Mahavishnu Orchestra - Visions of the Emerald Beyond (1975)

Erg leuk, zeer hippe;)
Enorme dynamiek, zeer sterke solo's (zowel, gitaar, drums en violen)!

In tegenstelling tot eerdere MO-releases vandaag de dag nog zeer goed aan te horen. Tijdloze klassieker, draai ik nog regelmatig. Misschien wel McLaughlin's beste !

die gaan we dan maar eens op de spelert leggen, al jaren in huis, noot aan toegekomen

En, al gedaan, Joy ?

Als je hoofd staat naar Jazzrock, is dit echt een aanrader !
John McLaughlin op gitaar, Jean Luc Ponty op viool, en Narada Michael Walden op drums ( ja, die ! ).
Man, man, man, dat is echt genieten van virtuoze musici.



Korrektie : veruit zijn beste !

Onlangs deze topper in mijn top-10 ge-her-introduceerd.

Heb het genoegen mogen 'smaken' deze bezetting in het Concertgebouw live te zien.
Hoewel ik nog maar zeer sporadisch jazz-rock draai ( en dan meestal Stanley Clarke) , doet de herinnering aan dat overdonderende concert, me toch af en toe deze plaat opzetten.
Voor mij de meest toegankelijke van het orkest.
Niet de beste, maar een absolute aanrader; eigenlijk ook best wel tijdloos.

Wat me nog heel goed bijstaat van het optreden was de kwaliteit en spelvreugde van de bassist, maar door voortschreidende geestesaftakeling weet ik niet meer hoe hij heet. Het was een jonge, mollige, zwarte knaap.

Ga hem zo maar weer eens draaien. Leuk weer aan deze plaat herinnerd te worden.

Overigens ; ik neem aan dat dit de hoes is van de cd? Erg lelijk met die oranje rand en prominente sticker en lettering.

De bassist in deze bezetting was Ralph Armstrong, en dat is een donkere man. Dus of hij bij het optreden was ?

Zal idd wel de CD-hoes zijn, want de LP-hoes heeft niet die sticker.
Maar mijn plaat heeft zo'n mooie ouderwetse uitklap-hoes

Jazeker, dat is'em.
Altijd lastig dat soort dingen wanneer je de lp niet onder handbereik hebt.

Even gezocht: wel lp, geen klaphoes, maar wel apart; plaat gaat er niet 'rechts' in, maar van bovenaf in de buiten hoes.
Of de afbeelding is een kwart slag verkeerd afgedrukt, 't is maar hoe je het bekijkt...

En om het even compleet te maken : Gayle Moran was de toetseniste ( is dat goed Nederlands ? ).

Volgens mij is de hoes goed afgedrukt; als je hoes openklapt heb je namelijk op de binnenkant een afbeelding die de hele binnenzijde in beslag neemt, en om die goed te bekijken moet je het album horizontaal houden.

De sticker en rand op deze afbeelding zijn typisch van die "remaster" producten.

Is John Mclaughlin nog aktief op muzikaal gebied ??

Goede bespreking: http://www.rollingstone.com...

Ralph Armstrong speelde later ook nog met Zappa

Ralphe Armstrong - Zappa Wiki Jawaka - wiki.killuglyradio.com

En John McLaughling is nog steeds alive & kicking en brengt nog regelmatig cd's uit en treedt ook nog op....

Mahavishnu Orchestra herpakte zich hier. Uitstekend en constant album, waarbij vooral de opener van grote klasse is. Inderdaad iets toegankelijker dan voorheen.

Wel jammer dat de eerste van Mahavishnu Orchestra meteen met afstand de beste was...

Kijk, dit is pas eens een heerlijke jazzrock of fusion plaat! Klinkt nog steeds fris en dynamisch. En er wordt natuurlijk geweldig lekker gesoleerd...

Verdomd sterk jazz-fusionalbum dat wisselt tussen welhaast pastorale sfeerstukken en uitzinnige uitbarstingen

Ik had vroeger een plaat van FLOCK ( jazz rock ). Ik vermoed dat dit ook zo iets moet zijn . Ga het eens uitchecken.

Op LP, ik weet niet hoe ik er toe gekomen ben om dit te kopen, ik heb - ik had geen flauw benul. Ik was - toen - zoekende en ik zocht iets avontuurlijks iets ‘groots’, nou dan was dit een goede keuze kan ik nu achteraf wel zeggen. Zelden muziek gehoord met zoveel ideeën, variëteit met muziekstijlen, met energie, sfeer en tempo. Later vond ik dit ook wel weer wat freaky in negatieve zin, maar dit is het zeker niet integendeel. Ik hoor er vooral een tijdsgeest vanaf een van dromen, idealen en optimisme. Dit vakmamschap, ik weet er nu van te genieten, meer dan toen.

Dit is het enige album van The Mahavishnu Orchestra in mijn platenkast , en tevens denk ik een van de dunste platen in m'n collectie. Bijna 'n flexidisc
Hij is dan ook van 1974, dus van vlak na de oliecrisis. En bovendien op het Amerikaanse CBS label dat destijds grossierde in dat zeer lichte vinyl. (zelfs 80 gram, waar 120 gram de norm was)

Maar het gaat om de muziek en die klinkt bijna 50 jaar later nog steeds, met name in de rustige passages, betoverend mooi.
Toch eens tijd om hun andere albums die ergens op de zolder liggen te verstoffen, weer eens op te poetsen en te gaan beluisteren.

Haat liefde verhouding. Ja knap allemaal maar hoog gehalte kijk mij eens. Dat eerste nummer alleen al, die drums! Rustig aan dude!, we weten dat je kan drummen hoor... en dan moet JM met zijn "tandartsboor" (Jan Akkerman n.b.) nog beginnen. Hmmm, sja... je moet er van houden zou mijn moedertje zeggen.

pracht album, zelf laat ontdekt. Altijd gek van Jeff Beck geweest die. ook op het laatst de openingstrack van dit album live heeft gespeeld.

Waarom klinkt het thema van Lila's Dance zo bekend?