Steve Earle - El Corazon (1997)

Staan zeker wel een paar goeie songs op maar ergens vind ik Steve Earle nogal overschat. Het mag van mij best iets minder serieus en intiemer.

Taney Town is een heerlijk nummer! Hoogtepunt van de plaat. De rest is minder. 3*

Dit is best een lekker album, maar echt niet goed genoeg om een Grammy te winnen. Het lijkt een beetje samengeteld uit verschillende opnamesessies en doet daardoor wat fragmentarisch aan.

Toch staan hier genoeg prima nummers op om een aanvulling te zijn op mijn cd collectie. Echt een cd om eens in de paar maanden eens uit de kast te trekken.

Hoogtepunt : Ft Worth blues

Steve Earle staat vaak garant voor heerlijke muziek. Stijl ? Countryrock, singer-songwriter, roots-rock.

Ik welk vakje men hem precies moet stoppen, weet ik niet, maar dat kan me niet schelen ook, ik weet dat deze man me altijd kan boeien, en zeker met dit mooie album !!

4 sterren

* * * *

Prachtig album van Steve Earle, waarmee hij zelfs oude klassiekers als Copperhead Road en Gutiar Town evenaart en bij vlagen zelfs overtreft. El Corazon biedt weinig nieuws onder de zon, maar staat als vanouds vol met pakkende, veelzijdige roots/country-songs. Ik vind het gebrek aan originaliteit geen probleem, want het songmateriaal staat immers als het spreekwoordelijke huis.

Het schitterende duet Poison Lovers met de mij totnogtoe onbekende Siobhan Kennedy was direct mijn favoriete nummer van deze plaat, maar ook het feestnummer Telephone Road en het wat meer ingetogen Somewhere Out There mogen er zeker zijn. Kortom: geen zwakke nummers op deze plaat, hoewel ik If You All een stuk minder sterk vind dan de rest: 4,5*

Goed album. Mooie afwisseling tussen stevig rockwerk en intiemere countrynummers. jAlleen jammer van het onnodige scratcheffect op NYC en de naald -in- de- groef op een andere plaats. Dat hadden we toch al gehad. Steve Earle's teksten zijn zoals altijd nogal politiek betrokken, afgewisseld met een beetje bittere lovesongs zoals poison lovers. een plaat om vaak te horen, zoals alles wat ik tot nu toe van Earle ken

En toch ook wel een beetje jammer dat het een beetje vlees nog vis is. Beetje rock, een paar nummertjes country and western, een paar nummers in Neil Youngstijl.

Earle's meest afwisselende plaat. Het gaat eigenlijk van rustige, akoestische nummers als 'Christmas In Washington' (briljant) naar stevige hard rock ('NYC'). Andere hoogtepunten zijn 'Taneytown' (Steve's zoveelste duet met Emmylou), 'Ft Worth Blues' en 'I Still Carry You Around'. Eén van Earle's beste studioplaten.

Ijzersterk is toch wel het begin van deze plaat. Christmas in Washington is heel rustig met akoestische gitaar.
Ik heb altijd gedacht dat Earle in dit nummer zijn afschuw van de regering Bush uit. Maar ik ontdek nu dat Bush in 1997 nog helemaal niet aan de macht was. Het gaat hier nog over de Clintontijd.
In ieder geval is de tekst prachtig en verwijst naar de tijd van de oude protestzangers als Woody Guthrie, de beginjaren 60 dus. Die mist Earle tegenwoordig. Ik denk dan: hij zou er toch welf zo een kunnen zijn, en is dat soms ook een beetje

"Woody Guthrie come back to us now".....dus.

En dan de overgang naar Taneytown. Die gitaarakkoorden kan ik niet vaak genoeg horen, en dan de invallende drum en bass.
Taneytown is een protestsong zoals Bob Dylan ze schreef in zijn beginjaren.Het verhaal van een zwarte jongen die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats terecht kwam, puur uit naieve nieuwsgierigheid. In taneytown dus, waar ze nogal racistisch zijn, zoals uit het vervolg blijkt.

Op een paar echt veel mindere nummer na blijft de plaat op hoog niveau verder gaan. Een van de beste van steve earle, maar nog niet zijn allerbeste.

Ik vind de rustige nummers hier echt prachtig, met name het openings- en slotnummer, maar dat rocken gaat hem niet al te best af in mijn ogen. Ik zal maar eens een van z'n rustigere platen gaan luisteren.

