rain een zeer sfeervol en ingetogen post-punk nummer waar Joy Division jaloers op zou kunnen zijn. De mix van opzwepende gitaren en uitgerekte synthesizers werkt erg goed op dit album, New Standard is daar weer een voorbeeld van. Ook in dit nummer van slechts 3 nummers zit zoveel verstopt. Van een uitgebreide selectie aan gitaarmelodieën tot tempowisselingen in de drums tot weggestopte instrumentatie op de achtergrond. Werkelijk waar subliem. An Old Standard gaat ook vervolgens weer alle kanten op, van een muur van noise tot serene strijkers tot een indringend refrein. Other Way Of Knowing is hypnotiserend en angstaanjagend tegelijk en introduceert weer eens een nieuw instrument: De orgel. Of iets wat erop lijkt. Het album eindigt ook nog eens zeer sterk, met een drietal nummers die een lange speelduur genieten, maar wederom tot een avontuurlijke luisterervaring leiden. Sally IV is een heerlijk noise rock nummer, maar in het tweede deel van het nummer gaat dan ineens tegendraads het gas van het pedaal. Left Alone with Her Pipe heeft dan weer het speelse karakter van een jam-sessie, met vooral een zeer fijne percussie. Travelling West is dan weer een soort eigen interpretatie van een krautrock band die als taak krijgen een ambient nummer te creeëren.
Een intrigerend album, die uit zijn voegen bast van de creativiteit. Noise, ambient, post-punk, krautrock, panfluit, piano’s, orgels, synthesizers, het zit allemaal verstopt op dit album. De vele stijl- en instrumentatie wisselingen, ook tijdens de nummers zelf, zorgen voor een uitdagende luisterbeurt. Ik bleef mij maar verbazen hoeveel ze in dit album hebben weten te stoppen en het is (meestal) ook gewoonweg geniaal.
4,3*
De tipperbeoordeling:
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
Genre: Experimentele Rock / Post-Punk
Getipt door: Cervantes
Vanaf de eerste tonen wist ik dat dit een album ging worden, die ik eerst eens goed moest marineren in meerdere luisterbeurten voordat ik hem helemaal zou kunnen omvatten. Een band die bewust het experimentele opzoekt en er ook zeker op uit is om te prikkelen. Normil Hawaiians is zelf overigens in de jaren ’80 nooit zo’n succes geweest, onder andere door een platenlabel die onder financiële problemen gebukt ging. De line-up qua bandleden was ook erg inconsistent, zanger/gitarist Guy Smith was de enige constante factor.
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ik hou van deze chaotische maar doordachte experimentele rock platen en deze plaat heeft mij ook zeker weten te overtuigen. British Warm, de tweede track van het album, is het absolute hoogtepunt van het album. Het nummer opent nog vrij onschuldig, met een kalmerende panfluit. De Oosterse rust zal echter al snel verstoord worden, wat zich aankondigt als een subtiel bass-loopje vervolgd door een paar vlugge gitaarakkoorden alsof we midden in een Western zijn beland. Schijn bedriegt echter opnieuw, want vervolgens duiken we een moody post-punk sfeer in. De bodem van de muzikale trukendoos is echter nog lang niet in zicht; Spoken word passages en chants golven kris-kras door elkaar en het nummer ontspoort onder krijsende gitaren en opzwellende synthesizers tot een snijdende climax. Heerlijk stuk muziek, kan er niets anders over zeggen.
