Steve Earle - El Corazon (1997)

Steve Earle is geboren in Fort Monroe, Virginia, USA. Zijn jeugd heeft hij doorgebracht in San Antonio, Texas. Steve is tot dusver 7 keer getrouwd geweest. Een echte zuiderling dus. Zijn laatste vrouw was Alison Moorer, de zus van Shelby Lynn. Steve heeft dus een nogal tumultueus leven geleid. Zijn boegbeeld was Townes Van Zandt. Steve wordt beschouwd als de opvolger van Woody Guthrie.
John Townes Van Zandt was een Amerikaanse folkcountry artiest die een aantal klassiekers in zijn genre op zijn naam heeft staan. Zijn probleem was dat deze in de uitvoering van anderen hits werden. Townes Van Zandt was zwaar aan de drank en drugs. Hij stierf op 1-1-1997, 52 jaar oud. Dat was op de dag precies 44 jaar daarvoor dat Hank Williams het eindige met het oneindige verwisselde. Hank was Townes boegbeeld.
Woody Guthrie leefde van 1912 tot 1967. Hij was van de countryblues, een combinatie van akoestische gitaar met bluesteksten Zijn bekendste liedjes zijn ‘If I Had A Hammer’ en ‘This Land Is Your Land’. Woody heeft Bob Dylan, Bruce Springsteen en dus ook Steve Earle zwaar beinvloed met zijn tekstuele benadering. Waar Woody nog ‘the hammer’ hanteerde, deed Steve dat overigens met ‘the sledgehammer’.
Steve vertrok op zijn 16e van huis. Tegen die tijd was hij al handig met zijn gitaar en met zijn vuisten. Hij vertrok naar Dallas, Texas met als doel Townes Van Zandt te ontmoeten. Dat lukte. Hij werd songschrijver, vertrok naar Nashville, Tennessee want daar gebeurde het met wat later the New Country Movement zou gaan heten. Hij kreeg een platencontract. Hij was 31 toen hij zijn 1e plaat Guitartown (1986) opnam. De levensstijl van Steve leek op dat moment erg op dat van zijn voorbeeld, Townes Van Zandt. Hij belandde in de gevangenis en in een detox center om af te kicken van heroïne, cocaïne, drank, vrouwen en vuurwapens. In de gevangenis ontmoette hij diverse mensen die ter dood waren veroordeeld. Het heeft ertoe geleid dat hij een fel tegenstander van de doodstraf is geworden. Niet veel later kwam daarbij zijn afkeer van de republikeinen in het bijzonder George en George W Bush.
Zijn 1e periode (1986-1990) was zijn country periode. Zijn 2e periode (1995-2000) begon na zijn detoxicatie en was zijn country bluesrockperiode. Muzikaal gezien is dit zijn hoogtepunt. Zijn 3e periode (2002-2007) is zijn maatschappijkritische periode, zeg maar zijn Woody Guthrie achtige country blues periode. Vanaf 2002 pal na 9/11 kwam de nadruk te liggen op Steve’s politieke stellingnames. Muziek stond in dienst van de tekst. Steve had daarvoor al het lef gehad om op Transcendental Blues (2000) stevig tekeer te gaan tegen de doodstraf (Jonathan’s Song; Over Yonder). Op Jerusalem (2002) ging hij een stapje verder in ‘John Walker’s Blues’. John Walker was een Amerikaanse Al-Qaida soldaat en Steve trachtte zich in hem te verplaatsen. Steve werd daarom pal na 9/11 ongeveer afgebrand. Op The Revolution Starts Now (2004) staat nog zo’n controversieel nummer: ‘Rich Man’s War’. 3 coupletten waarvan 2 over Amerikaanse soldaten gaan en 1 over een Palestijnse zelfmoordcommando. De slotzin bij ieder couplet is ‘Just another poor boy to fight a rich man’s war’. Personen dus die aan beide zijden als kanonnenvlees dienen voor degenen die een oorlog starten alleen maar om hun belangen veilig te stellen. Een vernietigende kritiek op de Irak oorlog opgestart door the Bushes.
