Helstar - The King of Hell (2008)
mijn stem
14 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: AFM
-
The King of Hell (6:28)
-
The Plague Called Man (4:53)
-
Tormentor (5:13)
-
When Empires Fall (3:53)
-
Wicked Disposition (6:13)
-
Caress of the Dead (5:04)
-
Pain Will Be Thy Name (3:47)
-
In My Darkness (5:37)
-
The Garden of Temptation (8:53)
-
White Witch * (4:47)
-
Tormentor [Sins of the Past - Version] * (5:25)
-
Caress of the Dead [Sins of the Past - Version] * (5:00)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
50:01
(1:05:13)
0
geplaatst: 14 maart 2018, 22:02 uur
Ja, King Of Hell valt me nog steeds tegen. Het is niet slecht, want zowel solo's als zang zijn erg goed, maar de nummers zijn weinig memorabel en de productie is wat dichtgesmeerd. Helemaal de drums klinken echt lelijk en er is weinig ruimte voor subtiliteit. De composities zijn ook meer doorgeslagen in de richting van thrash ipv de mooie thrash/powermetalcombinatie van de voorgaande albums, waardoor het vooral hard is en niet per se mooi. Helemaal Pain Will Be Thy Name doet meer aan Slayer (met betere zang en gitaarwerk) denken dan aan Helstar.
Toch is het album echt niet vervelend of slecht om te horen, het nodigt echter alsnog niet uit om meerdere luisterbeurten te geven. In My Darkness is in ieder geval het beste nummer, verder vind ik het lastig om echt herkenbare songs eruit te halen.
Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star
Toch is het album echt niet vervelend of slecht om te horen, het nodigt echter alsnog niet uit om meerdere luisterbeurten te geven. In My Darkness is in ieder geval het beste nummer, verder vind ik het lastig om echt herkenbare songs eruit te halen.
Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star
0
geplaatst: 14 maart 2018, 22:03 uur
Met deze comeback was ik tien jaar geleden nog erg gelukkig. Een of twee jaar eerder had ik Burning Star, Nosferatu en Distant Thunders Welcome The End opgepikt en dus was ik erg in mijn nopjes met de reunie. Nu ik The King Of Hell weer luister, besef ik me dat het zeker acht, misschien negen jaar geleden is dat ik het voor het laatst in de cd-speler heb geduwd. Geen goed teken, zou je zeggen en dat komt ook wel uit. Zoveel jaren na Nosferatu is het geluid ongelooflijk veranderd. De productie is veel voller, maar ook troebel geworden. Het gitaargeluid is zelfs vrij lelijk, waardoor ik misschien nog wel liever het geluid van Multiples Of Black hier gehad zou hebben. Wat ik echt mis, is de diepgang van de eerdere platen. Helstar levert hier een redelijk simpele plaat af met veel makke stampers en/of songs die veel te lang doorgaan, zoals de opener. Af en toe komt de oude sfeer weer een beetje terug, zoals in When Empires Fall of Caress Of The Dead. Het is alleen te weinig.
Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
* denotes required fields.
* denotes required fields.