Wat een geweldige zanger is het toch. Krachtige stem en een mix van rock, country, folk, bluegrass en de hele mikmak bij elkaar, precies zoals ik het wil hebben. Ik heb iets met deze muziek en Steve Earle voorziet op magistrale wijze in mijn muzikale behoefte. Beter dan Copperhead Road? Ik weet het niet en eigenlijk maakt het me ook helemaal niks uit, dit is gewoon geweldig. Er staat bijna geen zwak nummer op. Prima balans tussen rustige en hardere songs. Ik vind de rocknummers ook net even iets minder, maar staan zeker nog steeds op een hoog niveau.

Steve Earle behoort voor mij tot de allerbeste zangers in wat ik dan maar het rootsgenre zal noemen, en diverse van zijn albums hebben een plaatsje verworven op de plank "onmisbaar" met cd's die ik telkens opnieuw wil horen, die iets in me beroeren, die me boeien en meeslepen. Zoals Hendrik hierboven zegt: ik heb iets met deze muziek...

Dit album heeft geen zwakke plekken, atlthans ik hoor ze niet. De prachtige nummers volgen elkaar (in mijn beleving) zó snel op, dat ik a.h.w. buiten adem raak, en soms iets mis - maar dat maak ik een volgende draaibeurt wel weer goed.

Het fijne van dit album vind ik de grote afwisseling van de diverse stijlen, iets wat door sommige luisteraars mogelijk als een nadeel wordt gezien. Het blijft voor mij op een of andere manier toch een eenheid, de bijzondere stem van Earle voegt alles tesamen.

De allermooiste songs vind ik Christmas In Washington, de opener, die er bij mij gelijk inhakt, en letterlijk tot luisteren dwingt, het swingende I Still Carry You Around met de Del McCoury Band (k ben dol op bluegrass), de country-oude-stijl van The Other Side of Town en de indringende afsluiter Ft. Worth Blues.

Een meeslepend en voor mij absoluut onmisbaar album.

