Helstar - The King of Hell (2008)

Lekker cd'tje en één van de betere true/power metal platen van het laatste jaar. Het klinkt allemaal wat strakker/agressiever en wat moderner dan voorheen (ook geen wonder met maar liefst 13 jaar tussen deze en Multiples Of Black in) maar is toch nog overduidelijk Hellstar - en niet in de laatste plaats dankzij de uitstekende zang van James Rivera. (die ook al van Vicious Rumors Warball zo'n topper maakte).

Jammer dat wellicht ook nu de grote menigte wel weer voorbij zal gaan aan deze topband ten faveure van mindere nieuwe goden of banale pogingen-tot van bepaalde oude en overroepen has-beens - songs als King Of Hell, Tormentor, Pain Will Be Thy Name en In My Darkness zijn in ieder geval allemaal zeer de moeite waard.

Bij mijn uitgave (special limited?) zat trouwens ook nog de Sins Of The Past cd als bonus - lang geen slechte aankoop dus!

Nosferatu blijft toch mijn favoriete plaat van Helstar.

Ik heb hen ooit nog live gezien ook. Dat was wel leuk.

Teleurstellende comeback van Helstar. Het lijkt wel een thrashplaat. Niet dat ik niet van thrash hou, maar van Helstar verwacht ik het geraffineerde drukke spel van de eerdere albums. Erg jammer want dat is echt een gemis. Deze plaat gaat behoorlijk vervelen na enkele luisterbeurten.

Ik sluit me bij deze mening aan en heb de bonus-cd ook erbij, prachtig. Het artwork is ook goed verzorgd.

Ik sluit mij aan bij Edwynn.

In vergelijk met het oude werk van Helstar is dit slappe kost, hoewel het allemaal harder en steviger klinkt.

Je moet deze wel in goede geluidskwaliteit horen en dan zal het kwartje wel vallen. Ik vind het zelf 1 van de betere metalreleases van de laatste tijd.

Ik vind dit album gewoon lang niet zo goed als het vroegere werk.

Maar zulke klassiekers zullen ze natuurlijk ook wel niet meer maken.

@vin13,

Bijna twee jaar later inmiddels, maar ik ben wat van mening veranderd. Dit blijkt toch wel een album te zijn dat mij bevalt. Zó veel verschilt het ook weer niet met de vroegere Helstar. De gitaren klinken vetter, maar het drukke spel is nog steeds aanwezig en de meeste nummers zijn net als destijds melodieuze midtempo werkjes. Het snellere Pain Will Be Thy Name doet qua sfeer en energie soms wat denken aan Painkiller van Judas Priest.

Prima comeback dus, wat mij betreft.

@Kronos
wijsheid komt met de jaren, maar over smaak valt te twisten

Gister Helstar weer live gezien en het was goed, ook nde nrs. van deze plaat en de opvolger werden goed vertolkt.

Ik twijfel nog wat ik van dit album moet denken, het ontgoochelt absoluut niet want het bevat de typische Helstar stijl, ietske heavier misschien. Voorlopig grijpen de nummers me nog niet. Een aantal opvallende zaken dienen gemeld. De niet aflatende kracht in de stem van James Rivera is ongelooflijk, hoewel hij toch ook een stuk in de vijftig moet zijn. Hij mag en kan voor mijn part naast een Ronnie James Dio (R.I.P.) staan, ook zo’n krachtig klein baasje. Ook zijn er drie bonus tracks, White Witch is een cover afkomstig van de legendarische NWoBHM groep Angel Witch, het weergaloze album heet Angel Witch uit 1980. Tormentor en Caress of the Dead staan ook op Sins of the Past uit 2007, waar ik al een woordje uitleg heb gegeven. Momenteel 3,50.

Ja, King Of Hell valt me nog steeds tegen. Het is niet slecht, want zowel solo's als zang zijn erg goed, maar de nummers zijn weinig memorabel en de productie is wat dichtgesmeerd. Helemaal de drums klinken echt lelijk en er is weinig ruimte voor subtiliteit. De composities zijn ook meer doorgeslagen in de richting van thrash ipv de mooie thrash/powermetalcombinatie van de voorgaande albums, waardoor het vooral hard is en niet per se mooi. Helemaal Pain Will Be Thy Name doet meer aan Slayer (met betere zang en gitaarwerk) denken dan aan Helstar.

Toch is het album echt niet vervelend of slecht om te horen, het nodigt echter alsnog niet uit om meerdere luisterbeurten te geven. In My Darkness is in ieder geval het beste nummer, verder vind ik het lastig om echt herkenbare songs eruit te halen.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star

Met deze comeback was ik tien jaar geleden nog erg gelukkig. Een of twee jaar eerder had ik Burning Star, Nosferatu en Distant Thunders Welcome The End opgepikt en dus was ik erg in mijn nopjes met de reunie. Nu ik The King Of Hell weer luister, besef ik me dat het zeker acht, misschien negen jaar geleden is dat ik het voor het laatst in de cd-speler heb geduwd. Geen goed teken, zou je zeggen en dat komt ook wel uit. Zoveel jaren na Nosferatu is het geluid ongelooflijk veranderd. De productie is veel voller, maar ook troebel geworden. Het gitaargeluid is zelfs vrij lelijk, waardoor ik misschien nog wel liever het geluid van Multiples Of Black hier gehad zou hebben. Wat ik echt mis, is de diepgang van de eerdere platen. Helstar levert hier een redelijk simpele plaat af met veel makke stampers en/of songs die veel te lang doorgaan, zoals de opener. Af en toe komt de oude sfeer weer een beetje terug, zoals in When Empires Fall of Caress Of The Dead. Het is alleen te weinig.


Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell