menu

Electric Light Orchestra - The Electric Light Orchestra (1971)

Alternatieve titel: No Answer

mijn stem
3,44 (93)
93 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. 10538 Overture (5:32)
  2. Look at Me Now (3:18)
  3. Nellie Takes Her Bow (6:02)
  4. Battle of Marston Moor (July 2nd 1644) (6:07)
  5. 1st Movement (3:01)
  6. Mr. Radio (5:06)
  7. Manhatten Rumble (49th St. Massacre) (4:24)
  8. Queen of the Hours (3:24)
  9. Whisper in the Night (4:49)
  10. The Battle of Marston Moor [Take 1 Alternate Mix] * (1:00)
  11. Nellie Takes Her Bow [Alternate Mix] * (6:02)
  12. Mr. Radio [Take 9] * (5:19)
  13. 10538 Overture [Take 1 Alternate Mix] * (5:46)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 41:43 (59:50)
zoeken in:
avatar van titan
3,5
titan (crew)
Het debuut van ELO, toen Roy Wood (van the move) nog deel uitmaakte van de groep. De titel van dit album kent een grappige ontstaansgeschiedenis. De bandleden wilden het album titelloos houden. Toen de opnames en het hoesontwerp bij de platenmaatschappij binnenkwamen werd dit niet aangegeven. De platenmaatschappij dacht dat men vergeten was de titel op het hoesontwerp te zetten. Men belde vervolgens met het management van ELO, maar de telefoon werd steeds niet opgenomen. Daarom vulde iemand op het formulier voor de drukker van de hoezen "No answer" in, dat vervolgens werd aangezien voor de titel van het album.

avatar van Judith
3,0
Mijn vader draait de plaat nu. Hij verwachtte dat ik het wel mooi zou vinden, omdat ik de andere platen van ze ook kon waarderen. Ik hou niet zo van jaren 70 muziek, maar dit is echt een mooie combinatie van rock en klassiek.

5,0
Pim
Prachtig verhaal van die titel No Answer.
Het is volgens mij het enige album waarvan de titel NERGENS op de hoes of de plaat / cd vermeld staat. Prachtige plaat trouwens.

knight3
Prachtig debuutalbum van de heren met 10538 als wervelend hoogtepunt. No Answer was trouwens de titel in de VS; in Europa had ie geen titel!

avatar van splogman
5,0
Nog een anecdote over dit album. Zo weigerde drummer Bev Bevan het slagwerk te doen op Battle of Marston Moot, omdat dit experimentele stuk volgens hem "geen muziek" was.

Overigens staat vanwege juist dit gewaagde stuk genoemd album bovenaan in mijn top 10 ...

EVANSHEWSON
Verdienstelijk debuutalbum, maar meer ook niet; Het is volgens mij echt nog zoeken naar hun definitief geluid, dat er zo ongeveer vanaf Eldorado (wàt een plaat!) aankomt.
Begrijp me niet verkeerd, ik hou wel van dit album, het is wat ruwer dan wat zal volgen, maar voor mij halen ze hier nergens hun hoogste niveau...

Het verhaal over het onstaan van de plaattitel van titan klopt, ik had dat ook al ergens gelezen of gehoord. Leuk!

***1/2

avatar van koho
5,0
Geweldig, experimenteel album dat maar weinig lijkt op het vaak iets te gelikte werk vanaf halverwege jaren '70. Op dit debuutalbum is ELO nog een uitprobeersel, een zijtak van sixtiesgroep The Move - een tijdlang bestonden beide bands naast elkaar. Het idee was rock met klassiek te vermengen en verder te gaan daar waar I Am The Walrus of Day In The Life van The Beatles ophielden. Bandleden Roy Wood, Jeff Lynne en Bev Bevan werkten tegelijkertijd aan het laatste Move album Message From The Country.
Ronkende cello's en gierende violen te over, maar ook radio-friendly rock, en folk-achtig akoestisch materiaal. Al met al een veelzijdig album dat mogelijk wat afschrikt als je alleen Eldorado en Out Of The Blue (laat staan na-na-na-na-na-na-na-na Rock 'n Roll is King) van ELO kent.
Het grote verschil is natuurlijk Move-boegbeeld Roy Wood, die hier co-leider is van de groep - na dit album nam Lynne het stokje volledig over en Wood ging op de nog experimentelere toer met Wizzard (Wizzard's Brew, anyone?).
Toen ik dit album voor de eerste keer hoorde moest ik er niet veel van hebben. Nu is het mijn favoriete ELO plaat samen met ELO II. Zelfs het bizarre Battle of Marston Moor (July 2nd 1644) vind ik (nu) zeer geslaagd.

