Einstürzende Neubauten - Haus der Lüge (1989)

Met de Neubautenklassieker 'Haus Der Lüge' als hoogtepunt (wordt terecht nog vrijwel elk concert gespeeld), en het broeierig stampende 'Feurio' zijn rustige nummers als 'Ein Stuhl in der Holle', 'Der Kuss' en de eerste twee delen van de 'Fiat Lux trilogie' ('Fiat Lux' en 'Maifestspiele', het afsluitende 'Hirnlego' is lekker zenuwachtig) zeer op hun plaats voor het evenwicht op deze CD.

Voor wie niet al te bekend is met de muziek van de heren, en deze CD voor het eerst luistert: laat je niet afschrikken door het eerste nummer 'prolog'.

dit is zo'n plaat waarbij telkens ik het beluister er een andere track de bovenhand haalt als 'favoriet'.

der küss en schwindel zijn de 2 zwakke broertjes hier voor mij, de rest is gewoon geweldig. De keren dat ik 'epilogue' als extraatje op een samengesteld cassetje of cd gezet heb is ontelbaar.

hirnlego 'lekker zenuwachtig': alweer een perfecte beschrijving, en ben ik de enige waarbij dit nummer dagen blijft hangen in het hoofd... zelfs nu simpelweg na het beluisteren hoor ik alweer die mantra op gang komen

Dat nummer blijft zo erg hangen dat ik al na een paar luisterbeurten exact mee kon zingen inclusief alle herhalingen van woorden en woordeindes.

Heerlijk! Ritmisch perfect!

"dann nehm ich eine Schere und schneid mein Ende
mein Ende mein Ende mein Ende mein Ende Ende Ende Ende Ende - ab !

- stilte -

HIRNLEGO etc."

Schwindel, hoort die niet ruim 12 minuten te duren? Der Küss vind ik trouwens wel een bijzonder nummer. Er zit nogal een reggae-geluid in, gecombineerd met de Neubauten-esthetiek intrigeert dat toch behoorlijk.

Ik denk dat je verwart met Fiat Lux, die duurt 12:23 (de drie delen samen).

Haus der Lüge is hier mijn favoriet. Dat nummer zit qua instrumentatie zó knap in elkaar. En ik hou nu eenmaal van het geluid van brekend glas, zie ook bv. In Der Nacht van Grauzone.

Prachtplaat alleen eerste nummer werkt op den duur irritatie op. Verder erg gaaf !!

Die tekst van 'Haus der Lüge' (NL: Het huis van de leugen) is gewoon ziek, zo leuk En hoe die muziek daar doorheen kachelt, schitterend! Blixa Bargeld (die overigens nog bij Nick Cave & The Bad Seeds gespeeld en gezongen heeft is al even geschift als Gavin Friday ten tijde van Virgin Prunes, als Oswald Henke van Goethes Erben of als Stefan Ackermann van Das Ich.

Einstürzende Neubauten - Haus der Lüge "Haus der Lüge/Epilog" - YouTube

Mijn Duits is niet zo goed, maar toch een poging tot vertaling van dit nummer. Ik vond het niet zo makkelijk met die spitsvondige woordwisselingen: Geschoss/Schoss. Het eerste betekent zowel
'verdieping' als 'kogel' en het tweede kan zowel 'gebouw' als 'schoot' zijn.

[ting - lift stopt] Eerste verdieping: Hier wonen de blinden die geloven wat ze zien en de doven die geloven wat ze horen. Vastgebonden op een keukenkruk zit een waanzinnige die in alles gelooft wat hij kan aanraken. Zijn handen liggen in de schoot.

[ting - lift stopt] Tweede verdieping: Rij na rij met spaanplaten behangen. In de gangen staan huurders eromheen. Ze bekijken de muren opmerkzaam. Ze zoeken daarop, strook na strook, naar druk- en spelfouten. Ze kunnen hun namen zelfs niet ontcijferen.

Op naar de volgende verdieping [wandelend op de trappen, brekend glas] die, oh wonder! - nooit voltooid - enkel via de trap te bereiken is [verder op de trappen, meer brekend glas]. Hier stockeren ze flaters die eigendom zijn van de firma. Daarmee betegelen ze de vloer en niemand mag hier komen.