Er valt ook nog genoeg te zeggen over de rest van het album. More Wealth Than Money overstroomd van verschillende muzikale invalshoeken. Zo gooit Red Harvest er een dosis stevige punk tegen aan en is Yellow Rain een zeer sfeervol en ingetogen post-punk nummer waar Joy Division jaloers op zou kunnen zijn. De mix van opzwepende gitaren en uitgerekte synthesizers werkt erg goed op dit album, New Standard is daar weer een voorbeeld van. Ook in dit nummer van slechts 3 nummers zit zoveel verstopt. Van een uitgebreide selectie aan gitaarmelodieën tot tempowisselingen in de drums tot weggestopte instrumentatie op de achtergrond. Werkelijk waar subliem. An Old Standard gaat ook vervolgens weer alle kanten op, van een muur van noise tot serene strijkers tot een indringend refrein. Other Way Of Knowing is hypnotiserend en angstaanjagend tegelijk en introduceert weer eens een nieuw instrument: De orgel. Of iets wat erop lijkt. Het album eindigt ook nog eens zeer sterk, met een drietal nummers die een lange speelduur genieten, maar wederom tot een avontuurlijke luisterervaring leiden. Sally IV is een heerlijk noise rock nummer, maar in het tweede deel van het nummer gaat dan ineens tegendraads het gas van het pedaal. Left Alone with Her Pipe heeft dan weer het speelse karakter van een jam-sessie, met vooral een zeer fijne percussie. Travelling West is dan weer een soort eigen interpretatie van een krautrock band die als taak krijgen een ambient nummer te creeëren.
Een intrigerend album, die uit zijn voegen bast van de creativiteit. Noise, ambient, post-punk, krautrock, panfluit, piano’s, orgels, synthesizers, het zit allemaal verstopt op dit album. De vele stijl- en instrumentatie wisselingen, ook tijdens de nummers zelf, zorgen voor een uitdagende luisterbeurt. Ik bleef mij maar verbazen hoeveel ze in dit album hebben weten te stoppen en het is (meestal) ook gewoonweg geniaal.
4,3*
De tipperbeoordeling:
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0
geplaatst: 19 maart 2020, 17:27 uur
jordidj1 schreef:
Mijn autisme zegt dat ik morgen een recensie voor aerobag drop
Mijn autisme zegt dat je een 3,77 gaat geven. Dan zijn z'n tipper- en gebruikerbeoordeling hetzelfde.Mijn autisme zegt dat ik morgen een recensie voor aerobag drop
2
geplaatst: 19 maart 2020, 21:54 uur
Album: møl - JORD
Genre: Progressieve post-black metal
Jaar: 2018
Tipper: Ward
Metal is vaak wel aan mij besteed, post-black metal al helemaal. Dat is ook de reden dat Ward mij dit getipt heeft. Nu is zo’n genre an sich natuurlijk geen garantie voor succes, maar dit was duidelijk een goede keuze.
Wat me meteen opviel is hoe toegankelijk deze muziek is. Ik ken metalliefhebbers die geen enkel probleem hebben met harde muziek, grunts of complexe composities, maar voor wie post-black totaal niet is weggelegd. Voornaamste reden is waarschijnlijk dat het te dromerig is en te uitgesponnen. Ik heb het ze nooit op de man af gevraagd. Misschien is MØL voor deze mensen een goede instapper.
Die toegankelijkheid zit hem in een aantal dingen. Ten eerste de heldere productie. Er zit weinig galm in en met name de gitaren zijn niet helemaal naar de achtergrond verbannen, maar zitten gewoon kraakhelder voorin de mix. Ten tweede ligt het tempo erg hoog voor atmosferische metalbegrippen. Ten derde wordt er flink geleund op goede riffs en soms best catchy melodieën. Dat alles maakt dit album goed behapbaar.
Wat meer shoegaze-invloeden, wat meer sfeer en wat langere composities kan ik als liefhebber van het genre wel hebben. Is deze muziek voor mij dan wel interessant en spannend genoeg? Ja, hoor. Ik houd stiekem wel van dat catchy en toegankelijke randje. Pure post-black is dit niet en zo moet ik er ook niet naar luisteren. Door de progressieve en harde aanpak is Jord eigenlijk een heel diverse metalplaat geworden die veel moois uit het brede metalspectrum bij elkaar weet te brengen.
Ik pik er even wat songs uit die ik erg de moeite waard vind. Lambda is het rustigste nummer, een instrumentale shoegazer met een prachtige melodie en daardoor een van mijn favorieten. Virga heeft de aanstekelijkste riffs van het album en is daarom mijn guilty pleasure. Penumbra en Ligament zijn er voor de doorgewinterde metalhead: dit zijn de mooiste voorbeelden van brute, bonte tracks die alle kanten opvliegen, van blastbeats tot subtiele wegdroommomentjes. Tot slot moet ik Bruma nog even noemen. Het ideale visitekaartje, omdat het steunt op sfeervolle en toegankelijke shoegaze en goed gedoseerd wordt verrijkt met allerhande MØL-metalinvloeden.
