Jimmy Rogers - Chicago Bound (1970)

Jimmy Rogers was een blues gitarist die vooral bekend is van zijn periode in de band van Muddy Waters. Zijn eerste solo album zou makkelijk aan kunnen sluiten bij het werk van bovengenoemde. Een erg mooie, classic blues plaat die je gelijk mee terug neemt naar de lang vervlogen tijden waarin deze muziek zijn hoogtijdagen had. Voor liefhebbers een aanrader.

Dit album is in 1970 voor het eerst verschenen in de USA. De tracks zijn volgens Discogs al opgenomen in de jaren 1950-1956. Of dat waar is weet ik niet. De kwaliteit van sommige songs is zo goed dat het dan wel goed geremasterd is.
Het resultaat is een fraai album, dat wel terecht in de jaarlijst 1973 van Oor staat gedeeld 48e met o.a. een ander fijn bluesalbum: Mississippi John Hurt - Last Sessions (1972) - MusicMeter.nl. Hun stijl is echter wel heel verschillend. Dit album van Jimmy Rogers is wat 'aangekleder' met o.a. piano, sax en mondharmonica. Het album van Mississippi John Hurt is met alleen akoestische gitaar en zang.
Ik ben geen echte bluesman. Het stemmen laat ik aan de ware liefhebbers over maar het gemiddelde van nu (4,00) begrijp ik wel.

Ook volgens AllMusic zijn dit opnamen uit de jaren 50, waaronder 2 hits, nl. That All Right (1950) en Walking By Myself (1956). Er spelen veel bluessterren op mee, zoals Willie Dixon, Muddy Waters, Fred Below, Otis Spann en Walter Horton. Dit is standaard Chicago blues met Jimmy Rogers op zang en die klinkt een stuk minder als zijn werkgever Muddy Waters.

Jazeker, opnames uit de jaren '50 van deze wat minder bekende, maar niet te onderschatten bluesgitarist. Jimmy Rogers (uiteraard niet te verwarren met countryzanger Jimmie Rodgers) is vooral bekend van zijn gitaarwerk bij Muddy Waters, en die laatste is ook te horen op deze fraaie verzameling songs. Hij is niet de enige bekende naam uit de bluesmuziek die hierop meespeelt, zie het bericht hierboven van spinout; toch wel een bewijs dat de beste man erg gewaardeerd werd in het wereldje. Grappig is ook dat Rogers regelmatig geflankeerd wordt door respectievelijke "Grote" en "Kleine" Walter op mondharmonica.

Neen, Jimmy Rogers heeft niet de meest krachtige stem en maakt bijgevolg minder indruk dan jongens als Muddy, Wolf en Buddy, maar wat ik hier vooral hoor, is een ontzettende bak jolijt en energie. De blues als therapie, zoiets.

4 sterren