[ting - lift stopt] Vierde verdieping: Hier woont de architect, hij gaat op in zijn plan. Dit gebouw zit vol ideeën. Het reikt van fundament naar firmament en van fundament naar de firma.

Op de benedenverdieping bevinden zich vier deuren die direct naar de vrijheid leiden. Of beter gezegd, naar de grondvesten. Wie wil, die kan wachten. Om twaalf uur komt het beton. Het leggen der grondvesten.

Het leggen der grondvesten, leugen, leugen, leugen!

Gedachtengangen zijn op manhoogte in het bruin doorstreept. Verachtelijk of katholiek violet voor een betere oriëntatie.

Dakverdieping: Dit is beschadigd. In de dakstoel zit een oude man. Engelen des doods verspreid over de grond [fluisterenstem: "Hun gezichten kijken hem aan"]. Tussen de knieën houdt hij een geweer gericht op zijn mond. En in de schedel. Door de schedel. En uit de schedel. In de nok dringt de kogel.

God heeft zichzelf beschoten, een dakverdieping wordt uitgebreid... [brekend glas]

EPILOOG
Onderverdieping: Dit is een kelder. Hier leef ik. Het is hier donker, vochtig, onaangenaam. Dit is een kelder. Hier leef ik. Dit hier is een... gebouw.

(Vertaald van: originele lyrics, alhoewel die ook niet 100% kloppen)

Sterk album van deze Duitse metaalslagers,iets wat overigens bijna voor al hun materiaal geldt.Haus der Lüge is een mooie combinatie van wat meer toegankelijke nummers en experimenteler werk.
Dat levert hoogtepunten op als het titelnummer,Feurio en het mooi lang uitgesponnen drieluik Fiat Lux: A) Fiat Lux B) Maifestspiele C) Hirnlego.En dat natuurlijk allemaal voorzien van het snerpende en uit duizenden herkenbare stemgeluid van Blixa Bargeld.
Mijn versie bevat nog drie extra nummers ; waaronder een goede remix van Feurio en nog twee aardige nummers die eerder op de single versie verschenen.
Één van hun beste albums,al is ook hier weer de concurrentie moordend.

Feurio! en Haus der Lüge zijn de parels van dit aan waanzin grenzende album dat een bijzonder apocalyptische, desoriënterende en vervreemdende sfeer weet neer te zetten. Geniaal.

Ik vind Feurio! echt een fantastisch lekker nummer maar dan de rest vind ik dan al gauw een stuk minder leuk

De rest is al een stuk beter na meerdere luisterbeurten, heel gaaf en uniek album dit. Verhoogd naar 4,5*

Terecht.

Titelnummer is buitencategorie en Fiat Lux een avontuur van jewelste. Wat je hoort zijn filed recordings van de traditionele 1 mei rellen in Berlijn, eind jaren 80.

Ik hoor 'Tabula Rasa' vooralsnog liever, maar dit is zeker niet mis. De rest van hun oeuvre ken ik nog niet.

Het Huis der Dwalingen

Het gebouw dat in de tekst van Haus der Lüge wordt betreden, is geen plek van baksteen en beton, maar een mentale architectuur waarin elke verdieping een andere manier van waarnemen en begrijpen representeert. De lezer klimt langzaam omhoog, maar wat als een opwaartse beweging lijkt, ontpopt zich gaandeweg tot een tocht door de dwalingen, illusies en breuken van het menselijk kennen. Het gebouw groeit niet naar de hemel toe; het valt van binnenuit uiteen.

Op de eerste verdieping wonen de blinden en doven die geloven wat hun zintuigen hun influisteren. In hun wereld is de waarneming niet slechts beperkt, maar heilig. Zij belichamen de menselijke neiging om de wereld voor waar aan te nemen zodra zij door onze ogen, oren of handen is gegaan — een intimiderend simplisme dat even herkenbaar als troosteloos is. De waanzinnige die op zijn keukenkruk vastgebonden zit en meent alleen datgene te geloven wat hij kan aanraken, verbeeldt dezelfde paradox: zelfs de tastzin, het meest directe zintuig, kan geen betrouwbare grond bieden voor een waarheidsclaim. Op dit niveau is de mens vooral gevangene van zijn eigen lichamelijkheid.