Vanaf 2009 bezingt Steve steeds meer zijn persoonlijke drijfveren. De blues krijgt de overhand. Zeker op Townes (2009) dat geheel bestaat uit covers van zijn persoonlijke held en op Terraplane (2015) waar hij de pijn van zijn scheiding met Alison Moorer van zich afschreeuwt. Op deze laatste plaat komt de muzikale inspiratie bij Steve enigszins terug zoals die op I Feel Alright (1996) en op El Corazon (1997) volop aanwezig waren.
I Feel Alright (1996) staat in het teken van Steve’s terugkeer in de maatschappij. I Feel Alright betekent nog niet dat Steve zich geweldig voelt. Hij is alleen maar oké. En dat is met de muziek op dit album ook het geval. Het wordt gedomineerd door midtempo rocksongs waarvan de titelsong verreweg de beste is. Op het 2e deel van de plaat komt de variatie in de vorm van de ruig rockende ‘The Unrepentant’ (de nergens spijt van hebbende), het beklemmende CCKMP (Cocaine Can’t Kill My Pain) en de door een mandoline voortgedreven ‘South Nashville Blues’ (As long as I have money/ The girls don’t whine). Wat Steve op het 2e deel van I Feel Alright laat horen, dat zet hij door op El Corazon (1997, 'het hart' op zijn Mexicaans). Eindelijk echte kneiterharde rockers (NYC, Here I Am) afgewisseld met country deuntjes (I Still Carry You Around, Other Side Of Town) en folksongs/country bluessongs in de vorm van ‘Christmas In Washington’ en ‘Ft Worth Blues’. Op ‘Christmas’ pleit Steve voor de terugkeer van Woody Guthrie blijkbaar niet beseffend dat hij dat zelf is (So come back Woody Guthrie/ Come back to us now/ Tear your eyes from paradise/ And rise again somehow/ If you run into Jesus/ Maybe he can help you out/ Come back Woody Guthrie to us now). ‘Ft Worth Blues’ gaat over een zwerver die het nergens schijnt te vinden omdat hij het dorpse gevoel van Ft Worth met zich meedraagt (You used to say the highway was your home/ But we both know, that ain't true/ It's just the only place a man can go/ When he don't know, where he's travelin' to). Ft Worth Blues is Steve’s ode aan Townes Van Zandt. Het hoogtepunt van het album is ‘Taneytown’ of hoe een zwarte jongen in een verkeerde buurt belandt, zich verdedigt, een blanke verwondt en vervolgens wordt gelyncht. Zelfs in deze tijd (2015) nog een song die niets aan actualiteit heeft ingeboet. Zie de rassenrellen in St Louis en Chicago. Overigens Taneytown ligt vlakbij Gettysburg, de plaats waar de Amerikaanse burgeroorlog werd beslecht.
I Feel Alright gaat nog over de ontberingen die Steve Earle heeft ondergaan. Op El Corazon laat Steve zijn hart zien, stelt hij zich open voor de buitenwereld en geeft aan waardoor hij wordt gedreven (Woody Guthrie, Townes Van Zandt). Het is met recht het album waar de echte Steve Earle tot ontplooiing komt in al zijn facetten. En daarmee verreweg zijn beste. De enige echte country bluesrock plaat en met een hart.
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

