Therion - Sirius B (2004)
mijn stem
59 stemmen
Zweden
Metal
Label: Nuclear Blast
-
The Blood of Kingu (5:45)
-
Son of the Sun (5:36)
-
The Khlysti Evangelist (5:39)
-
Dark Venus Persephone (4:02)
-
Kali Yuga Part 1 (3:28)
-
Kali Yuga Part 2 (5:48)
-
The Wondrous World of Punt (7:19)
-
Melek Taus (5:32)
-
Call of Dagon (4:14)
-
Sirius B (3:43)
-
Voyage of Gurdjieff (The Fourth Way) (5:57)
0
geplaatst: 9 januari 2021, 16:30 uur
Therion (= Christofer Johnsshon) had nogal wat inspiratie in 2003 om een jaar later 2 albums uit te brengen.
En opmerkelijk genoeg wat in mijn ogen een duidelijk niveau verschil met zich meebrengt. Lemuria is qua vergelijk veel minder spannend en avontuurlijk. Daarnaast is Sirius B ook wat betreft composities echt een stapje beter. Alle tracks op deze plaat zijn 4 sterren waardig behalve de afsluiter Voyage Of Gurdjieff, een rampestamper wat gedragen wordt door aanstekelijke refreinen.
Ook de opener start lekker up-tempo met overtuigende vocalen van Mats Leven en mooi toewerkend naar een bombastisch slotakkoord, heerlijk! Son Of The Sun is eigenlijk een poprocker maar dan op zn Therion's.
Het nummer over Rasputin (The Khlysti Evangelist) is een goede metalsong met sterke zanglijnen ondersteund door sferische keyboards en wederom overtuigende Mats Leven. Misschien niet de beste zanger op deze aarde maar hij geeft het nummer zoveel kracht mee.
Dark Venus Persephone kent mooie melodielijnen gecombineerd met krachtige meerstemmige vocalen, dit is in essentie wat Therion zo goed maakt. Zo ook terug te vinden in Kali Yuga Pt1 maar dan met een progressief laagje wat hard doortrekt in Pt2. The Wonderous World Of punt had een nummer van de buitencategorie kunnen worden ware het niet dat het laatste deel "verpest" wordt door de harde gitaren! Dat ik het opschrijf is al opmerkelijk omdat ik juist van de harde gitaren ben maar bij dit nummer effe liever niet omdat het zo mooi in al zn eenvoud en sfeer is. Van de machtige kerkorgel naar semi-akoestisch gitaar met piano, prachtig aangezette koren en hammond orgel verdiend eigenlijk zo ook te eindigen. Melek Taus kenmerkt zich door de goede wisselwerking van soprano zang met verschillende koren. Smetje alleen is weer dat de koren vaak niet verstaanbaar zijn, een euvel wat Therion vaker treft. Call of Dagon is geniaal met het klaroengeschal wat zich later in de track vermengt met de zang in het refrein. Het titelnummer (witte dwergster wat aan de hemel het felst te zien is, zo groot is als onze aarde maar tig keer zo zwaar is...) is semi-instrumentaal en kent een heerlijk lekker vet zwaar melodielijn.
Dit alles maakt Sirius B tot een zeer goede plaat, wat ik al zei, avontuurlijk met goede tot sterke composities. Therion in optima forma!
En opmerkelijk genoeg wat in mijn ogen een duidelijk niveau verschil met zich meebrengt. Lemuria is qua vergelijk veel minder spannend en avontuurlijk. Daarnaast is Sirius B ook wat betreft composities echt een stapje beter. Alle tracks op deze plaat zijn 4 sterren waardig behalve de afsluiter Voyage Of Gurdjieff, een rampestamper wat gedragen wordt door aanstekelijke refreinen.
Ook de opener start lekker up-tempo met overtuigende vocalen van Mats Leven en mooi toewerkend naar een bombastisch slotakkoord, heerlijk! Son Of The Sun is eigenlijk een poprocker maar dan op zn Therion's.
Het nummer over Rasputin (The Khlysti Evangelist) is een goede metalsong met sterke zanglijnen ondersteund door sferische keyboards en wederom overtuigende Mats Leven. Misschien niet de beste zanger op deze aarde maar hij geeft het nummer zoveel kracht mee.
Dark Venus Persephone kent mooie melodielijnen gecombineerd met krachtige meerstemmige vocalen, dit is in essentie wat Therion zo goed maakt. Zo ook terug te vinden in Kali Yuga Pt1 maar dan met een progressief laagje wat hard doortrekt in Pt2. The Wonderous World Of punt had een nummer van de buitencategorie kunnen worden ware het niet dat het laatste deel "verpest" wordt door de harde gitaren! Dat ik het opschrijf is al opmerkelijk omdat ik juist van de harde gitaren ben maar bij dit nummer effe liever niet omdat het zo mooi in al zn eenvoud en sfeer is. Van de machtige kerkorgel naar semi-akoestisch gitaar met piano, prachtig aangezette koren en hammond orgel verdiend eigenlijk zo ook te eindigen. Melek Taus kenmerkt zich door de goede wisselwerking van soprano zang met verschillende koren. Smetje alleen is weer dat de koren vaak niet verstaanbaar zijn, een euvel wat Therion vaker treft. Call of Dagon is geniaal met het klaroengeschal wat zich later in de track vermengt met de zang in het refrein. Het titelnummer (witte dwergster wat aan de hemel het felst te zien is, zo groot is als onze aarde maar tig keer zo zwaar is...) is semi-instrumentaal en kent een heerlijk lekker vet zwaar melodielijn.
Dit alles maakt Sirius B tot een zeer goede plaat, wat ik al zei, avontuurlijk met goede tot sterke composities. Therion in optima forma!
* denotes required fields.
* denotes required fields.