Paolo Conte - Paris Milonga (1981)

Paolo Conte heeft een zeer eigen en herkenbare stijl, geen pure jazz maar een versmelting van stijlen met swingende ritmes, poëzie, humor, nostalgie in de stem die tussen spreken en zingen balanceert en een warme pianostijl. Blijkbaar speelt de man behalve piano ook zelf saxofoon en vibrafoon, wat voor een variatie in kleur zorgt. Hoogtepunt is Via con me, maar het hele album is een aangename luisterervaring. Boogie gaat terug naar de oorspronkelijke boogie woogie, die dansbare pianoblues uit de jaren '30 die invloed had op het ontstaan van typische basriffs in rock & roll. Het Engelstalige slotlied is een uitsmijtertje.