Roxette - Tourism (1992)

Fan zijn van Roxette is iets waar je je voor zou moeten schamen, nou echt fan ben ik dan gelukkig ook niet, maar hoe teen-pop-idool gericht hun image ook lijkt, ze maken toch echt wel leuke muziek. Fingertips is zo'n single die je nooit kapot krijgt, geweldig mooi uitgebalanceerd nummer blijft dat toch

Ik vond dat toch cool hoor. Fan zijn kan inderdaad niet, maar ik was het bijna.

"Toen ik nog klein was" vond ik het ook een erg goede groep. Toen wist ik misschien niet beter, maar de liedjes zijn heus nog wel "luisterbaar".

Sleutelplaat voor mijn "(ahum..) "muzikale ontwikkeling" als 13-jarige
Iedereen die Roxette iha te zoet vindt (inclusief ikzelf) moet deze plaat toch eens luisteren. Op basis van deze plaat verdient de band toch minstens enige credits
M.n. How Do You Do! Fingertips Keep Me Waiting Cinnamon Street en vooral Here Comes the Weekend zijn echt nog altijd geweldige nummers naar mijn mening

Come back (before you leave) is hier ook nog lang een guilty pleasure geweest . En The rain is ook niet verkeerd...

Ik vind 'Joyride' nog steeds een leuk nummer. Het is geen wereldtrack ofzo, maar oneindig veel beter dan de gebruikelijke top 40 muziek.

Ik zal wel een beetje bevooroordeeld zijn, want ik heb van deze cd nog net geen trauma. Vroeger met vrienden op vakantie, je kent dat wel... Van de 8 waren er 5 gek van Roxette. Je vraagt je of waarom je die vrienden niet degradeert tot kennissen. Elke dag weer die baggerplaat... Keer op keer. Goed, nu is dat allemaal overkomelijk, maar wat blijkt nog steeds anno 2006? Mijn vrouw vindt dit nog steeds helemaal geweldig! Ik heb haar wijs kunnen maken dat een cd die als AAD is opgenomen slecht is voor mijn cd-speler en die eigenlijk alleen maar geschikt zijn voor in de auto. Eigenlijk alleen maar voor haar auto! Laat die van Roxette nou net... Juist ja

Wow! drie reacties op deze plaat in één dag!?
Tja... jeugdtrauma's of jeugdliefdes. Je ontkomt er niet aan dat je muziek die je vroeger geweldig of juist vreselijk vond gaat herijken. Zo ben ik bepaald niet trots meer op enkele "prachtplaten"van bon Jovi, Mark 'oh en 2Unlimited.
Maar niemand kan volgens mij Radiohead waarderen als ze niet eerst geïntroduceerd zijn in "alternatieve muziek" via iets licht verteerbaarders. Zo heb ik een heleboel goede rockacts leren ontdekken nadat ik eerst kennis had gemaakt met Green day en Offspring.
Mijn top tien aller tijden is hierop ook deels samengesteld (platen die ik een tijd lang geweldig vond en die belangrijk waren voor smaakontwikkeling) en niet volledig op mijn huidige smaak. Vandaar dat Roxette er absoluut in thuis hoort.

Mooie woorden Bert en ik sluit me echt volledig bij je aan: zo is het bij mij destijds ook gegaan... Ook met Offspring en Green Day...

Neemt niet weg dat Roxette nog steeds... enfin, leest verder bij Joyride, anders val ik in herhaling

So far away is nochthans een héél schoon nummerke

deze band goed vinden is altijd "fout en uncool" geweest maar gelukkig is deze band groot geweest en dat was terecht ! Things will never be the same, the rain en so far away zijn juweeltjes en wat mij beteft erg ondergewaardeerd.

Een leuke CD die ontstaan is door de tournee van destijds. Zelf vind ik het een beetje een live CD met B-sides en nieuwe nummers. Niks mis mee hoor want ik vond het wel interessant.
De rustige nummers draai ik zo nu en dan nog wel eens.

Er staan leuke nieuwe nummers op maar als geheel vond (en vind) ik het maar een rare plaat. Minder dan de vorige en tevens de laatste die ik nog gekocht heb.
Met name Queen of rain heb ik altijd wel een mooi nummer gevonden.

Hoor net How Do You Do op 3FM voorbij komen. Blijft toch een lekker nummer hoor

Het zal hierwel als wansmaak betiteld worden, maar ik kan Roxette altijd goed hebben!

Heel leuk nummer inderdaad. Joyride is ook al zo'n heerlijk nummer. Voor mij echt heel fijn jeugdsentiment. Eigenlijk zou ik nog wel eens een goede hitverzamelaar van Roxette willen hebben.

Roxette - Don't Bore Us - Get to the Chorus! (1995)

Ja, die wordt het. Ik wil de hits van Crash! Boom! Bang! er ook nog bij. Lijkt me typisch een CD om ergens in de uitverkoop te kopen. Zal morgen eens op Marktplaats/eBay kijken. Bij de Discogs Marketplace vond ik geen Nederlandse verkopers.

Grappig dat meer mensen deze band (ondanks dat "we" ze op de Uncool bord zouden behoren te zetten) eigenlijk toch stiekum best aardig vinden.
Zelf moet ik bekennen dat Silver Blue voor mij van grote schoonheid blijft. Op de bonus-cd van de nieuwe CD "Charm School" van hun staat ook de live versie met ander arrangement . En ook dan blijft het een schitterend nummer.

Leuke plaat, zonder meer.

Het woord "guilty pleasure" is hier best wel op z'n plaats vind ik. Er brand constant een waaklampje in m'n hoofd als het over dit album moet gaan, maar objectief bekeken staan hier een massa goed geschreven popsongs op! En ik moet bekennen, ik wás fan (al duurde dit toen niet zo heel lang meer, kort nadien verplichtte de puberteit mij om mezelf van deze band af te zetten)... Nu vele jaren later kan ik alleen maar vaststellen dat alle songs nog kraakvers in mijn hoofd zitten, al heb ik ze meer dan 10 jaar niet meer gehoord. Faut le faire!

Roxette blijft toch altijd een beetje de groep die niet serieus genomen mag worden, maar met Tourism heeft deze band op een aantal wat luchtigere nummers na toch een hele volwassen plaat weten te maken. Tourism is eigenlijk een perfecte staalkaart van de diversiteit in goede songs die deze band weet te schrijven. Een aantal nummers op deze elpee zijn doorspekt van melancholie zonder ook maar een moment cheesy te worden. Het redelijk donkere en introspectieve The Rain bijvoorbeeld. Top compositie, had met gemak op single kunnen worden uitgebracht en een nieuwe following van volwassenere fans kunnen aantrekken. Een gemiste kans, want dit is toch echt een van hun beste serieuzere nummers. Dan is er het akoestische in een hotelkamer door Marie zo ingetogen gezongen So Far Away. Herfstiger kan het niet worden. Verlangen en verdriet zijn zelden in een zo minimale opzet zo aangrijpend ter gehore gebracht. Dit is dan ook echt een hele andere Roxette dan de band die we kennen van toch wel veel, soms bijzonder cheesy, hits.
Ook op Never Is A Long Time gaan we weer flink in de mineurstemming. Je ziet bijna het blad spontaan van de bomen vallen bij het horen van dit nummer. Herfstig en melancholisch, iets wat de gevestigde orde niet snel bij een band als Roxette verwacht. Maar wat kunnen ze ook die emoties prachtig overbrengen.
Dan is er het wederom downbeat nummer Silver Blue. Deze song heeft bijna iets mystieks. Een erg mooi ingetogen samenspel van de stemmen van Per en Marie onder begeleiding van een redelijk minimalistisch muzikaal landschap. Ook hier hangt er weer een desolate, regenachtige steer over het gehele nummer om het je vervolgens met een beetje een onbestemd gevoel achter te laten.
Ook het prachtige The Heart Shaped Sea en afsluiter Queen Of Rain kenmerken zich door een introspectieve benadering. Weg zijn de dagen van de nananana's en onzinteksten. Roxette is hier gegroeid, gerijpt en een andere weg ingeslagen. Voor mij hadden dan ook absoluut de live versies van The Look en Joyride weg kunnen blijven aangezien het de sfeer van het album opbreekt, maar de platenmaatschappij wilde natuurlijk ook kunnen cashen. Things Will Never Be The Same, hier in een live versie gebracht, is nog zo'n nummer dat je hart zal breken als het al niet gebroken is evenals de country achtige bewerking van It Must Have Been Love.
Maar dan klinkt de groep op een nummer als Keep Me Waiting plots weer bijna als een of ander destijds hedendaags britpopbandje met zowel 60's als 80's wave invloeden. De groep is, zoals gezegd, op dit album echt van alle markten thuis. Een van de leukere nummers vind ik het akoestische (met reiskoffers gebruikt als drums) Here Comes The Weekend. Je waant je bijna in de jaren 70 ergens bij een kampvuur met een groep vrienden in een of ander bos waar het gewoon nog toegelaten is om een vuurtje te stoken. Ook hoor je hier duidelijk de invloed van Neil Young, welke ze al eerder gecovered hebben met Heart Of Gold, in terug. En dan is er nog een zoals we van Roxette gewend zijn puur don't bore us, get to the chorus nummer: Come Back Before You Leave, welke eigenlijk bedoeld was voor het Joyride album, maar bijna beter is dan 90% van wat er op dat album staat. Pop zoals popmuziek bedoeld is, kwaliteit met een grote K.
Ik ben van mening dat dit nummer destijds een grote hit zou zijn geweest als het op single was uitgebracht. Al met al is Tourism wat mij betreft Roxette's beste en meest volwassen werk geworden. Een plaat die liet horen dat er weinig is wat deze band niet kon en ze veel credibility had kunnen verschaffen als het een groter succes was geweest. Vooral diegenen die Roxette afdoen als cheesy hit wonders zou ik aanraden dit album zeker eens een kans te geven.

Geef deze man/vrouw hierboeven de heldenstatus!!!! Eindelijk eer voor Roxette!!!!!!!

Zie net op de streaming diensten zoals Apple Music de 30th Anniversary edition met een bonusdisc. Erg interessant. Heb deze verzamelaar altijd al bijzonder gevonden vanwege de menging tussen live en studio.