Goldmund - The Malady of Elegance (2008)

Als liefhebber van Satie en Chopin maar ook het piano-album van Gonzales was ik best geinteresseerd in dit album. Het was de hoes die me wist te lokken en zo kwam ik er al snel achter dat dit niet eens het eerste album is in deze stijl van deze Goldmund (ook bekend onder de naam Helios).
Rustgevende klanken die het vooral goed in de nacht doen of op een vroege zondagochtend. Misschien wat cliché maar het zijn de tijdstippen dat deze muziek mij toch het best weet te pakken.
Hemelbestormend is het zeker niet en als ik echt moet kiezen gaat de voorkeur zonder enige twijfel uit naar Chopin of Satie (ook al is dit werk van Goldmund wel degelijk anders) maar verder is dit toch alleraardigst te noemen allemaal.

Heerlijke klanken op deze plaat. Duurt alleen net iets te lang om de volle 15 nummers te boeien. Dan toch waarschijnlijk liever An Accidental Memory In The Case Of Death van Eluvium, als we het dan over pianomuziek hebben.

ik wacht nog op mijn plaat om binnen te komen. Ik heb hem gewoon besteld in de veronderstelling dat het wel weer mooi zal zijn zoals zijn vorige album op Type Records.

ik draai hem nu voor de tweede keer, maar ik denk juist dat ik hem wel mooier vind dan het vorige album.
Ben er nog niet helemaal zeker van.
Hoor het iig liever dan Eluvium die een veel te bombastisch vol en (in mijn oren) cheesy geluid heeft (en die een echt overdreven waardeloos optreden gaf dit jaar nog in het voorprogramma van Explosions in the sky).

Mooie minimalistische pianoklanken voor in de ochtend. Na een melodieus en vrij frivool begin wordt het album langzaam maar zeker meer zoekend en wordt de ruimte tussen de tonen een groter deel van de composities.

Mijn 200ste stem voor een album dat ik nu pas na de vierde keer echt begin te waarderen. Ik las ergens een vreselijke review die zei dat dit album na een kwartiertje langzaam naar de achtergrond wegzakt en dat het ook eigenlijk ook niets meer is dan achtergrondmuziek. Maar zoals bij corduroy road ook al zo mooi gezegd werd, geldt voor dit album misschien nog sterker. Dit is muziek die met volledige concentratie beluistert dient te worden, want elke individuele noot heeft z'n functie en kan niet gemist worden.

Ik heb corduroy road al tijden in m'n top10 staan, hij heeft zelfs een paar maanden op 1 gestaan, maar dit album doet - hoewel ik het nog steeds niet goed ken - nu al absoluut niet onder voor zijn voorganger en ik zie em nog groeien.

Een belangrijke factor die bijdraagt aan de sterk melancholische klank van Goldmund en die van z;n vier releases hier wel het sterkst aanwezig is, is het nonchalant afronden van een voor de hand liggende melodielijn. Wat bedoel ik hiermee: vaak als je naar een melodie luistert kun je de laaste paar noten of akkoorden zelf al invullen omdat de artiest compositietechnisch geen andere kant meer op kan. Die laatste paar akkoordn wil Keith Kennif dan ook zoveel mogelijk aan de verbeelding over laten: hij speelt ze pas heel laat zodat de klank in je hoofd al klinkt, voordat je hem daadwerkelijk hoort, en vaak speelt ie ze ook nog extreem zacht (en het is al niet de meeste geanimeerde pianist)

Dit is slechts een van de vele elementen die me zo aanspreken in de muziek. Als ik alles zou willen zeggen zou ik een paar kantjes vol moeten schrijven. Een paar belangrijke zijn, zonder verder uit te weiden: de mechanische klanken van de piano, de opbouw van het album, de puurheid van melodielijnen. Ze lijken niet bedacht, maar allang te bestaan want ze klinken zo voor de hand liggend. Daarom is de "nonchalante" benadering ook zo belangrijk.

Samenvattend: The Malady Of Elegance brengt me in hogere (nostalgische) sferen

5* voor dit briljante album

mooi omschreven.

Wat mij vandaag ook weer op viel waren die hele zachte subtiel (gitaar denk ik) drones op de achtergrond (hoera voor de e-bow). Allemaal zo mooi uitgewerkt. Echt geweldig.

Ik vind het ook een kanshebber voor beste plaat voor 2008

De afgelopen paar dagen weer een paar keer de plaat opgelegd en vandaag ook op de computer nog een keer gespeeld. En ik ben er uit, deze vind ik toch wel mooier en spannender dan Corduroy Road (die ik vandaag ook heb beluisterd).