Fijne tip dit! Geen volbloed post-black metal, maar desondanks volledig in mijn straatje. Ik knal er nog even snel twee tienden bovenop.
4,3*
De tipperbeoordeling:
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - stoepkrijt
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
Genre: Progressieve post-black metal
Jaar: 2018
Tipper: Ward
Metal is vaak wel aan mij besteed, post-black metal al helemaal. Dat is ook de reden dat Ward mij dit getipt heeft. Nu is zo’n genre an sich natuurlijk geen garantie voor succes, maar dit was duidelijk een goede keuze.
Wat me meteen opviel is hoe toegankelijk deze muziek is. Ik ken metalliefhebbers die geen enkel probleem hebben met harde muziek, grunts of complexe composities, maar voor wie post-black totaal niet is weggelegd. Voornaamste reden is waarschijnlijk dat het te dromerig is en te uitgesponnen. Ik heb het ze nooit op de man af gevraagd. Misschien is MØL voor deze mensen een goede instapper.
Die toegankelijkheid zit hem in een aantal dingen. Ten eerste de heldere productie. Er zit weinig galm in en met name de gitaren zijn niet helemaal naar de achtergrond verbannen, maar zitten gewoon kraakhelder voorin de mix. Ten tweede ligt het tempo erg hoog voor atmosferische metalbegrippen. Ten derde wordt er flink geleund op goede riffs en soms best catchy melodieën. Dat alles maakt dit album goed behapbaar.
Wat meer shoegaze-invloeden, wat meer sfeer en wat langere composities kan ik als liefhebber van het genre wel hebben. Is deze muziek voor mij dan wel interessant en spannend genoeg? Ja, hoor. Ik houd stiekem wel van dat catchy en toegankelijke randje. Pure post-black is dit niet en zo moet ik er ook niet naar luisteren. Door de progressieve en harde aanpak is Jord eigenlijk een heel diverse metalplaat geworden die veel moois uit het brede metalspectrum bij elkaar weet te brengen.
Ik pik er even wat songs uit die ik erg de moeite waard vind. Lambda is het rustigste nummer, een instrumentale shoegazer met een prachtige melodie en daardoor een van mijn favorieten. Virga heeft de aanstekelijkste riffs van het album en is daarom mijn guilty pleasure. Penumbra en Ligament zijn er voor de doorgewinterde metalhead: dit zijn de mooiste voorbeelden van brute, bonte tracks die alle kanten opvliegen, van blastbeats tot subtiele wegdroommomentjes. Tot slot moet ik Bruma nog even noemen. Het ideale visitekaartje, omdat het steunt op sfeervolle en toegankelijke shoegaze en goed gedoseerd wordt verrijkt met allerhande MØL-metalinvloeden.
Fijne tip dit! Geen volbloed post-black metal, maar desondanks volledig in mijn straatje. Ik knal er nog even snel twee tienden bovenop.
4,3*
De tipperbeoordeling:
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - hoi123
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
De gebruikerbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - stoepkrijt
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - Ward
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
1
geplaatst: 19 maart 2020, 23:00 uur
Fijn dat het zo in de smaak is gevallen! Ik kan me ook prima vinden in je recensie en ook je favorieten deel ik. Vooral Ligament komt hier ook regelmatig voorbij.
0
geplaatst: 19 maart 2020, 23:06 uur
Ward schreef:
Fijn dat het zo in de smaak is gevallen! Ik kan me ook prima vinden in je recensie en ook je favorieten deel ik. Vooral Ligament komt hier ook regelmatig voorbij.
Fijn dat het zo in de smaak is gevallen! Ik kan me ook prima vinden in je recensie en ook je favorieten deel ik. Vooral Ligament komt hier ook regelmatig voorbij.