Steve Earle is een van de weinige artiesten die al ruim 30 jaar zonder uitzondering sterke platen uitbrengt. De Texaanse singer/songwriter weet op ieder album te verrassen, maar desondanks een karkteristieke, eigen stijl te behouden.

Waren zijn eerste albums als Guitar Town en Exit 0 nog doorspekt met country-invloeden, op dit album El Corazon laat hij zich van een heel andere kant zien. Het is een logisch vervolg op de sterke voorganger I Feel Alright, waarop hij meer moderne invloeden toepast in zijn sound.

El Corazon is wat mij betreft zijn magnum opus, waarbij hij samen (met behulp van gastmuzikanten) een aantal ijzersterke songs heeft weten neer te zetten. Zo is N.Y.C. een modern aandoende rocker die naar meer smaakt, al had de autotune van mij daar best weg achterwege gelaten kunnen worden. I Still Carry You Around daarentegen is een vrolijk deuntje waar bluegrass de boventoon voert. Taneytown daarentegen heeft een folky inslag waarbij Emmylou Harris verdienstelijk als gastzangeres optreedt.

Het sterkste nummer is wat mij betreft Telephone Road, dat uitgebracht werd op single maar gek genoeg nooit grote bekendheid heeft gekregen. Het is tekenend voor de loopbaan van de sympathieke Texaanse troubadour, die binnen het genre van americana tot de absolute top behoort. Het zou hem echter tekort doen om hem in een hokje te plaatsen, want met name dit album laat zien dat Steve Earle op overtuigende wijze zijn muzikale grenzen verlegt.

het zevende solo album van de controversiele Steve Earle. de man die in 1986 debuteerde met het geweldige alt.country album "Guitar Town". iemand die zijn mening niet onder stoelen of banken steekt. vanwege zijn stellingname en standpunten, zeker in zijn thuisland Amerika, niet bij iedereen even geliefd. de man heeft daar het imago van "you either hate him or you love him". type ruwe bolster, blanke pit. ik hou er van. heb de man ooit live met band the Dukes gezien in Nighttown, Rotterdam en het publiek was nogal roerig en luidruchtig. Steve Earle vroeg meermalen terecht "to shut up". overigens verder een geweldig optreden, dat hij destijds opende met het intieme, folky "Christman in Washington" 1 van de prijsnummers van dit album.

dit is 1 van mijn favoriete albums van de man. "Taneytown" doet inderdaad qua intro en sound sterk aan Neil Young denken. de heerlijke bluegrass van "I Still Carry You Around" met de Del McCoury band, met wie hij later het bluegrass album "The Mountain" zou maken. andere favoriete tracks "Taneytown", de heerlijke melodie van het ritmisch stampende "Telephone Road" en de schitterende afsluiter "Fort Worth Blues".

"Somewhere Out There", "You Know the Rest" en "Here I Am" zijn voor mij de mindere tracks op dit album.
kan user Niek wel volgen als de stem van Steve Earle hem niet ligt en er staat zeker niet alleen briljant songmateriaal op dit album, maar vervoering is volop aanwezig in het intieme "Christmas in Washington" en nog meer in het ontroerende eerbetoon "Ft. Worth Blues" aan Townes Van Zandt, om nog maar niet te spreken over de drive en energie van tracks als "Taneytown" en de vuige "punky" rocker "N.Y.C.".

hij droeg dit album op aan Townes Van Zandt "See You When I Get There, Maestro"

Album werd geproduceerd door Steve Earle & Ray Kennedy
Recorded at Room & Board Studio, Nashville, Tennessee

uit de liner notes van Steve Earle (May '97):

EL CORAZON

The Greeks were right! It's the heart that matters. Don't try to tell me it's all in my head cause thinkin' too much only gives me a heartache (a relatively minor annoyance) and I know where I hurt when promises are broken and dreams die, and that lump in your throat when your first born starts walking or talking back. That's your heart fool. Ten sizes too big bangin' away at your chest. hollerin. Let me out of this box and I'll really fuck you up! and sometimes you do and sometimes you don't and sometimes your little bitty feeble ass mind will fool you again and tell you I'm runnin this motherfucker but just let the beast out of the box and hide and watch how fast ol bad ass brother brain will cut and run, but heart is a dumb animal. Muscle and blood a pit bull on a mission and he's hangin' in like Gunga Din. Good to the last drop of blood.

Heb ik weer eens zin om Steve Earle te horen, merk ik dat ik meestal terug grijp naar dit album. En dat terwijl zijn oeuvre best nog een handvol albums omvat die van hetzelfde hoge niveau zijn.

Maar zoals ik hierboven al heb verteld was dit mijn eerste kennismaking met de muziek van Steve. En ja, het is bij velen bekend: die eerste hè ...