Steve Earle is geboren in Fort Monroe, Virginia, USA. Zijn jeugd heeft hij doorgebracht in San Antonio, Texas. Steve is tot dusver 7 keer getrouwd geweest. Een echte zuiderling dus. Zijn laatste vrouw was Alison Moorer, de zus van Shelby Lynn. Steve heeft dus een nogal tumultueus leven geleid. Zijn boegbeeld was Townes Van Zandt. Steve wordt beschouwd als de opvolger van Woody Guthrie.
John Townes Van Zandt was een Amerikaanse folkcountry artiest die een aantal klassiekers in zijn genre op zijn naam heeft staan. Zijn probleem was dat deze in de uitvoering van anderen hits werden. Townes Van Zandt was zwaar aan de drank en drugs. Hij stierf op 1-1-1997, 52 jaar oud. Dat was op de dag precies 44 jaar daarvoor dat Hank Williams het eindige met het oneindige verwisselde. Hank was Townes boegbeeld.
Woody Guthrie leefde van 1912 tot 1967. Hij was van de countryblues, een combinatie van akoestische gitaar met bluesteksten Zijn bekendste liedjes zijn ‘If I Had A Hammer’ en ‘This Land Is Your Land’. Woody heeft Bob Dylan, Bruce Springsteen en dus ook Steve Earle zwaar beinvloed met zijn tekstuele benadering. Waar Woody nog ‘the hammer’ hanteerde, deed Steve dat overigens met ‘the sledgehammer’.
Steve vertrok op zijn 16e van huis. Tegen die tijd was hij al handig met zijn gitaar en met zijn vuisten. Hij vertrok naar Dallas, Texas met als doel Townes Van Zandt te ontmoeten. Dat lukte. Hij werd songschrijver, vertrok naar Nashville, Tennessee want daar gebeurde het met wat later the New Country Movement zou gaan heten. Hij kreeg een platencontract. Hij was 31 toen hij zijn 1e plaat Guitartown (1986) opnam. De levensstijl van Steve leek op dat moment erg op dat van zijn voorbeeld, Townes Van Zandt. Hij belandde in de gevangenis en in een detox center om af te kicken van heroïne, cocaïne, drank, vrouwen en vuurwapens. In de gevangenis ontmoette hij diverse mensen die ter dood waren veroordeeld. Het heeft ertoe geleid dat hij een fel tegenstander van de doodstraf is geworden. Niet veel later kwam daarbij zijn afkeer van de republikeinen in het bijzonder George en George W Bush.
Zijn 1e periode (1986-1990) was zijn country periode. Zijn 2e periode (1995-2000) begon na zijn detoxicatie en was zijn country bluesrockperiode. Muzikaal gezien is dit zijn hoogtepunt. Zijn 3e periode (2002-2007) is zijn maatschappijkritische periode, zeg maar zijn Woody Guthrie achtige country blues periode. Vanaf 2002 pal na 9/11 kwam de nadruk te liggen op Steve’s politieke stellingnames. Muziek stond in dienst van de tekst. Steve had daarvoor al het lef gehad om op Transcendental Blues (2000) stevig tekeer te gaan tegen de doodstraf (Jonathan’s Song; Over Yonder). Op Jerusalem (2002) ging hij een stapje verder in ‘John Walker’s Blues’. John Walker was een Amerikaanse Al-Qaida soldaat en Steve trachtte zich in hem te verplaatsen. Steve werd daarom pal na 9/11 ongeveer afgebrand. Op The Revolution Starts Now (2004) staat nog zo’n controversieel nummer: ‘Rich Man’s War’. 3 coupletten waarvan 2 over Amerikaanse soldaten gaan en 1 over een Palestijnse zelfmoordcommando. De slotzin bij ieder couplet is ‘Just another poor boy to fight a rich man’s war’. Personen dus die aan beide zijden als kanonnenvlees dienen voor degenen die een oorlog starten alleen maar om hun belangen veilig te stellen. Een vernietigende kritiek op de Irak oorlog opgestart door the Bushes.
Vanaf 2009 bezingt Steve steeds meer zijn persoonlijke drijfveren. De blues krijgt de overhand. Zeker op Townes (2009) dat geheel bestaat uit covers van zijn persoonlijke held en op Terraplane (2015) waar hij de pijn van zijn scheiding met Alison Moorer van zich afschreeuwt. Op deze laatste plaat komt de muzikale inspiratie bij Steve enigszins terug zoals die op I Feel Alright (1996) en op El Corazon (1997) volop aanwezig waren.
I Feel Alright (1996) staat in het teken van Steve’s terugkeer in de maatschappij. I Feel Alright betekent nog niet dat Steve zich geweldig voelt. Hij is alleen maar oké. En dat is met de muziek op dit album ook het geval. Het wordt gedomineerd door midtempo rocksongs waarvan de titelsong verreweg de beste is. Op het 2e deel van de plaat komt de variatie in de vorm van de ruig rockende ‘The Unrepentant’ (de nergens spijt van hebbende), het beklemmende CCKMP (Cocaine Can’t Kill My Pain) en de door een mandoline voortgedreven ‘South Nashville Blues’ (As long as I have money/ The girls don’t whine). Wat Steve op het 2e deel van I Feel Alright laat horen, dat zet hij door op El Corazon (1997, 'het hart' op zijn Mexicaans). Eindelijk echte kneiterharde rockers (NYC, Here I Am) afgewisseld met country deuntjes (I Still Carry You Around, Other Side Of Town) en folksongs/country bluessongs in de vorm van ‘Christmas In Washington’ en ‘Ft Worth Blues’. Op ‘Christmas’ pleit Steve voor de terugkeer van Woody Guthrie blijkbaar niet beseffend dat hij dat zelf is (So come back Woody Guthrie/ Come back to us now/ Tear your eyes from paradise/ And rise again somehow/ If you run into Jesus/ Maybe he can help you out/ Come back Woody Guthrie to us now). ‘Ft Worth Blues’ gaat over een zwerver die het nergens schijnt te vinden omdat hij het dorpse gevoel van Ft Worth met zich meedraagt (You used to say the highway was your home/ But we both know, that ain't true/ It's just the only place a man can go/ When he don't know, where he's travelin' to). Ft Worth Blues is Steve’s ode aan Townes Van Zandt. Het hoogtepunt van het album is ‘Taneytown’ of hoe een zwarte jongen in een verkeerde buurt belandt, zich verdedigt, een blanke verwondt en vervolgens wordt gelyncht. Zelfs in deze tijd (2015) nog een song die niets aan actualiteit heeft ingeboet. Zie de rassenrellen in St Louis en Chicago. Overigens Taneytown ligt vlakbij Gettysburg, de plaats waar de Amerikaanse burgeroorlog werd beslecht.
I Feel Alright gaat nog over de ontberingen die Steve Earle heeft ondergaan. Op El Corazon laat Steve zijn hart zien, stelt hij zich open voor de buitenwereld en geeft aan waardoor hij wordt gedreven (Woody Guthrie, Townes Van Zandt). Het is met recht het album waar de echte Steve Earle tot ontplooiing komt in al zijn facetten. En daarmee verreweg zijn beste. De enige echte country bluesrock plaat en met een hart.
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

Steve Earle is een van de weinige artiesten die al ruim 30 jaar zonder uitzondering sterke platen uitbrengt. De Texaanse singer/songwriter weet op ieder album te verrassen, maar desondanks een karkteristieke, eigen stijl te behouden.

