Wovenhand - Ten Stones (2008)

Een indrukwekkend album dit. Veel dreiging, slechts kleine sprankjes hoop, typisch Dave Eugene Edwards. De muzikale focus ligt in tegenstelling tot het voorgaande Woven Hand werk veel meer op het gitaarwerk. Daarmee is dit meteen ook een veel hardere en zwaardere plaat dan al z'n voorgangers.
De vreemde eend in de bijt is de uitvoering van de evergreen Quiet Nights of Quiet Stars. Deze valt nogal uit de toon bij de rest van het album, hoewel het zeker goed gedaan is.

Na één draaibeurt meteen verkocht aan dit ijzersterke Wovenhand album.De combinatie van Folk en rock met toch ook wel wat blues en country ingrediënten werkt hier weer uitstekend en de bezwerende zang van David Eugene Edwards maakt het vervolgens helemaal af.
Dit is mijn vijfde album van de band en ik vind Ten Stones zeker één van de besten.
De sound is lekker zwaar en broeierig en het niveau van de songs is hoog.Vooral de opener The Beautiful Axe,Kicking Bird,Iron Feather en met name White Knuckle Grip en Not One Stone kunnen me erg bekoren.
En ook een rustpunt als Quiet Nights of Quiet Stars is dan helemaal niet verkeerd.
Ik moet zeggen dat ik steeds meer respect krijg voor hun indrukwekkende oeuvre en nu wel erg veel zin in de overige vier albums.
Voor deze; zeer goed.