Missy Elliott - Miss E... So Addictive (2001)

Stiekem ben ik meer fan van Da Real World maar wat is dit een goed album zeg. Een meisje dat ik goed kende in mijn studententijd, type assertief lekker wijf met lang blond haar, draaide dit altijd keihard in de Range Rover van haar vader, onderwijl het overige verkeer van de weg drukkend.
Ik vind dit ook iets meer een album voor vrouwen dan Da Real World. Hier zijn de beats aggressief maar rond en funky, i.t.t. de kale, futuristische, met strings overgoten beats van Da Real World.
Mijn vriendin veert altijd op als ik dit opzet, vooral "Dog In Heat" en "One Minute Man". Bij Da Real World zegt ze niets maar haar gezicht zegt "kan dit uit?".
Ik vind trouwens Jay-Z's versie van One Minute Man beter. Past er beter bij. Ook leuk hoe hij met zijn tekst zinspeelt op Beyonce, ik weet niet of ze toen al wat hadden maar het is een schaamteloze flirt.
Enige echte minpunt vind ik Take Away, wat een draak van een track.

M'n favoriete Missy Elliott, dit derde album van haar. Het was pas met de release van Get UR Freak On dat ik me ging interesseren in de muziek van deze artieste, en nu, jaren later dus, beluister ik haar drie eerste albums van tijd tot tijd nog steeds wel eens en dan vooral deze, Miss E... So Addictive. Dit album zal ik altijd associëren met de zomer van 2001 – en dat is ook de voornaamste reden dat ik dit album vrijwel alleen beluister met mooi weer (in de winter zet ik hem eigenlijk nooit zoveel op). De singles zijn allemaal A-nummers, behalve de langdradige ballad Take Away die iets te zeurderig en vermoeiend is om menig luisteraar te kunnen boeien. Get UR Freak On echter, en dan vooral die twee anderen, 4 My People (beide versies) en One Minute Man, blijken hele duurzame producties te zijn. Zelfs na meer dan tien jaar klinken ze nog steeds ontzettend fris en relevant. De meeste andere nummers van dit album, zijn kwalitatief net even wat minder, maar wel goed genoeg om ze met enige regelmaat te beluisteren. Dog in Heat is één van die nummers, en wordt gebracht met – zoals ze zelf al bezingt – een heerlijke pre-80s funk sfeer (door het gebruik van sample Douala by Night van J.M. Tim & Foty) en ook het 80s klinkende Old School Joint – waar gebruik wordt gemaakt van (minstens) een vijftal samples van o.a. Parliament - en het dreunende urbannummer Lick Shots blijven op dit album fier overeind staan. Het enige verrotte zijn de stiltes van de “nummers” 18 tot en met 28, om vervolgens verder te gaan met een prelude die wordt voortgezet met het slotnummer Higher Ground (die niet eens zo de moeite waard is).