Overigens staat het album ook bekend als First Light of als simpelweg Electric Light Orchestra. Een paar jaar geleden bracht EMI een mooie limited edition 2CD versie uit in slipcase compleet met 2e CD vol outtakes etcetera.
5*****

avatar van Freddielotje
Mooie plaat! Maar hoe spreek ik de titel van het eerste nummer uit?

3,5
Freddielotje schreef:
Mooie plaat! Maar hoe spreek ik de titel van het eerste nummer uit?


Meest gebruikelijke:
one o five three eight overture

Prima album. Een paar uitschieters, maar ook een paar mindere nummers. Het is duidelijk dat de invloed van Roy Wood nog aanwezig is, maar Jeff Lynne tegelijkertijd zijn eigen stijl aan het zoeken is. Dat maakt het soms een tikje rommelig.

avatar van musician
3,0
Ik kan mij ook voorstellen, dat er mensen zijn die het van A tot Z prachtig vinden, laat ik dat voorop stellen.

Maar ik vind het vooral een redelijk debuut, van een groep die wel met een hele aparte benadering, eigen geluid is gekomen.

Dat geluid, de mix tussen klassiek en rock, de bombast, het is allemaal nogal eh.....................grof en nog niet bepaald fijnbesnaard.

Soms kun je horen, dat Lynne duidelijk beïnvloed is geweest door de Beatles (Look at me now).

Ook de prachtige melodielijnen, die Lynne vanaf On the third day introduceert, zijn hier nog nauwelijks aanwezig. En dat komt ook (door Wood?) omdat de groep, zo lijkt het, er helemaal nog niet naar op zoek is.

En zo zijn de eerste twee cd's van het Electric Light orchestra (ook de naam dient hier nog voluit te worden geschreven!) van een geheel andere orde dan wat daarna kwam, net zo goed als dat er ook een duidelijke markering zit tussen Out of the blue en de laatste jaren van de band.

Met waarschijnlijk ook verschillende groepen liefhebbers, moet ik er dan ook bij zeggen.

Meest bekende nummer (vooral ook bekend van Ole Elo) blijft natuurlijk 10538 overture (ik dacht altijd gewoon ten thousand five three eight, maar goed).

Voor mij prima dat Wood er de brui aan gaf, na deze cd. De waarschijnlijk verschillende inzichten met Lynne werden zo goed opgelost. Het lijkt een groots gebaar, maar Wood had natuurlijk ook geen idee wat er nog van de band zou worden.................

avatar van Reint
Wow, hoe modern ziet die hoes eruit.

avatar van lebowski
3,5
musician schreef:
Soms kun je horen, dat Lynne duidelijk beïnvloed is geweest door de Beatles (Look at me now).


Understatement, Look at me Now lijkt wel een remake van Eleanor Rigby.
Apart album, nog niet echt geniaal, maar alles wat komen gaat is al in potentie aanwezig.

avatar van gaucho
Pim schreef:
Prachtig verhaal van die titel No Answer.
Het is volgens mij het enige album waarvan de titel NERGENS op de hoes of de plaat / cd vermeld staat. Prachtige plaat trouwens.

Als ik mij goed herinner, geldt dat verhaal van die niet opgenomen telefoon alleen voor de Amerikaanse versie. Dáár werd het album uitgebracht onder de titel 'No answer' (en staat het ook op de zijkant van de hoes). De Engelse en Europese persing vermelden nergens de titel; bij ons heet dit album dan ook gewoon 'Electric Light Orchestra'.

Ik ben het met musician en lebowski eens: dit album is een leuke aanzet tot het eigen geluid dat ELO introduceerde (hier nog met Roy Wood van The Move), maar echt briljant wil het maar niet worden. De prachtige melodieën kregen pas op Eldorado de overhand. Dát is wat mij betreft dan ook hun eerste klassieker.

