Steve Earle - I Feel Alright (1996)

Ik vind dit eigenlijk tot nu toe zijn '''leukste'' plaat. Net had ik ''Train a Comin' '' opstaan - en die is eveneens zeker niet mis - maar dat is typisch zo een plaat waar je je honderd procent aan moet geven (voor mij dan toch). Een beetje taai en bepaald niet ''leuk'' bij momenten. Maar wel ''heel erg goed'' als je door blijft luisteren!

Toch, op de een of andere manier spreekt dit album hier me wat meer aan. Alles leunt meer naar het midden toe heb ik het idee. Het woord ''mainstream'' zou ik zeker niet willen gebruiken, maar ik vind wel dat hij hier - ondanks de soms toch wel zware teksten - een zeer aantrekkelijk en toegankelijk type muziek (''gevoel'',''mix van geluiden'' pff... hoe verwoordt je zoiets nog eens?) aflevert.
De kwaliteit van de muziek zelf lijdt daar verder ook niet onder, wat natuurlijk een niet onbelangrijke bijkomstigheid is .

Anyway, erg leuk plaatje zeg!

edit: En wat een mooie hoes!

Ik vind "I Feel Alright" toch een stuk minder dan "Train A Comin'", maar die is ook moeilijk te evenaren. Er zijn geen slechte nummers, en het is een redelijk constant album. Toch vind ik vooral 'South Nashville Blues' en het duet met Lucinda Williams prachtig.

Ik vind dit een heel goeie Steve Earle hoor. Hij is ook vrij consistent van stijl en sound, wat bij sommige andere platen van hem wel eens niet zo is.
De man heeft altijd zoveel te zeggen. Hij hoort echt bij de grote Amerikaanse songschrijvers. Bovendien is hij zeer productief.
Indrukwekkend is zijn afrekening met het coke-gebruik in Cocaine kills my brain. Goed gezien Steve.
Het laatste nummer, met Lucinda Williams, is zelfs vrolijk.

Ik ben momenteel helemaal into Steve Earl, en de man blijft me verbazen met zijn songs. Dit is echt een arties van de buitencategorie en daartoe mag wat mij betreft dit album ook gerekend worden. Tot nu steeds onder de indruk van zijn vermogen om zaken onder woorden te brengen die bij mij het kippenvel op de armen brengen. Het sterkste punt van dit album vind ik naast de teksten toch zeker het instrumentele onderdeel van de plaat.

Ben een enorme liefhebber van Steve Earle, maakt eignelijk nooit slechte platen. Dat is deze ook zeker niet en tekstueel zitten er een paar hoogstandjes bij. Toch vind ik de opvolgers El Corazon, Mountain en Transcendental Blues stuk voor stuk beter. Daarmee wil ik dit zeker geen slechte plaat noemen. Die maakt hij niet, maar in mijn ogen blijft hij vooral muzikaal iets achter op deze CD. Het is net of er iets met hem aan de hand is en CCKMP lijkt hiervoor de verklaring te geven. Doet me bijna pijn om te zeggen van deze fantastische artiest.

Ik vind I Feel All Right net zo als alle bovengenoemde andere albums van Earle die hij in de laat jaren 90 heeft uitgebracht - net na zijn verblijf in de gevangenis en zijn succesvolle afrekening met drugs - erg goed. Wel is zijn stem van Guitar Town (1986) nooit meer teruggekomen, sterker zijn stem is de laatste jaren nog veel slechter geworden. Zijn nieuwere werk vanaf Transcedental Blues vind ik minder spannend. Ondanks zijn onorthodoxe politieke opvattingen - die ik toejuich -is dat ronduit gezapig te noemen.

Ken je Townes? Vind je dat gezapig?

Valentine's Day

En de albumhoes

Heb te snel geoordeeld vorig jaar. Kwam in het begin gewoon niet aan bij mij. Blijkbaar niet helemaal in de Earle-mood geweest toen, want nu ik hem weer een paar keer gehoord heb is dit gewoon een van de vele toppers uit het oeuvre van Earle. Ik zat maar liefst een volle ster te laag en ga eens onderzoeken waar hij die laatste halve eigenlijk laat liggen.

Inderdaad, Valentine's day is een klein meesterwerk.
Het is toch wel een van de meest droevige (hoewel er toch ook weer geen echte rampen gebeuren ) liedjes die ik gehoord heb, Earle's voordracht draagt hier natuurlijk toe bij.

Ik begin toch zo langzamerhand deze de beste van Steve Earle te vinden. DE plaat heeft zijn rcknummers zoals The Unrepentant en gevoelige ballads als Valentine's Day en natuurlijk ontbreekt ook de country niet zoals Hard Core Troubadour en het tragische Billy and Bonnie.
Ik draai de cd's die ik van Earle heb redelijk vaak. Ik heb ze niet allemaal maar wel de belangrijkste denk ik.
I feel alright is vanb een constant hoog niveau. En qua zang heeft zijn stem hier toch nog wat meer bereik dan op het latere werk waar hij steeds meer gaat grommen.
Huppekee, ik verhoog I Feel Alright van 4 naar 5 sterren. Hij verdient het.

idd fijn album.

