UNKLE - End Titles... Stories for Film (2008)

In het begin is de plaat stevig, de nummers hebben dezelfde impact als de vorige album.
Laatste helft van het album is vrij rustig, maar ook heel mooi.
Hij duurt wel wat lang.

Ben 'm nu voor de 2de keer aan het beluisteren via de Luisterpaal en ik moet zeggen dat dit best een vermakelijk album is.
Het luistert lekker makkelijk weg en het deert me niet echt dat dit zo lang duurt. Ik ben juist blij dat ik zo lang van deze sound kan genieten.

Ik geef 'm 4, 0 sterren.

goed album van unkle wat zogezegd niet hét nieuwe album van unkle is, maar gewoon een leuk album met muziek die ze de afgelopen 2 jaar hebben gemaakt voor allerlei doeleinden als in films en reclames. desondanks voelt het album echt aan als een geheel, wat ik best knap vind. josh homme als gastartiest vind ik ook top, al met al een erg leuke cd waarvan ik vantevoren veel minder goeds had verwacht. sowieso ook voer voor de score-adepten.

Als UNKLE wat selectiever was geweest had ik het album een stuk leuker gevonden, er staan zeker leuke nummers op maar die worden onderbroken door nietszeggende riedeltjes en meer van hetzelfde.
Het is gewoon net wat te veel. En ik ben best wel fan van UNKLE remixes, en die staan hier niet op. Trouble In Paradise vind ik bijvoorbeeld veel leuker in de Surrender Sounds Session. Ik denk dat ik de cd, More Stories... waarschijnlijk beter vind.
Zit heel dicht tegen een 3.5 aan maar voorlopig een 3.

Ik ga met Leonard91 mee, als Unkle wat onnodige tracks had weggehaald dan was het zeker een leuker album geworden.

Vandaar ook een halve punt eraf.

Top! Een grote emotionele trip. Pianowerk en strijkers zijn magisch

En 2,5 jaar en vier luisterbeurten later sta ik meer dan ooit achter mijn vorige commentaar. Het is wel een lange zit ja Shinobi

Fijne muziek om in de auto te luisteren als je 's nachts over 'n verlaten snelweg rijd.

Langdradige bedoening dit, niet slecht maar zeker ook niet goed. Slechts sporadisch duikt er een memorabele passage op; hoofdzakelijk zeurt het album maar een beetje door, voorzien van vervelende zangpartijen en saaie instrumentatie zonder veel variatie. De orkestpartijen zijn overigens wel mooi verzorgd. Maar ja, de hoofdmoot wordt helaas gevormd door weinig memorabele electronica.

Bijzonder en 'eigen' album. Veel meer op sfeer gericht dan te proberen met muzikaal vliegwerk aan te komen. Het is niet dat ik alle intermezzo's en concepttracks in mij speellijsten zet maar ze halen evenmin het album onderuit of zo. Ik vind hoofdvocalist Gavin Clark er juist heel goed uitkomen, er klinkt iets naargeestigs en dieptriests in die man door.

Sowieso 4**** en niet de laatste keer dat ik hem helemaal afspeel, ondanks de aanzienlijke lengte.