Black Stone Cherry - Folklore and Superstition (2008)

Southern Rock uit Kentucky, USA. Opgenomen in de Blackbird Studios in Nashville die ook Kid Rock en The Raconteurs als gast hebben gezien. De reeds opgebouwde livereputatie blijkt ook in de studio te werken. Hoogtepunten: opener Blind Man, het heerlijk groovende Devil's Queen en Soulcreek, dat misschien wel hun eigen volkslied gaat worden.

Wat een enorm lelijke cover

Gaat toch om de muziek Ali?

Lekker plaatje. Maar de tracklist op mijn promo is ietwat anders. Op nr. 2 staat er nog Please Come In tussen.

3.5

Dit klopt Bastiaan.
Even met de moderatoren korstsluiten.
Album bestaat wel degelijk uit 13 nummers!

Beetje cliché muziek dit, als je het mij vraagt. Toch 3* omdat het lekker klinkt allemaal, maar het pakt me (nog) niet. Krijgt nog wel meer kansen!

Je eigen avatar wel al eens bekeken!!!

Wederom een geweldig album van deze southern rockers, melodieuze warme rock muziek met een feelgood instelling. Top!

Please Come In kan zo de top 40 in...als ze daar in Hilversum tenminste niet lagen te slapen cq geld tellen....

De plaat van het jaar !!!!, wat een heerlijke rampestamper, met als uitschieter " The Key". Niks meer aan toe te voegen en gewoon luisteren !

Lekker album hoor
De vocals zijn echt heerlijk, vooral op Blind man en Peace is Free..
Af en toe ook nog eens een solo, perfect.

4*

Heb nooit zoveel respect voor bands die een geluid voortbrengen die we al 37 miljoen keer eerder gehoord hebben. Maar omdat ze toch een aantal goede nummers erop hebben staan 2.5*

Heb mijn stem toch nog wat naar beneden moeten bijstellen. De levensduur van de nummers is ook vrij kort. Ik kan mij nu aan eigenlijk alle nummers irriteren. Deze wordt dus ook nooit meer opgezet. Plaat van het jaar? dacht het niet! Komt niet eens in de buurt.

Ik ben ze een kans aan het geven en de stem is al zeker van hoge kwaliteit. De nummers vallen vrij goed mee.

Totaal niet origineel maar wel heel goed gedaan. Beukend, vet en simpel, af en toe niet te weerstaan.

Heerlijke rockplaat met stuk voor stuk geweldige, energieke nummers. Origineel of echt opvallend is het misschien niet, maar van elk nummer spat de energie. Blind Man, Devil's Queen en Ghost of Floyd Collins en The Bitter End zijn voortreffelijke rocknummers, waarbij stilzitten bijna onmogelijk is. Maar ook in de iets rustigere nummers als You en Things My Father Said valt Black Stone Cherry niet door de mand. De zanger heeft een geweldig stemgeluid, het gitaarwerk is sterk en vooral de refreinen zijn über- catchy. Hap-slik-weg rock was nog nooit zo heerlijk. Daar kunnen een hoop bands nog een puntje aan zuigen.

4,5 sterren.

Prima opvolger van een net iets beter debuut! Dat gezeur over origineel of niet....who cares?? Alles is toch al tig keer gedaan dus knappe kerel als je nog met iets vernieuwends weet aan te komen.
Dit album heeft als grootste minpunt dat het te lang duurt. Kortom; een nummer of 2 minder had het album goed gedaan vind ik. Neemt niet weg dat het weer genieten geblazen is van knallers als Blind man, Please come in (inderdaad een top 40 knaller ware het niet dat dit land zo'n lekker muziekklimaar heeft), Things my father said, Soulcreek, Reverend Wrinkle, You, The key, Long sleeves en Peace is free. De stem van Chris is heerlijk soulvol en ruig.
De stap vooruit t.o.v. het debuut is dat ze zich op dit album voorzichig wagen aan twee ballads (Things my father said en Peace is free) en dat doen ze verdienstelijk!

Goed album. Rockt als een tierelier. Met name het openingsnummer is erg sterk.
Als je hiervan houdt moet je het volgende album ook eens beluisteren:

Taddy Porter

Wat mij betreft nog wat sterker dan dit album.....

Echt een super band die volgens mee nog bekend(er) gaan worden binnen nu en 5 jaar ofzo!

Nieuwe album komt eraan! Heb inmiddels 2 nummers gehoord. Valt niet tegen al lijken de scherpe randjes en het spontane er wat vanaf te zijn
Iets te hoog Nickelback gehalte zeg maar....maar wie weet is de rest van het songmateriaal anders (lees; interessanter).

Aangename amerikaanse southern rock, een beetje vergelijkbaar met een band als Shinedown, al vind ik zelf Shinedown heel wat beter. De songs op dit album zijn degelijk (opener Blind Man is bijvoorbeeld heel aardig), maar er zitten geen echte uitschieters tussen. Een middelmatige song als Soulcreek haalt het niveau zelfs wat omlaag. Wel flink wat afwisseling in de afzonderlijke songs, waardoor het geen straf is om de hele plaat in één keer te beluisteren. Devil's Queen lijkt qua melodielijn overigens verdacht veel op Ozzy Osbourne's Crazy Train.

Waanzinnig. Dit is precies het soort catchy heavy Southern Rock wat ik zo graag lust.

Rauwe vocalen, denderende drums, gillende (wahwah) gitaarsolo's en memorable riffs en zang-hooks.

Lekker hard op volume 10...

Jakkes wat een gezeik hier.

Ik kan me nauwelijks voor stellen dat een serieuze rockliefhebber dit niet leuk vind.

Mja, die jakkes schoot mij te binnen bij Things My Father Said, alhoewel het al enigszins begon te jeuken bij de de yeah yeahs van Soul Creek. Ik ben doorgaans toch wel te porren voor een ferme brok rock, maar dit plaatje gaat me alleen maar meer tegenstaan.

Zeker als de zanger weer eens aanzet. Of het gejubel in Peace is Free. Brrr.. Het mag dan stevig doorstampen, maar als ik dan It takes you, babe, to make me smile hoor, ben ik er wel klaar mee. Ik vind het hier al glibberig. Dit bandje laat ik maar voor het is.

De ballads zijn verschrikkelijk, dat moet ik toegeven. Maar als de band, dan rockt ze goed.