Saga - The Security of Illusion (1993)

Ik heb na een hele lange periode m'n Saga cd's weer eens uit de kast getrokken. Het resultaat is gemixed maar dat geldt niet voor deze plaat. Wat een waanzinnig album is dit. Dit is precies hoe ik Saga graag hoor spelen.

Dit is inderdaad een goed album met enkele topnummers waaronder het mooie titelnummer, Mind over Matter, Once Is Never Enough, Alone Again Tonight en Without You.

Er moet me wel van het hart dat ik de gitaar af en toe een beetje te hard vind, zoals in het (verder best leuke) I'll Leave It In Your Hands.

Heel aardige hereniging van de originele bezetting. De nadruk ligt op dit album meer op de gitaar , en klinkt wellicht daardoor wat ''rockeriger'' dan voorheen.
Wel een heel fris klinkend album , met de ijzersterke opener Mind Over Matter als hoogtepunt . Verder is het acoustische titelnummer ook zeer fraai.
Niet over de hele lijn even boeiend , maar op dat moment hun beste plaat sinds jaren , en toch wel prettig om Saga in hun vertrouwde bezetting te horen.

Spierballenrock met een ondergeschikte rol voor Jim Gilmour's synthpartijen.

Leuk intro op de accordeon van Jim Gilmour.

Na 7 jaar is dit voor de eerste maal dat Stev en Jim G. weer met Saga spelen.
Het resultaat is zoals gezegd spierballenrock en geen progrock.
Wel spetterend gitaarwerk van Ian en een schitterende ballad in Alone Again Tonight.

Ook het dubbele drumwerk van Michael en Steve in Without You werkt aanstekelijk.

Minpuntje is de akoestische titelsong. Saga gaat hier (helaas) een gewoonte van maken en ook live gooien er een kwartiertje akoestisch geneuzel in. Jammer.

No Man's Land is een dijk van een prog(actige) rocker van het type Framed/Pitchman.

Meen je dat nou? Ik kan niet oordelen over het live-gebeuren of over andere akoestische Saga-nummers, maar ik vind The Security of Illusion toch wel een van de prijsnummers op dit album.

Bijvoorbeeld op Detours, komt overduidelijk naar voren hoe Michael, Jim en Ian het leuk vinden om akoestische liedjes te spelen. Time's Up wordt helemaal gestript en Mike grapt dat ze de Spice Guys zijn

Ik vind het acoustische titelnummer juist een verademing op deze toch wel stevige plaat .

Mooi ook voor een rustpuntje tijdens de concerten . Het gitaarwerk is overigens erg fraai op dit nummer .

Dan sta ik toch op een eenzame positie wat dat nummer betreft.
Nee, ik houd er niet van, en dat geldt ook voor latere nummers als Home en Always There, Op 10.000 days staan ook van die zoete fillers.

Nee de lekkere ballad Alone Again Tonight en de piano-instrumental Voila van Jim G. zijn rustpunten zat, wat mij betreft.

Die gitaarsolo in Alone Again Tonight is om van te smullen.
Iets te licht om het een Saga top-werk te noemen maar zeer verdienstelijk album.

Een beetje spierballenrock, is dat wat de band hier brengt... Het aandeel van Jim Gilmour is echt beperkt... Geen spetterende keyboadsolo's, maar wel een vette productie en veel gave Crichton-solo's... Ook is Michael goed bij stem...

Once is Never Enough blijft toch één van mijn meest favoriete nummers.
Without You en No Man's Land ook trouwens...

Steviger dan dit (iig het riffwerk van Ian) heeft Saga nog niet eerder geklonken...
Op latere platen (Trust, 10.000 Days), gaat Saga weer wat steviger te werk...

Het akoestische gedeelte in het titelnummer is ook niet te versmaden.
Ondanks het feit dat dit album op nog geen 50 minuten afklokt, vind ik dat het een lange zit is. Wellicht door het feit dat sommige nummers op elkaar lijken.

Het is nogal gitaar-georienteerd... De Gilmour-partijtjes zijn flink verstopt... In Once is Never Enough en Leave It in Your Hands komen ze wat op de voorgrond...
Desondanks een vette productie en gitaarsolo's die zeer genietbaar zijn...

Without You is ook erg gaaf gedaan. Typisch jaren 80 hairmetal-riff en refreintje, maar door de drumstuk in het begin, midden en eind erg origineel.
Solo van Ian in dat nummer is één van zijn beste...

The Security of Illusion is al een mooie titel op zichzelf, het titelnummer maakt het ook waar. Hier is het mooi gezongen nummer mijn favoriet op een album dat het verder niet zo waar maakt. Teveel middelmaat en weinig uitschieters. Saga gooit er goed klinkende en best stevige nummers tegenaan, maar herhalen zichzelf toch echt veelvuldig.

Nieuwe 2015-remaster is te koop vanaf oktober.

Op Spotify al te beluisteren. Nu klonk deze plaat altijd al erg vet, dus ik hoor niet echt veel verschil.