Jack in the Box
Dit eerste album met ex-Move Roy Wood heb ik op vinyl nog in de kast staan. 10538 is hier het belangrijkste nummer.
In de jaren 90 kocht ik The best of Electric Orchestra, een goedkope compilatie van het Disky label i.s.m. EMI die van 1971 t/m 1973 gaat. Op die verzamelaar is op 1 nummer na het hele eerste album aanwezig. Ze hebben alleen Nellie takes her bow verzuimd.
Daarnaast zijn er 3 nummers van het tweede album ELO 2 aanwezig. Roll over Beethoven is in de ingekorte single versie aanwezig en From the sun to the world (boogie no. 1) en Kuiama ontbreken. Verder is Showdown van het derde album aanwezig en 2 vroege versies van Showdown en Ma ma belle.
Bij de titels staat op de Disky CD bij The battle of Marston Moor tussen haakjes July 2nd. 1964 dat 1644 moet zijn.
1st movement heeft als bijtitel Jumping biz. Dit nummer wordt regelmatig bij t.v. documentaires als achtergrondmuziekje gebruikt.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Ik ben het eens met Patrick's (Evanshewson) eerdere bericht. De muziek is nog wat ruwer, wat een pluspunt is (later vind ik ELO soms echt te gladgestreken), maar het is inderdaad nog een beetje zoeken naar hun definitieve geluid.

Een ambitieuze eerste worp, die het waard is om beluisterd te worden, is het in ieder geval.

avatar van musician
3,0
Wanneer klinkt ELO te gladgestreken?

Ben vanavond maar weer eens aan Face the music begonnen; dat album is al heel wat stappen verwijderd van No answer maar tóch nog echt ELO.

Gladgestreken kan toch ook gewoon zijn: meegegaan in de tijd?

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Ik vind dit album eerlijk gezegd al op het randje zitten. Naast dit album ken ik de albums vanaf Eldorado t/m Out of the Blue (die ik spoedig eens zal herbeluisteren en dan zal bespreken), en die albums ervaar ik als redelijk gladgestreken. Een plaat als Rumours vind ik ook al behoorlijk gladgestreken, en ELO gaat daar nog een stapje verder in. Ik houd meer van rauwe, live producties, maar zolang de muziek van een goed niveau is kan ik het accepteren.

avatar van Ducoz
4,0
Look at me Now is gewoon een ruwe versie van Eleanor Rigby, no jokes... luister maar

avatar van musiquenonstop
3,0
Anders dan musician hier boven plaatste, is Look At Me Now een song van Roy Wood. En als deze song al iets van Eleanor Rigby weg heeft, dan zou ik het de mislukte versie noemen. Dat Jeff Lynne door The Beatles bëinvloed is kun je op al zijn muziek horen, ook al is het vaak niet echt te vergelijken.

Ben absoluut geen fan van Roy Wood, en alleen Whisper In The Night kan ik van hem waarderen. De voorloper van 10538 Overture is volgens mij Message From The Country van het gelijknamige album van The Move. (hun laatste)

avatar van dynamo d
3,5
Dit album wordt ter gelegenheid van de 40ste verjaardag opnieuw uitgebracht en ook met een 4.1 Dts/96/24 & Dolby Digital-versie. Ik ken wel 5.1 en 7.1 maar 4.1 is nieuw voor mij.
Elo-40th Anniversary ed (Remaster: Electric Light Orchestra: Amazon.de: Musik

avatar van Ducoz
4,0
De naam van de band en zo met deze cover doet mij eigenlik een beetje denken aan het concept van de Plastic Ono Band.. (al is de uitwerking m.b.t. muzikanten natuurlijk anders)

avatar van musiquenonstop
3,0
dynamo d schreef:
Dit album wordt ter gelegenheid van de 40ste verjaardag opnieuw uitgebracht en ook met een 4.1 Dts/96/24 & Dolby Digital-versie. Ik ken wel 5.1 en 7.1 maar 4.1 is nieuw voor mij.
Elo-40th Anniversary ed (Remaster: Electric Light Orchestra: Amazon.de: Musik


Dit album werd destijds in 1971 ook uitgebracht als quad versie, destijds werd dit als de opvolger van stereo gezien, maar is nooit standaard geworden. Quad is vier kanaals stereo waar ze nu dus een .1 (subwoofer) kanaal aan hebben toegevoegt.

Voor fans is dit wel een leuke uitgave omdat de quad versie van de lp zeldzaam is en was, en de apparatuur om deze af te spelen ook niet meer gemaakt worden.

@ducoz, wat is volgens jou de overeenkomst met Plastic Ono Band ? Ben wel bekend met John solo maar niet met deze band.

