Neuronium - From Madrid to Heaven (1988)

Dit live album van Neuronium heeft jaren gegolden als een soort standard hoe een concertregistratie op een geluidsdrager kan komen. Deze status kreeg het om dat de productie erg puur klonk, waardoor er een gevoel ontstond dat er in de studio nauwelijks wat aan gedaan was.

Het concert wat op dit album is te horen werd op 3 oktober 1987 opgenomen in het planetarium te Madrid. Na een korte introductie door mevrouw Sanchez zijn er krekels te horen waarna de Neuronium-sound langzaam op gang komt. Na een paar minuten klinkt het al behoorlijk spannend. Heel even zijn er geluiden te horen die me doen denken aan een tekenfilm, waarna er rustige sfeer volle muziek is te horen. Het doet mij denken aan wijdse landschappen. Part 2 begint met het geluid wat aan klokken doet denken. Hierna is iets te horen waar ik althans wat melancholisch van wordt.

Het begin van Part 3 zit tegen de stilte aan, maar zodra het op gang komt krijg ik het gevoel of ik op weg ben ergens naar toe. Lekker muziekje aan en haast niemand op de weg. Hooguit wat vrachtwagens. Genieten dus van het uitzicht. De laatste live-track op dit album begint met klanken die mij doen denken aan ergens heel hoog in de bergen zitten. De fluit tonen versterken dit gevoel nog eens. Zodra er naar enige tijd wat ritme bij komt krijg ik het gevoel of er langgerekte landschappen aan mij voorbij trekken.

Met een korte studio versie van Part 3 belsluit dit zeer behoolijke album van Neuronium. In de afgelopen dikke vijftig minuten heb ik heel wat aangenaams gehoord. Het is dan niet helemaal top, maar volgens mij wel met de nodige zorg gemaakt.

Ooit kon je stapels Neuronium-CD's bij de toenmalige Boudisque in Amsterdam vinden, tegenwoordig zijn ze lastiger te krijgen. Behalve op internet natuurlijk, maar vaak zijn ze dan niet al te goedkoop.
From Madrid to Heaven is dan ook één van de weinige albums die ik van Neuronium in mijn bezit heb en heb ik ooit voor weinig uit een tweedehands CD-bak geplukt.

Het gaat hier dus om een live-album, opgenomen in het Madrid Planetarium op 3 oktober 1987. En live klinkt Neuronium (in ieder geval op dit album), behoorlijk intens.
Waarbij ik wel moet aangeven dat in het begin de muziek nog wat weifelend lijkt te klinken. Alsof Michel Huygen (die ten tijde van dit album het enige bandlid was en dat tot op de dag van vandaag nog steeds is), nog een beetje zoekende is.

E.e.a. resulteert wel in een rustige samenloop van muzikale omstandigheden tijdens "Part 1", die redelijk vlot aanvangt na een korte introductie van een zekere mevrouw Asuncion Sanchez.
Na wat bevreemdende klanken, wisselen rustige, melodieuze stukken elkaar af en laten op deze manier de muziek lekker rustig op gang komen. Michel heeft erg veel gevoel voor het creëren van een mooie sfeer, die bij tijd en wijlen wat druilerig en desolaat overkomt, maar wel met gevoel en passie gebracht wordt. Het zorgt in ieder geval voor een mooi begin, waar met ruim zestien minuten dan ook de tijd voor wordt genomen.

Redelijk onopgemerkt gaat de muziek over in "Part 2" die wederom een mooi, ietwat droefgeestig stuk muziek laat horen.

Maar het is pas tijdens "Part 3" dat de muziek een spreekwoordelijke schop onder de kont krijgt. Een dynamisch gedreven en opzwepend, ritmisch geheel waarin heerlijk gesoleerd wordt. Totaal niet onaangenaam om naar te luisteren!

Het slotstuk "Part 4" begint in eerste instantie met een dromerig stuk, totdat twinkelende klanken zorgen voor een lichte omslag en een opvallend op de voorgrond klinkende synth-solo rustigjes aan zijn werk doet.
Niet veel later ontspruit er een lekkere ritmesectie waarover eerst huilerige en daarna dynamische synth-klanken te horen zijn. Als het ritme zich verder ontwikkelt, wordt de muziek steviger en zorgt voor een hele toffe midden-sectie.
De huilerige synth-klanken laten weer van zich horen, zodra de eind-sectie arriveert en het ritme volledig naar de achtergrond is geduwd. Sprankelende en duizelingwekkende effecten zorgen nog voor wat erg fraaie bijkomstigheden binnen de muziek en zorgen voor een passend einde en vanzelfsprekend een daverend aplaus.

Het album eindigt met een beknopte studioversie van "Part 3" waarin de nadruk ligt op het hoofdthema. Een leuk extraatje, aangezien "Part 3" sowieso de beste track van het album is.

En zo kan ik concluderen dat From Madrid to Heaven een uiterst plezierig album is. Of het tot het beste (of juist het mindere) werk behoort van Neuronium, kan ik niet zeggen, gezien ik nauwelijks vergelijkingsmateriaal heb. Echter is het zeker de moeite waard om eens in de zoveel tijd op te zetten, al is het alleen maar om de geweldige productie.

Want het moet wel gezegd, de opmerking van Gerards Dream over dat de productie erg puur klinkt, klopt als een zwerende vinger. Deze klinkt puur, kristalhelder en het geluid knalt letterlijk de speakers uit; oftewel, het is alsof je er live bij bent! Wat dan ook zeker de bedoeling moet zijn geweest.

Dit album schommelt tussen de 3,5 en 4 punten. Echter ga ik vooralsnog voor de 3,5, aangezien ik bij vlagen wat overtuigingskracht mis op dit album. De muziek lijkt, om wat voor reden dan, vooral in het begin, zo nu en dan wat richtingloos en onzeker te klinken. Alsof Michel niet precies weet, waar hij heen wil. Het geeft de muziek tegelijkertijd wel wat aparts mee, dat wel. En dat het gaandeweg beter wordt, is in ieder geval een feit.
Kortom: het is een aanrader, maar gevoelsmatig zeker niet ieders kopje thee.