Waren zijn eerste albums als Guitar Town en Exit 0 nog doorspekt met country-invloeden, op dit album El Corazon laat hij zich van een heel andere kant zien. Het is een logisch vervolg op de sterke voorganger I Feel Alright, waarop hij meer moderne invloeden toepast in zijn sound.

El Corazon is wat mij betreft zijn magnum opus, waarbij hij samen (met behulp van gastmuzikanten) een aantal ijzersterke songs heeft weten neer te zetten. Zo is N.Y.C. een modern aandoende rocker die naar meer smaakt, al had de autotune van mij daar best weg achterwege gelaten kunnen worden. I Still Carry You Around daarentegen is een vrolijk deuntje waar bluegrass de boventoon voert. Taneytown daarentegen heeft een folky inslag waarbij Emmylou Harris verdienstelijk als gastzangeres optreedt.

Het sterkste nummer is wat mij betreft Telephone Road, dat uitgebracht werd op single maar gek genoeg nooit grote bekendheid heeft gekregen. Het is tekenend voor de loopbaan van de sympathieke Texaanse troubadour, die binnen het genre van americana tot de absolute top behoort. Het zou hem echter tekort doen om hem in een hokje te plaatsen, want met name dit album laat zien dat Steve Earle op overtuigende wijze zijn muzikale grenzen verlegt.

Kan hierbij echt niet verder komen dan 'mwah'. Ik hoor geen geweldige stem, ik hoor geen briljant songmateriaal, ik hoor geen vervoering. Ik hoor degelijke muziek die me verder niks doet. Ligt ongetwijfeld aan mij. Het is nergens vervelend, dus als ik hem voor een eurootje bij de kringloop tegenkom, dan neem ik m wel mee om het nog een kans te geven, maar daar blijft het ook bij.

Heb je deze op vinyl?. Zo niet dan mis je de helft van de kwaliteit van dit album

Onzinnig bericht.

Een neef van mijn partner duwde mij in 1997 dit album van Steve Earle in handen. Ik had nog nooit van de goede man gehoord. Ook had ik weinig met country en folk. Maar toch sloeg dit album bij mij in als een bom. En toen gingen alle sluizen open: de tomeloze energie van Steve op dit album leidde ertoe dat mijn oren open gingen. Ik dook in zijn albums daarrvoor, en heb daarna alle albums aangeschaft en heb hem ook live gezien.

En zo leerde ik ook zijn grote vrienden Townes van Zandt en Guy Clark kennen, evenals het prachtige werk van John Prine en David Olney. En ik ging mij verdiepen in country-grootheden als Hank Williams. Ook leerde ik groepen zoals de Flying Burrito Brothers, de Nitty Gritty Dirt Band, de Byrds, gram Parsons, Gene Clark en zo kennen, en waarderen.

En tegenwoordig bestaat mijn muziekvoorkeur voor zo ongeveer tweederde uit deze muziekstromingen die in de loop van de tijd steeds meer aangeduid word als americana of roots (hoewel ik zelf niet zo overweg kan met dit soort labels, dus for wat it's worth).

In de laatste 25 jaar heeft Steve mij zelden teleurgesteld, hoewel hij zijn beste periode (1995-2005) niet meer evenaart. Maar dat geldt voor veel muzikanten met zo'n rijke catalogus.

Overigens noemde ik zojuist zijn tomeloze energie (en soms woede) als de belangrijkste eigenschap, waar hij mij mee raakt. En precies dát hoor ik de laatste jaren terug in de muziek van Cody Jinks. Dus: houdt je van de muziek van Steve, luister dan vooral ook naar Cody Jinks!