Lazarus Stone
een andere versie van 1st Movement was een bekende radiotune, Classical Gas, Mason Williams.
10538 overture is great,

avatar van musiquenonstop
3,0
@Lazarus Stone, als inspiratiebron voor Roy Wood zou ik in mee kunnen gaan, een andere versie van 1st Movement gaat wat ver. Changing Man van Paul Weller durf ik dan weer wel een andere versie van 10538 Overture te noemen.

Ik las eens een keer in een recensie dat de naam 10538 Overture komt van het aantal overdubs Jeff nodig had om de songs voor elkaar te krijgen. Ik denk dat Jeff daar zelf nog wel om zou lachen.... ik ook

avatar van Tony
3,0
ELO is opgericht met het doel “To pick up where the Beatles left off…” De sound van de band moest enerzijds elektrisch (als in rockmuziek), anderzijds als licht klassiek (een klein orkest met enkele klassieke instrumenten) gaan klinken.

Jeff heeft zijn liefde voor de Beatles altijd in zijn eigen composities verwerkt, zoals op dit debuut al goed te horen is. Albumopener 10538 Overture, meteen de sterkste compositie, begint als Dear Prudence, de zware bas lijkt zo uit I Am The Walrus te komen, ach, daar hoeven we het eigenlijk niet meer over te hebben. Nellie Takes Her Bow begint als een pianoballad, maar ontpopt zich halverwege in een klassieke compositie met violen en slagwerk. Recent heeft Jeff met zijn soloalbum Long Wave een heel album geweid aan radiomuziek uit de jaren ‘50. Op het overtuigende Mr. Radio brengt Jeff ook hier al een ode aan zijn andere grote liefde en horen we voor het eerst de vervormde stem van Jeff, alsof die uit een oude jaren 50 radio komt. Dit effect zal nog vaak terugkeren op latere albums. Manhattan Rumble is een klassieke mars, waar ik niet zoveel mee kan. Queen of the Hours begint ook als een mars, maar ontpopt zich tot een zeer aardige ballad met een prominente rol voor de "fiddles".

Op dit album is naast Jeff nog een prominente rol weggelegd voor Roy Wood, Jeff’s collega uit The Move en medeoprichter van ELO. Hij is verantwoordelijk voor bijna de helft van de composities hier, die overduidelijk niet als ELO klinken. Look At Me Now, instrumental The Battle of Marston Moor, First Movement en Whisper in the Night zijn zo anders, daar waar de Lynne nummers al heel duidelijk de karakteristieke latere ELO sound laten horen. Look at me Now heeft inderdaad veel weg van Eleonor Rigby en vind ik nog wel okee, verder ben ik niet bijzonder gecharmeerd van de Wood bijdragen, laat ik ‘t daar maar op houden. Roy Wood zou vanwege interne strubbelingen na dit debuut ELO gelukkig alweer verlaten, waarna Jeff Lynne zich tot bandleider ontpopte en ons nog vele mooie ELO albums zou schenken.

Ik heb alle reguliere en 2 live albums van ELO. Ik ga ze allemaal weer eens herbeluisteren en bespreken, want ben er recent achter gekomen, dat mijn beoordelingen van de albums hier op MuMe niet allemaal meer kloppen. Daarnaast zou 1 van de ELO albums misschien wel in mijn Top 10 moeten staan, maar welk? Ik ga het in chronologische volgorde proberen uit te vinden de komende tijd.

No Answer had ik met 4* toch iets te rijkelijk beoordeeld, mede door de weinig geslaagde bijdragen van Wood ga ik terug naar 3*.

Fedde
Dit eerste album van The Electric Light Orchestra kan nog als een nevenproject gezien worden van Roy Wood, Jeff Lynne en Bev Bevan, de drie kernleden van The Move. Toen Lynne zich bij The Move aansloot eind jaren ’60 was dat op uitnodiging van Roy Wood om van daaruit de stap te zetten naar een orkest met gebruik van klassieke instrumenten. Aanvankelijk niet met de bedoeling te stoppen met The Move. Roy Wood was al een paar jaar bezig zich te bekwamen in het spelen op oude instrumenten, maar nu zocht hij een partner. Wood schrijft hierover in het boekje bij de heruitgave van 2003:

“My original vision of E.L.O. had been to incorporate a songwriting partnership instead of just writing myself otherwise it may have sounded just like an extension of The Move. As far as I was concerned, there was only one person around with genuine talent in this department, this of course being Jeff.”