4.5*

Ik heb deze in laten vliegen omdat ik helemaal uit m'n dak ga van Train A Comin'.

Helaas ( voor mij ) bevinden veel nummers van deze plaat zich ergens op een kruispunt tussen de Baas en Tom Petty en dat trekt me toch een stuk minder dan als hij meer de country hoek in gaat.

Z'n twee laatste albums al gehoord Droombolus? Zijn alletwee meer country georienteerd

Ik ben een Earle n00b ............ Kreeg vorig jaar Train A Comin' & Never Get Out Of This World Alive voor m'n jaardag en die bevielen prima. Dit was pas de eerste follow-up ..........

Ik moest eerst ook wennen aan I feel allright,maar nu vind ik het toch een prachtplaat. Als jou dit na een aantal luisterbeurten nog steeds niet trekt dan ben ik bang dat de albums hierna tot en met Washington Square Serenade je ook niet zullen bevallen. De nummers wijken misschien iets af, maar goed beschouwd loopt elk album in deze periode volgens hetzelfde protocol. Een paar rockers, een enkel bluegrassje, een enkel countrynummer. Zeg maar van alles wat en telkens redelijk hetzelfde geproduceerd. Wat mij betreft is in deze periode Transcendental Blues de beste. Misschien kun je die nog eens proberen. Maar met Train a Comin' en I'll never get out of this world alive heb je wel een paar toppers in huis. Veel beter wordt het niet, maar teleurstellen doet hij nooit.

Ik vind dit ook een prachtplaat maar mijn favoriet is nog steeds The Mountain, een puur bluegrass album met de Del McCoury band. Echt genieten.

O ja, goed dat je het zegt. Was ik even vergeten zeg. Dat is wat mij betreft samen met I'll never get out etc. de allerbeste.

Kiek, die past nog psies in het butsjet van deze maand. Danks heren !

Vandaag op LP aangeschaft in de Gentse Music Mania en absoluut geen spijt van. Earle eigenlijk ontdekt via een passage in de Foo Fighters serie 'Sonic Highways', waarin een Steve Earle fragment uit de jaren '90 langskomt (hij zingt er Fort Worth Blues live voor Townes Van Zandt zaliger) en ik was volledig verkocht. Mijn hart brak bijna tijdens dat lied. Heb ik ook eens gehad met Keep Me In Your Heart For A While van Warren Zevon toen ik naar Californication keek.

Dan keek ik maar naar de hoogst scorende plaatjes hier op MuMe en zo heb ik dus een super artiest extra ontdekt (samen met Townes zelf). Niet iets waar ik gewoonlijk naar luister, maar ik kan er o zo enorm van genieten. Melancholische teksten ingebed in een wat vrolijkere sfeer qua instrumentatie (maar ook niet altijd). Country, folk, blues, alles passeert en ik vind het een heerlijke mix. De songs staan hier voorop, zonder al te veel poespas. Heb ik ook nood aan, al getuigt mijn top 10 misschien eerder van de grote bombastische concepten. Maar ook dat is overroepen

I Feel Alright smaakt zeker naar meer. Debuutalbum van Townes Van Zandt intussen ook al een aantal keer beluisterd, wat een emoties zeg. Topmateriaal.

Mooi dat je deze twee heren ontdekt hebt! Kun je een tijdje mee vooruit..

blijft 1 van mijn favoriete albums van Steve Earle. een controversieel figuur die vanwege zijn uitgesproken meningen in thuisland Amerika de status heeft van "you either hate him or you love him". de man kan bij mij wel een potje breken. dit werd het 2e album, dat hij na zijn ontslag uit de ontwenningskliniek maakte. hiervoor verscheen het akoestische folky "Train A Comin", dat in 1996 genomineerd werd voor de "grammy award for best contemporary folkalbum". op "I Feel Alright" horen we steviger, elektrisch werk in roots country rock en rockabilly stijl. deze keer geen covers, maar 12 originals van Steve Earle. we horen rockabilly in "Poor Boy" en de heerlijke melodie van "Billy and Bonnie". het bevlogen "Now She's Gone" met een fijne harmonica partij van de man zelf, vuige rock in "The Unrepentant" met gierend gitaarwerk van Richard Bennett, een ingetogen "CCKMP" (Cocaine Cannot Kill My Pain), de ballad "South Nashville Blues" met harmonium, een instrument dat later terug zou keren op zijn klassieke ballad "Christmas In Washington" van zijn hierop volgende album "El Corazon". het hoogtepunt op dit album is een andere ballad "Valentine's Day".

album werd geproduceerd Ray Kennedy en Richard Bennett (tracks 1,5,8,9,10,11,12) en Richard Dodd (tracks 2,3,4,6,7) en opgenomen in Nashville, Tennessee

uit de liner notes:
When I was locked up, I was getting ready to go off on this boy that stole my radio. My partner Paul asked me where I was going. I said "To get my radio-- and then go to the hole for a little while". He looked at me like I look at my 13 year old sometimes and said, "No, you ain't. You're gonna sit your little white ass down and do your little time and then you're gonna get out of here and make me a record". So, I made two.

Peace,
S.E.
November, 1995