Wel staan er drie(!) bonustracks op. Een akoestische versie van de titeltrack en twee livesongs; Ice Nice en Scratching the Surface. Deze songs schijnen gloednieuwe livetracks te zijn. Ik ben benieuwd.

Ik kan heel kort over deze plaat zijn. Dit is een van Saga's beste platen die ze gemaakt hebben . . . punt uit

Dit album is nu op dubbelelpee uitgekomen via earmusic. Opnieuw geremasterd. Klinkt echt fantastisch. Die hoge noten in de gitaarsolo van Ian lijken nu nog wel hoger. Wat een lekker ruig en goed album dit is. De songwriting is ook van een hoog niveau , zoals altijd . Generation 13 komt binnenkort ook uit op dubbelvinyl en geremastered.

Ik vind de nieuwe remaster nog harder en voller dan de vorigen. Saga lijkt helemaal mee te gaan in de loudnesswar. Wat mij betreft is het redelijk klaar met de band. Ik ga dan ook niet veel geld neertellen voor die lp's. Ik denk dat ik er 10 of 20 jaar geleden volledig voor was gegaan.

Het lijkt wel of Saga nooit echt geluk heeft gehad met re-issues en remasters. Het wordt altijd een bende.

Deze plaat luisterde ik toen ik 16 was helemaal stuk, terwijl mijn leeftijdsgenoten totaal andere muziek draaiden. In feite is elke song wel favoriet, maar ik zet het (qua volume en intensiteit) niet snel meer op. Behaviour daarentegen zal altijd in mijn hart blijven en zal ik blijven draaien.

Ik beleef dat toch heel anders dan wat Renard hierboven neerzet. Het geluid is voor mij persoonlijk geweldig en deze uitgave is een verrijking van mijn collectie. Ben er heel blij mee.
Kijk , een beetje reclame voor deze band kan ook geen kwaad.

Volgens mij behoeft Saga geen reclame hoor. Als je trouwens terugleest, kun je zien, dat ik al sinds 2009 een potje breek voor deze band in het algemeen en deze plaat in het bijzonder.

Mijn grootste probleem is echt de volgepropte sound van de remasters uit 2015, 2018 en nu weer 2021. Het is gewoon niet leuk meer, hoe bands proberen urgent en heavy te klinken door de schuiven volledig open te gooien. Als je die oude lp's op zet hoor je ruimtelijk en dynamisch de band kan klinken. Daar is sinds 1993 helemaal niets meer van over. En die remasters helpen er totaal niet bij.

Ik denk dat dit sterk afhangt van wanneer je bent ingestapt en vooral hoe oud je bent. Ook ik verkies meestal oudere, originele uitgaven van albums boven remasters, al zijn er genoeg uitzonderingen te bedenken waar de remaster beter klinkt. Wat Saga betreft denk ik er precies zo over als Mssr Renard: de originele LP's en CD-uitgaven klinken het best. Van dit album bezit ik alleen de originele Polydor-CD en die klinkt zó goed (= helder, transparant en dynamisch) dat ik nooit het overwogen om die te vervangen.
Ik ben ook heel lang Saga-CD's blijven kopen en heb de verontrustende trend van steeds luidere mastering al meegekregen bij het beluisteren van latere releases, met name van de SPV- en InsideOut-releases. Ik ben bang dat ook deze band gevangen zit in de 'louder-is-better' val, en daar met nieuwe releases niet meer uit zal ontsnappen. Jammer.

Al kan ik me voorstellen dat het effect enigszins gedempt wordt door het feit at ze op LP verschijnen. Daar kun je een luidere mastering aanzienlijk minder ver doorvoeren dan op CD. Maar evengoed kun je een mastering voor LP nog altijd behoorlijk verpesten. Nooit begrepen waar dat voor nodig is. Maar er is inmiddels een hele generatie opgestaan die gewend is aan dat 'opgeblazen' geluid, en die bij terugluistering de oorspronkelijke releases een beetje 'dun' vindt klinken. Zoals gezegd, het is maar net waar je vandaan komt...

Mijn originele "Heads or Tales" LP klinkt een stuk kaler als de oude CD die ik ervan heb... "Images at Twilight" en "Silent Knight" klinken inderdaad prima op origineel vinyl.

gaucho! You're a bloody tourist!!

Ik heb deze ook nog op cd. Door de jaren heen niet echt meer mijn ding.
Heel stevig groepsalbum voor Saga's doen. In your face en een heel duidelijke mix.
Best een sterk album, maar het is niet meer waar ik warm voor loop.
Heel goede band trouwens.

Ben eigenlijk wel blij met de reacties van hierboven betreffende het geluid . Ik had al een tijdje mijn twijfels dat de oudere cd's en platen niet goed klinken .Door al die heruitgaven en remasters ga je wel twijfelen. Ook ik ben heel tevreden over het oorspronkelijke geluid op de eerste persingen. Ach ja ,zo kom je nog wat aan de weet door andere mume freaks.
Ik ben trouwens fan sinds 1982. Met dank aan In Transit.

