Therion - Lemuria (2004)

Ik begrijp nog altijd niet goed dat tot op de dag van vandaag (27 juli 2009) er hier nog maar zes berichten staan bij een album dat mij nog regelmatig omverblaast: de muziek is technisch zeer hoogstaand, de stemmen zijn goddelijk (normale zang, grunt zang tijdens Three Ships of Berik, operazang tijdens vele nummers) en de songs zijn mooi uitgewerkt en afgewerkt.
Een combinatie van koren, klassieke thema’s met hard rock en metal die een heel geslaagd album opleveren. Tot aan het titelnummer wordt er met de nodige bombastische elementen stevig gerockt tot het rustpunt en titelnummer Lemuria. In Quetcoatl hoor je balalaika’s (ik denk dat dat de juiste term is) in het middenstuk. The Dreams of Swedenborg vind ik iets minder, hoewel de twinsolo’s schitterend zijn. An Arrow From the Sun bevat ook de nodige opera-elementen en is ook al zo’n hoogtepunt. Slotnummer Feuer Overtüre / Prometheus Entfesselt (in het Duits gezongen) blijft na ontelbare draaibeurten nog even fantastisch.
Dit album vormt een dubbelluik met Sirius B en beide albums zijn evenwaardig, hoewel Sirius B met een neuslengte voorsprong wint. Sublieme song tussen al het moois blijft voor mij: Lemuria. Ik kan het maar zeggen en blijven zeggen: de moeite van het ontdekken waard!

Tja, na het zeer teleurstellende secrets of the runes had ik deze band uit het oog verloren. Maar na het weergaloze gothic kabbalah tot me genomen te hebben moest ik de albums uit 2004 toch maar s effe luisteren. En alhoewel Lumeria bij lange na niet het niveau haalt van g.k. vind ik het toch een alleraardigst album. Het zit er vooral in dat het een stuk 1 dimensionaler is en daardoor makkelijker/toegankelijker in het gehoor ligt. Alhoewel het openingsnummer nog redelijk vel van leer trekt met grunts in de refreinen.
Uthark Runa kent sterke gitaarpartijen met de rauwe stem van Mats Leven. Bij Three Ships Of Berik (part1 en 2 is gewoon 1 nummer) dacht ik zelfs effe dat ik naar Andre Rieu zat te luisteren maar de grunts hielden me toch bij de les
De titelsong Lemuria is een mooie sfeervolle meedeiner. Maar het beste nummer is An Arrow From The Sun omdat die juist veel avontuurlijker/afwisselender is dan de rest. De afsluiter Feuer Overture kent zeer aanstekelijke zanglijnen dat makkelijk in je hoofd blijft zitten.
Zo is er wel genoeg te beleven op dit album maar echt hoogstaand is het niet. In ieder geval wel veel beter als zijn voorganger.