De tweede verdieping verschuift de aandacht van waarneming naar interpretatie. Hier staan bewoners die driftig de behangbanen inspecteren op druk- en spelfouten, zonder in staat te zijn hun eigen naam te lezen. Het is een scherp beeld van een cultuur die zich verliest in minutieuze kritiek en technische correctheid, maar niet meer begrijpt wat werkelijk betekenis draagt. De muren zijn zorgvuldig afgewerkt, maar wie kijkt, ziet slechts een lege vorm van aandacht: hyperkritisch waar het niks oplevert, blind voor wat ertoe doet.

Daarboven wacht een onafgemaakte verdieping, alleen bereikbaar via een trap — een plek waar de “fouten van de firma” worden opgeslagen en zelfs als bouwmateriaal dienen. Het is een ironisch en onheilspellend beeld: een samenleving die letterlijk voortbouwt op haar misvattingen, en instellingen die hun fundamenten leggen op vergissingen die niemand nog mag aanraken. Het onaf zijn van deze verdieping onderstreept dat het systeem zichzelf nooit afmaakt, nooit voltooit, maar zich ophoopt in zijn eigen restmateriaal.

Het vierde niveau brengt ons bij de architect, de schepper van dit bouwwerk, die volledig opgaat in zijn ontwerp. Hier versmelten fundament en firmament, bedrijf en hemel. De architect is geen almachtige kracht maar eerder een functionaris binnen zijn eigen systeem: verstrikt in zijn plan, overgeleverd aan zijn eigen ideeën. Zelfs op het niveau van de schepping ontbreekt een verheven perspectief; alles is onderdeel van hetzelfde gesloten circuit.

Toch bereikt de tekst zijn dramatische hoogtepunt pas in het dak, waar een oude man tussen dode engelen zit — engelen die op hem lijken, alsof het zijn eigen mislukkingen of verweesde scheppingen zijn. Zijn zelfmoord, waarbij de kogel door zijn schedel en tot in de dakconstructie dringt, wordt driemaal bezworen: “Gott hat sich erschossen.” Het absolute principe, de hoogste autoriteit, schiet zichzelf door het hoofd. Het lijkt een beeld van metafysische implosie: wanneer het hoogste niveau zichzelf opheft, verliest het hele bouwwerk zijn legitimiteit. Ironisch genoeg herhaalt de tekst daarna steeds opnieuw de frase “Ein Dachgeschoss wird ausgebaut”, alsof het systeem simpelweg probeert door te gaan met renovatie en optimalisering, blind voor de leegte die de kern heeft getroffen. Het is de cynische logica van instellingen die blijven functioneren nadat hun oorspronkelijke betekenis allang verdwenen is.

En dan: de terugval naar beneden. De epiloog brengt ons in de kelder, de laagste en donkerste ruimte, waar de ik-figuur woont. Het is een vochtige, duistere plek, maar “angenehm”, alsof de duisternis van het onderbewuste uiteindelijk meer waarheid bevat dan de vergankelijke constructies erboven. De laatste zin — “dies hier ist ein Schoss” — speelt met de dubbele betekenis van “Geschoss” (verdieping) en “Schoß” (schoot, oorsprong). De lezer staat niet langer in een gebouw, maar in een baarmoederachtige ruimte die zowel het begin als het einde van het bouwwerk omvat. De kelder is geen restplaats, maar de oorsprong van alles wat erboven is opgetrokken.

Zo ontvouwt deze tekst zich als een existentiële architectuur: een huis dat van verdieping tot verdieping de illusies van waarneming, interpretatie, institutionele orde en metafysische zekerheid afpelt, totdat slechts de donkere kern overblijft. Het is een reis omhoog die eindigt in de val — en een afdaling die voelt als terugkeer naar een fundament dat nooit werkelijk was verlaten. In dit huis woont de mens: blind, zoekend, scheppend, dwalend, en uiteindelijk terugkerend naar de duisternis van zijn eigen oorsprong.