Tsja, als je iemand schrijversvakmanschap toe mag dichten, dan is dat toch zeker wel Steve Earle. Beetje jammer dat je dat niet hoort. Prachtige songteksten.

het zevende solo album van de controversiele Steve Earle. de man die in 1986 debuteerde met het geweldige alt.country album "Guitar Town". iemand die zijn mening niet onder stoelen of banken steekt. vanwege zijn stellingname en standpunten, zeker in zijn thuisland Amerika, niet bij iedereen even geliefd. de man heeft daar het imago van "you either hate him or you love him". type ruwe bolster, blanke pit. ik hou er van. heb de man ooit live met band the Dukes gezien in Nighttown, Rotterdam en het publiek was nogal roerig en luidruchtig. Steve Earle vroeg meermalen terecht "to shut up". overigens verder een geweldig optreden, dat hij destijds opende met het intieme, folky "Christman in Washington" 1 van de prijsnummers van dit album.

dit is 1 van mijn favoriete albums van de man. "Taneytown" doet inderdaad qua intro en sound sterk aan Neil Young denken. de heerlijke bluegrass van "I Still Carry You Around" met de Del McCoury band, met wie hij later het bluegrass album "The Mountain" zou maken. andere favoriete tracks "Taneytown", de heerlijke melodie van het ritmisch stampende "Telephone Road" en de schitterende afsluiter "Fort Worth Blues".

"Somewhere Out There", "You Know the Rest" en "Here I Am" zijn voor mij de mindere tracks op dit album.
kan user Niek wel volgen als de stem van Steve Earle hem niet ligt en er staat zeker niet alleen briljant songmateriaal op dit album, maar vervoering is volop aanwezig in het intieme "Christmas in Washington" en nog meer in het ontroerende eerbetoon "Ft. Worth Blues" aan Townes Van Zandt, om nog maar niet te spreken over de drive en energie van tracks als "Taneytown" en de vuige "punky" rocker "N.Y.C.".

hij droeg dit album op aan Townes Van Zandt "See You When I Get There, Maestro"

Album werd geproduceerd door Steve Earle & Ray Kennedy
Recorded at Room & Board Studio, Nashville, Tennessee

uit de liner notes van Steve Earle (May '97):

EL CORAZON

The Greeks were right! It's the heart that matters. Don't try to tell me it's all in my head cause thinkin' too much only gives me a heartache (a relatively minor annoyance) and I know where I hurt when promises are broken and dreams die, and that lump in your throat when your first born starts walking or talking back. That's your heart fool. Ten sizes too big bangin' away at your chest. hollerin. Let me out of this box and I'll really fuck you up! and sometimes you do and sometimes you don't and sometimes your little bitty feeble ass mind will fool you again and tell you I'm runnin this motherfucker but just let the beast out of the box and hide and watch how fast ol bad ass brother brain will cut and run, but heart is a dumb animal. Muscle and blood a pit bull on a mission and he's hangin' in like Gunga Din. Good to the last drop of blood.

In 1997 kreeg ik dit album van de neef van mijn partner. Mijn eerste kennismaking met de muziek van Steve Earle. Wat zeg ik? Mijn eerste kennismaking met muziek met flinke country- en folkinvloeden. Tot dat moment koesterde ik een flinke hekel aan country en folk. Maar de energie die Steve in zijn muziek legt, in combinatie met zijn sociale betrokkenheid zoals die uit zijn teksten blijkt trokken mij over een drempel.

En na bijna 30 jaar muziek-ervaring ging er voor mij ineens een heel nieuwe wereld open. En sindsdien bestaat driekwart van door mij hoogst gewaardeerde muziek uit deze genres. Ik ging van Uncle Tupelo en Whiskeytown terug naar Poco en The Nitty Gritty Dirt Band. En zo verder, Hank Williams, Townes van Zandt, John Prine, Chip Taylor, Guy Clark, Sam Baker, Rod Picott, Jimmy LaFave, John Martyn, Richard Thompson, Fairport Convention, Magna Carta en nog heel veel fraais.

En dat begon allemaal met dit prachtalbum. Thanx Steve!

Mooi en zeer herkenbaar verhaal en het "opgraven" van inspirtatiebronnen van de artiest zelf is één van de leukste dingen die je als liefhebber kan beleven.

Heb ik weer eens zin om Steve Earle te horen, merk ik dat ik meestal terug grijp naar dit album. En dat terwijl zijn oeuvre best nog een handvol albums omvat die van hetzelfde hoge niveau zijn.

Maar zoals ik hierboven al heb verteld was dit mijn eerste kennismaking met de muziek van Steve. En ja, het is bij velen bekend: die eerste hè ...

ik kende dit album niet (ik heb maar 2 lp's van Steve Earle 'guitar town ' en 'exit 0 ' ) heb het daarom wegens de lovende kritieken van Tonio gedownload en enkele weken beluisterd en ze ligt nog altijd bij de stapel cd's die klaar liggen op te zetten .
dank u voor de tip Tonio (al vind ik 'guitar town beter; ja , de eerste )