Hypnosia - Extreme Hatred (2000)

Klinkt goed, niet al te origineel, maar gewoon ouderwets Kreator zijn nu Kreator dat niet meer kan. Natuurlijk hoor je hier en daar nog wat andere invloeden voorbij huppelen.
Ik zit wel helaas enkele maanden zonder een fijne geluidsinstallatie, maar ligt het aan mij of staat de zang íets te hard in de mix?
Nu wordt mijn aandacht direct naar de zang getrokken, terwijl het wat mij betreft goed 'tussen' de muziek mag vallen.
Hoe dan ook, dit is een plaatje waar ik nog wel een paar keer plezier van ga beleven.

Hypnosia trakteert ons hier op een kort maar krachtig album. De Zweden lassen amper rustpauzes in, de muziek moet het logischerwijze vooral hebben van zijn snelheid en energie. Van zijn drive. En dat lukt aardig, ik ga er tijdens sommige passages helemaal in mee, doch niet altijd. Ik hoor wel enkele gitaarsolo's die meer dan de moeite waard zijn, eigenlijk is het gitaarwerk tout court van stevige kwaliteit.

De drummer is ook een beest, maar dat is meestal het geval bij dit soort muziek. Je zou het dus niets bijzonders kunnen noemen, en dat is dan ook zo, naar mijn mening. Een goeie drummer, maar geen wereldklasse. Het pleit wel voor hem dat hij af en toe wat rustiger aan lijkt te doen, dat zorgt voor de nodige variatie. De vocalen zijn degelijk, storen me geenszins, maar leveren ook niet die toegevoegde waarde die je van vocalen verwacht. Ze raken me eigenlijk nergens.

Ik ondervind dat de plaat na een paar luisterbeurten wat gaat vervelen, en lang niet meer zo fris en energiek klinkt als tijdens de eerste keer luisteren. Dat wil niet zeggen dat het een slechte plaat is of zo, neen, een voldoende zit er zeer zeker in. Maar meer ook niet, helaas.

3 sterren

De gouwe ouwe Kreator na een epo-kuur: drukke manische riffs vergezeld door een drummer die het nog drukker heeft. Deze gedachte schoot me telkens binnen bij iedere nieuwe luisterbeurt, Kreator ken ik niet zo goed, ik heb wel Terrible Certainty op vinyl.

Wel is en blijft het strakke samenspel opvallen tijdens deze korte maar heftige plaat. Enig voorbehoud plaats ik bij de zang die me niet echt bevalt. Dikwijls wordt halverwege het nummer mits een break het tempo eens omlaag gehaald maar verder is het full speed ahead. De eerste twee keren dacht ik dat dit niets voor mij ging worden, maar het valt mee.

The Last Remains en Operation Clean-Sweep bevallen mij het best. Rustpunt is het instrumentale Gates of Cirith Ungol, bekend van The Lord of the Rings (J.R.R. Tolkien). Aangename kennismaking met deze Zweden.

Deze cd had ik ooit in mijn collectie. Ik snap wel waarom ik 'm destijds kocht en waarom ik ook weer weggedaan heb. De sterke kant van deze plaat zijn de messcherpe riffs en het venijn dat Hypnosia uitspuwt. Extreme Hatred maakt zijn naam volledig waar hier. Zoals wel meer verteld wordt hier, doet het inderdaad aan Kreator denken. De valkuil is echter de verzadiging die zeker bij mij snel toeslaat. Pas bij Gates Of Cirith Ungol komt er een rustmoment en dat blijkt een heel sterk instrumentaaltje te zijn. Daarna wordt het gaspedaal weer volledig ingetrapt en verdwijnt alle kracht weer van dit album in de wervelstorm. Hypnosia maakt het zichzelf zo lastig door voortdurend op het extreme te focussen. Hier had echt meer ingezeten.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
6. Apocalypse - Faithless 3,5*
7. Witchhammer - 1487 3,5*
8. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
9. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
10. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
11. Asphyxia - Exit Reality 2,5*