Ik ben overstag gegaan om (langzaamaan) het Saga-werk van ná 1990 op vinyl in huis te halen. Het is toch de band die ik nu al zo'n 33 jaar volg. Tot nu toe was alleen alles tot en met The Works op lp verkrijgbaar (en enkele erg nieuwe albums), maar op dit moment heeft EARmusic alles vanaf Security opnieuw uitgebracht (op cd én lp). Uiteraard is de hele kliek (weer) geremastered (of eigenlijk luider gemaakt), maar als je volumeknop wat naar beneden draait is het wel okay.

De dubbel-lp (deze is inclusief bonustracks) als dubbelaar uitgegeven ziet er verder wel heer verzorgd uit. Omdat deze alleen als cd verkrijgbaar was, lijkt het mij lastig om het artwork op lp-hoes-grootte weer te geven zonder kwaliteitsverlies, maar het ziet er goed uit.

Deze remaster/reissue ronde is ook helemaal endorsed door de band (die van 2003 en 2015 zijn door geldgebrek en gebrek aan interesse(?) nooit helemaal van de grond gekomen en halverwege zelfs gestopt). Deze remaster-reissue ronde is beter van de grond gekomen, en ook al kun je twijfelen aan het nut en de noodzaak, deze klassiekers op lp hebben is toch wel iets waar ik blij van wordt.

Op dit moment heb ik Security, Full Circle en Hous of Cards, en ik denk aan Generation 13 en Steel Umbrellas. De platen die ná House of Cards komen, vind ik stiekem steeds wisselvalliger worden.

De tweede plaat die ik kocht van Saga direct na uitkomen. De eerste was The Works (maar dat is een verzamelaar). Ik was dus wel behoorlijk enthousiast. Ik kende geen bands die nieuwe platen uitbracht (ik luisterde alleen naar oude muziek), dus voelde me ook wel hip en stoer.

Helaas vond zo wat iedereen die ik kende (twee mensen of drie) dit verschrikkelijk en konden het niet laten mijn favoriete band af te kraken. Dus exit voor die mensen. Intussen genoot ik met volle teugen van deze hardrock-plaat. Ik kende toen alleen wat Queen en Black Sabbath in het hardrock-segment. De rest was allemaal oude symfo of neoprog.

Ik heb deze als jongeling van voor naar achter ge-airdrumt, en ik denk ook dat veel van mijn stijl direct is terug te voeren op Steve Negus.

De keyboards en synths zijn hier ter ondersteuning van de brullende gitaar van Ian. De band wilde hoge ogen gooien in de grunge-tijd, maar ik hoor weinig grunge, des te meer hairmetal. En dat laatste was allang uit de mode. Dus een misser van jewelste voor de band. Vraag me ook af, of er naast de fans ook andere mensen zijn die deze zagen liggen en meenamen.

De band was na een avontuur bij Atlantic en kort-levende BonAire weer terug bij Polydor, en deed verder niet meer zo hun best voor de band. Je ziet dat terug in het slechte artwork, de verkeerde lyrics in het boekje, verkeerde tracktijden en he totale gebrek aan promotie. Deze plaat (welke een come-back was en een reunie) had de band weer op de kaart moeten zetten, maar helaas.

Verder staan hier beste gave songs op, als je van standaard hardrock houdt ála House of Kings. Geen hoogtepunt in het oeuvre van de band, maar ook weer geen artistieke misser. Hier ook de eerste akoestische meezinger op. De band merkte dat dat live leuk was, en ging dat ook standaard in hun set doen, met een akoestische versie van Time's Up en Walk With You in de medley.

Dit is ook de eerste plaat waar Jim geen bass-synth speelt. Hij speelt alleen basgitaar, dat hoor je duidelijk. Dit houdt hij vooral in de jaren negentig nog een tijd vol, tot de band terugkeerde naar hun 'oude sound'. Michael staat in het boekje (net als de komende albums) ook niet als toetsenist aangemerkt en op Voila en Entracte na zijn er ook geen toetsensolo's te bekennen.

Als je de jaren 90 van Saga zou samenvatten als een periode, dan is er 10 jaar tijd eigenlijk één echt goede plaat gemaakt en dat is Generation 13. De band was grillig, zocht naar een sound, in een continu veranderend rock-landschap waar vooral de progrock en synthpop ondergeschoven kindjes waren, met als dieptepunt Steel Umbrellas en Pleasure and the Pain.

Persoonlijk luister ik Security of Illusion graag en kan alle liedjes meezingen en meedrummen. De teksten zijn lekker simpel, dus ik snap ze allemaal. Wat mij betreft staat op deze plaat ook hun mooiste ballad: 'Alone Again Tonight'.

Vanavond weer even op de speler, blijft toch een fantastisch album van deze bijzondere band. Wat ik wel grappig vind is dat een nummer als Days Like These klinkt als een proggy Killing Joke ten tijde van hun Brighter Than A Thousand Suns album. Halve punt erbij voor het constante niveau en ook dat het album na al die jaren nog als een huis blijft staan.