Met de basistape van Lynne’s 10538 Overture, een nummer bestemd voor The Move, gingen Wood en Lynne in de studio aan de slag. Wood had zojuist een goedkope Chinese cello op de kop getikt en maakte met dit instrument zo’n 15 overdubs om tot een vol orkestgeluid te komen.
“It was beginning to sound like some monster heavy metal orchestra. “.
De eerste track van The Electric Light Orchestra was geboren.

Met dit eerste album (No Answer) heb ik lange tijd moeite gehad. Veel gekras en gepiep van de cello, ijselijke zang en bizarre melodielijnen. En dan de al even raadselachtige teksten: een toespraak van Oliver Cromwell bij een veldslag in 1644, de uiterst mysterieuze dames Nellie en de Queen of Hours en wat te denken van de nachtelijke ontmoeting met ....ja, met wie eigenlijk ?

"Daughter of your dream shine a guiding light for me
For I'll be here till light
Whisper in the night
Till she has forgiven me”


Een vreemde wereld: barok, 17e eeuws, filmisch, spookachtig zelfs. Een ontspoord experiment? Dit was toch wel waar de heren op uit waren. Iets compleet anders met klassieke instrumenten. Het is dan makkelijk om vanuit de latere ontwikkeling van ELO terug te kijken op dit album en aan te wijzen waar Lynne de smaak al wat te pakken kreeg en waarom Wood zo snel mogelijk mocht ‘opkrassen’ Stond Wood de verdere ontwikkeling in de weg? Die indruk krijg ik wel in diverse reviews. Maar dat lijkt op een vooroordeel dat ontstaat als je vanuit de latere ontwikkeling terug redeneert. Op dit punt heb ik inmiddels mijn mening moeten bijstellen. Roy Wood was toch de creatieve motor bij het opstarten van het project. Hij had een hele unieke visie op muziek en als multi-instrumentalist had hij muzikaal technisch een enorme voorsprong. Hobo en cello zijn bepaald geen gemakkelijke instrumenten om te spelen. Lynne heeft iets meer gevoel voor een goede song. Hij is de man van de A-kantjes. Wood is wat experimenteler bezig en zijn nummers roepen meer een B-kant gevoel bij me op. Daarmee zijn ze niet slechter, maar hebben een wat minder directe amusementswaarde.

Een zelfde ervaring heb ik ook met zijn solo-album Boulders uit 1973: een perfecte verzameling B-kantjesmuziek waarbij je regelmatig op het verkeerde been wordt gezet. Maar daarover meer bij dát album.

De songs van Lynne zijn op dit album de sterkste nummers, met name opener 10538 Overture, Mr. Radio en Queen of the Hours. Roy Wood komt sterk uit de verf in de instrumentals First Movement (fijn nummer om je radioshow mee vol te maken tot de ‘piepjes’) en het bizarre maar knappe Battle Of Marston Moor. Whisper in the Night sluit het album even statig als dramatisch af. Wood heeft een lenige stem en schakelt zonder probleem over op zijn kopstem, zoals in het refrein. Hij is op dit album de betere zanger, waar Lynne nog wel een paar zanglessen kan gebruiken.

In mijn waarderingscijfer laat ik de verdere ontwikkeling van het orkest nu even buiten beschouwing en constateer dat er een knappe en erg originele plaat werd neergezet. Goed zelfs.

avatar van Boenga
4,0
Lange tijd niet meer gedraaid, en het was fijn om dit dan toch nog eens te horen.
Niet over de ganse lijn even goed, maar bij momenten heel sterk; met soms dermate bombastische muziek dat je helemaal in hogere sferen terecht komt. Heerlijk.
ELO was nooit beter dan dit.

avatar van LucM
3,5
Het debuut van ELO, een voortzetting van The Move klinkt door toedoen van Ron Wood nog vrij experimenteel met name de vioolpartijen en vaak ook bombastisch. Naast de symfonische elementen zijn er ook Beatles-invloeden, mede aan de hand van Jeff Lynne. Die zal (na het vertrek van Wood) steeds meer het geluid van ELO bepalen. Hier is het nog een beetje zoeken naar het definitieve geluid maar dit album is toch al een goede start met opener 10538 Overture als hoogtepunt.

avatar van teus
3,5
LucM schreef:
Het debuut van ELO, een voortzetting van The Move klinkt door toedoen van Ron Wood nog vrij experimenteel met name de vioolpartijen en vaak ook bombastisch. Naast de symfonische elementen zijn er ook Beatles-invloeden, mede aan de hand van Jeff Lynne. Die zal (na het vertrek van Wood) steeds meer het geluid van ELO bepalen. Hier is het nog een beetje zoeken naar het definitieve geluid maar dit album is toch al een goede start met opener 10538 Overture als hoogtepunt.