Is Møl vergelijkbaar met de muziek van Alcest? Dan wil ik het ook wel eens proberen
1
geplaatst: 19 maart 2020, 23:21 uur
Het wordt wel een beetje in dezelfde hoek geplaatst, maar ik vind dat beide bands toch wel een stuk uit elkaar liggen. Møl is toch een stuk directer en wat meer metal qua sound. Alcest is wat dromeriger met een wat meer uitgesponnen geluid. Wel hoor je bij allebei een combinatie van black metal en shoegaze invloeden. Dus een keer proberen kan nooit kwaad.
6
geplaatst: 22 maart 2020, 14:01 uur
Fishmans - Long Season (1996)
Getipt door: hoi123
Net als Blackfilm een tip waar ik meteen benieuwd naar was. Japanse popmuziek is voor mij nog totaal onontgonnen muziek. Wat opmerkelijk is aangezien ik verder wel een bovengemiddelde interesse in het land heb. Zo ben ik goed thuis in de Japanse cinema, volg ik al een aantal jaar taallessen en heb ik het land al meerdere keren bezocht. Dus de hoogste tijd om ook het muzikale aanbod eens te onderzoeken.
Dit was de eerste tip die ik beluisterde en het was eigenlijk meteen raak. De eerste weken heb ik dit album echt dagelijks beluisterd en vaak zelfs wel meerdere keren per dag. Toch heb ik bewust even gewacht met het beoordelen van de tip. Ik wilde namelijk eens zien of mijn voorgenomen hoge beoordeling overeind zou blijven als er wat tijd overheen was gegaan. Dit is echter duidelijk het geval, want nog steeds heb ik bijna dagelijks de neiging om Long Season op te zetten.
Het album bestaat eigenlijk uit een lange doorlopende track. Een genre kun je er niet echt op plakken. Het is een sfeervolle mix van dreampop, dub, psychedelische pop en misschien een vleugje post-rock. Al doet die omschrijving misschien vermoeden dat het om een ontoegankelijk album gaat, niets is minder waar. Wat mij enorm aanspreekt is dat het heel universeel, organisch en verwelkomend klinkt. Het bevat voor mij een ook een enorm krachtige levenslust. Alleen wordt dit niet geuit op een overdreven uitbundige manier, maar juist op een ingetogen, subtiele manier die in mijn ogen typerend voor Japan is. Meer alsof je met een lentezon op je gezicht geniet van een mooi landschap.
Het was de bedoeling dat ik in mei weer zou afreizen naar Japan, maar de kans dat dit doorgaat is door de coronacrisis denk ik bijna nihil. Dus moet ik het maar doen met dit album en mijn herinneringen aan mijn vorige mooie reizen door het land. De warme, krachtige sfeer van dit album is perfect om steun uit te halen in deze moeilijke tijden. Bovendien kan ik me als ik me verveel altijd wagen aan het proberen vertalen van de teksten. Een geweldige tip die me nu al enorm dierbaar is geworden in korte tijd. Daar ben ik erg dankbaar voor en hoi123 verdient dan ook een bijzonder hoge waardering: 4,9.
De tipperbeoordeling:
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,93* - 15,7 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
De gebruikerbeoordeling:
3,93* - 15,7 / 04 / 02 - Ward
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
Getipt door: hoi123
Net als Blackfilm een tip waar ik meteen benieuwd naar was. Japanse popmuziek is voor mij nog totaal onontgonnen muziek. Wat opmerkelijk is aangezien ik verder wel een bovengemiddelde interesse in het land heb. Zo ben ik goed thuis in de Japanse cinema, volg ik al een aantal jaar taallessen en heb ik het land al meerdere keren bezocht. Dus de hoogste tijd om ook het muzikale aanbod eens te onderzoeken.
Dit was de eerste tip die ik beluisterde en het was eigenlijk meteen raak. De eerste weken heb ik dit album echt dagelijks beluisterd en vaak zelfs wel meerdere keren per dag. Toch heb ik bewust even gewacht met het beoordelen van de tip. Ik wilde namelijk eens zien of mijn voorgenomen hoge beoordeling overeind zou blijven als er wat tijd overheen was gegaan. Dit is echter duidelijk het geval, want nog steeds heb ik bijna dagelijks de neiging om Long Season op te zetten.