Roy Wood niet verwarren met Ron Wood
Vind 10538 Overture een waanzinnige goede ELO song,niet alleen hoogtepunt op dit Album
Maar een van de hoogtepunten van hun carrière

avatar van NERD
3,5
Met het risico cliché te klinken blijft ELO voor mij, kwa sound en ook kwa ontwikkeling het dichtste dat ik kan komen tot hoe de Beatles zich nog hadden kunnen ontwikkelen als een band. Niet vreemd uiteraard omdat dat dat ook het grootste doel van de band was.

Van redelijk dichtbij de Beatles sound in deze eerste plaat tot verdere ontwikkeling van de sound en uiteindelijk zelfs wat disco achtige muziek. De Beatles ontwikkelden zich altijd zonder onherkenbaar te worden, en zo ook ELO. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Rolling Stones die gewoon altijd heel goed gedaan hebben wat ze altijd deden en altijd zijn blijven doen.

Ik wordt in ieder geval altijd erg blij van ELO, al sinds klein kind dat naar de platenverzameling van mijn vader luisterde. Inclusief prachtige album hoezen, waar dit album dan weer een minder voorbeeld van is.

avatar van Wandelaar
4,0
Dit is een merkwaardig album. Begonnen als experiment van de drie kernleden van The Move: Roy Wood, Jeff Lynne en Bev Bevan, ontstond dit eerste album van The Electric Light Orchestra. Duidelijk is dat de heren zich hier op klassiek terrein wagen, met cello, viool en pathetische teksten. Een verkleedpartijtje: op de hoes zien we de drie uitgedost in achttiende eeuwse kostuums met driekantige steek hoeden. Klaar voor het theater.

Gekweld klinkt het in een song als The Battle Of Marston Moor en de cello, meermalen overgedubd, heeft hier een dreigende toon. Het is als filmmuziek bij een historische veldslag. Lichamen worden aan stukken gereten, verwarring alom, zoals ook in Manhattan Rumble. Raadselachtig eindigt Queen Of The Hours met de regels:

Dawn is the death wish night has passed away, it left the sacred flower, opened up the grave and bowed its life unto the Queen of Hours.

Het is tekenend voor de hele sfeer op dit album: het fascinerende diep ronkende en krassende geluid van de cello, met de bezwerende zang van Wood roept geesten op en laat geluiden van eeuwen geleden herleven. Zoiets moet Roy Wood voor ogen gehad hebben. Maar het is allemaal fantasierijk kinderspel. Een uitstapje naar het spookhuis.

Muzikaal wordt het echter zeker interessant in de instrumental First Movement van Roy Wood, waarmee je zo je radioshow kunt beginnen. De songs 10538 Overture, met zang van Wood en Mr. Radio, met stem van Jeff, bewijzen het prille schrijverstalent van Lynne, al moet hij als zanger er nog wel wat inkomen. Roy Wood is hier ongetwijfeld de beste zanger en kan als creatieve gangmaker niet onderschat worden. Hij was het die speciaal voor dit album cello leerde spelen.

Het lijkt allemaal weinig op de latere vervolgalbums van ELO. Wood stapte na dit album uit de band, drummer Bevan bleef bij Lynne, met versterking van toetsenist Richard Tandy en bassist D'Albuguergue.
Op de vervolgalbums ELO II en On The Third Day is de experimentele klassieke cellostijl nog wel duidelijk herkenbaar, maar Lynne ontdoet zich langzamerhand van de violisten, gaat voor pop en groeit als componist, producer, multi-instrumentalist en zanger. Inmiddels ook duidelijk de leider van de band. Knieval voor de commercie? Ik val er niet hard over. Dit eerste album was een uniek moment in de tijd. Niet zó gedenkwaardig om bij te blijven stilstaan. Toch wel erg leuk.

Het album verscheen alleen op het EMI Harvest label en is, voor zover ik weet, niet meer nieuw verkrijgbaar. Op de CD (2003) staat nog een stukje video, een promotiefilmpje voor 10538 Overture.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:04 uur

geplaatst: vandaag om 00:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.