Het album bestaat eigenlijk uit een lange doorlopende track. Een genre kun je er niet echt op plakken. Het is een sfeervolle mix van dreampop, dub, psychedelische pop en misschien een vleugje post-rock. Al doet die omschrijving misschien vermoeden dat het om een ontoegankelijk album gaat, niets is minder waar. Wat mij enorm aanspreekt is dat het heel universeel, organisch en verwelkomend klinkt. Het bevat voor mij een ook een enorm krachtige levenslust. Alleen wordt dit niet geuit op een overdreven uitbundige manier, maar juist op een ingetogen, subtiele manier die in mijn ogen typerend voor Japan is. Meer alsof je met een lentezon op je gezicht geniet van een mooi landschap.
Het was de bedoeling dat ik in mei weer zou afreizen naar Japan, maar de kans dat dit doorgaat is door de coronacrisis denk ik bijna nihil. Dus moet ik het maar doen met dit album en mijn herinneringen aan mijn vorige mooie reizen door het land. De warme, krachtige sfeer van dit album is perfect om steun uit te halen in deze moeilijke tijden. Bovendien kan ik me als ik me verveel altijd wagen aan het proberen vertalen van de teksten. Een geweldige tip die me nu al enorm dierbaar is geworden in korte tijd. Daar ben ik erg dankbaar voor en hoi123 verdient dan ook een bijzonder hoge waardering: 4,9.
De tipperbeoordeling:
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,93* - 15,7 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
De gebruikerbeoordeling:
3,93* - 15,7 / 04 / 02 - Ward
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
1
geplaatst: 22 maart 2020, 14:27 uur
Wat een klapper, Jij zal wel blij zijn dat je toch meespeelt he Ward
Helemaal eens met Hern hoge cijfer, Long season is geniaal, net als de rest van de muziek van Fishmans! Ik zou iedereen aanbevelen dit album te luisteren en zo snel mogelijk kennis te maken, want 36 beoordelingen voor Long Season is veels te weinig.
Helemaal eens met Hern hoge cijfer, Long season is geniaal, net als de rest van de muziek van Fishmans! Ik zou iedereen aanbevelen dit album te luisteren en zo snel mogelijk kennis te maken, want 36 beoordelingen voor Long Season is veels te weinig.
1
geplaatst: 22 maart 2020, 14:52 uur
Blij dat 'ie zo goed bevalt, Ward! Ik had al gedacht dat je hem goed zou vinden (dit was de eerste tip die ik had bedacht, aangezien hij redelijk in lijn met jouw - en mijn - muzieksmaak ligt), maar zo'n hoge waardering is helemaal fantastisch natuurlijk.
En nu meer mensen aan de Fishmans!! Zoals mijn voorganger al zegt is Long Season echt belachelijk ondergewaardeerd op Musicmeter. Gisteren was het album de soundtrack van een schoonmaaksessie in mijn huis, en mijn huisgenoot en ik stonden echt versteld van hoe ongelooflijk goed deze muziek is - hij voor de eerste keer, ik voor zo ongeveer de veertigste keer sinds september.
0
geplaatst: 24 maart 2020, 12:27 uur
Johnny Marr schreef:
Dikke RYM-classic blijkbaar dit, hij staat nu op.
Dikke RYM-classic blijkbaar dit, hij staat nu op.
Ho ho JM, je kent de regels he, dat wordt wel een recensie schrijven
0
geplaatst: 24 maart 2020, 12:36 uur
Hehe, zal 'm niet worden, 10 minuten voor afloop afgezet. NMD. Ik durf het woord 'geneuzel' hier niet in de mond nemen uit angst voor de muziekpolitie, maar daar komt het helaas wel op neer
1
geplaatst: 24 maart 2020, 14:06 uur
Ik doe even net alsof ik dat niet gelezen heb, zodat ik respect voor je kan blijven houden JM
* denotes required fields.