Een van de mooiste platen van het jaar met een mogelijkheid tot de volle mep.

Ik heb hem deze avond nog eens een keer gedraaid en ik moet zeggen dat 'ie weer in mijn achting is gestegen. Op het gemakje luisterend komen alle details schitterend er uit en nestelen melodieën zich, hoe eenvoudig ze op het eerste gehoor ook klinken, onherroepelijk in je hersenpan. Buiten is het donker en regent het als een zot, binnen maakt Goldmund alles goed; als een auditieve kaars zorgt het voor subtiel licht en warmte.

Hoe meer ik hem hoor hoe beter dat ie wordt. Van begin tot eind gewoon vol genieten.

ik doe er ook nog een halfje bij. hup naar 4,5*

Zelfde ervaring hier, dit heeft me wel wat meer luisterbeurten gekost dan wat ik normaal nodig heb bij een album.
Maar was de moeite waard
Heb wel totaal geen ervaring in deze hoek

Kan iemand me zeggen wat het licht getokkel op de achtergrond
is ik bij sommige nummers hoor.
Kan het nergens wegbrengen

gitaar waarschijnlijk, althans live heb ik hem gezien met gitaar erbij.

huh, geeft Goldmund live concerten? dat lijkt me echt fantastisch! Had niet gedacht dat daar een publiek voor is. Plaats maar een berichtje hier als ie een beetje in de buurt is, ik mis dat soort dingen altijd namelijk.

hij komt ook niet zoveel aan de deze kant van de plas.

Het concert waar ik bij was, was trouwens wel zijn eerste als goldmund

Ik begin mezelf een soort apostel van dit album te voelen zoals ik hem links en rechts probeer te promoten...
Maandenlang heb ik hem gedraaid vanaf mijn ipod met aardig goede kwaliteit mp3 (320). Sinds enige tijd heb ik de 'echte' cd binnen en verdomd, hij wordt nog mooier.

jij ook al? ik zet hem meestal ook geniepig op als ik gasten heb, maar mensen beginnen er altijd gelijk opmerkingen over te maken. Na een aantal minuten zijn ze vaak erg verbaasd dat iemand het in z'n hoofd heeft gehaald om dit simpele pianogepiel (hee, dat is dus niet wat ík vind) gewoon op te nemen en te koop aan te bieden, maar vervolgens vinden ze het vaak ook weer briljant. Nog een reden dat dit dus - in tegenstelling tot wat je zou denken - geen achtergrondmuziek is, is dat dit eigenlijk de enige plaat is waar ik gegarandeerd áltijd een reactie op krijg als ik het opzet.

De ene dag verliest een mens (ik dus) zich in de herrie van Lightning Bolt, de andere in de subtiele en o zo heerlijke pianoklanken van deze Goldmund.
Wat is muziek toch een fantastisch ge-geven!

Ik ben niet zo thuis in de klassieke muziek, maar het klinkt alsof sommige nummers op een geprepareerde piano worden gespeeld. Volgens mij heeft hij dan de lage toetsen dusdanig geprepareerd dat ze hoger klinken en de typische pianoklank verliezen, het resultaat is dat hij met zijn linkerhand noten speelt die klinken alsof ze op een niet nader te identificeren snaarinstrument worden getokkeld, terwijl hij met zijn rechterhand ongeprepareerde pianotoetsen bedient. Dit is de reden dat de 'twee' instrumenten die je hoort zo goed op elkaar anticiperen. Nou ja, dat is de indruk die ik heb althans, misschien kan iemand die er meer verstand van heeft dit bevestigen of ontkrachten. Overigens vind ik dit erg fijne muziek, ik heb het zelfs even in m'n top10 gehad.

Het kan zijn dat hij er ook gitaar bij gebruikt, want live speelt zijn broer(tje) wel eens een enkele keer mee op gitaar. Dat was althans de keer dat ik hem zag.
En idd kan het ook "prepared piano" zijn, ook dat doet ie live.

Ja, dat van die gitaar had je al eerder geopperd, maar het zette me aan het denken, want het getokkel klinkt niet als dat van een gitaar. Bovendien hoor je zulke subtiele tempowisselingen die de beide instrumenten gelijktijdig spelen dat dat haast niet door twee verschillende muzikanten gedaan kan worden. Maar goed, ik meen te horen dat hij ook heel subtiele elctronica gebruikt op deze cd, dus misschien ook wel gitaar, ik weet het niet.

hij zal ook zelf de gitaar inspelen denk ik hoor.

Ik zou eens mijn bronnen moeten naslaan...als ik ooit zin heb

er zitten wel wat effecten in deze plaat idd, vind ik erg jammer, want het slaat nergens op. daarnaast worden mooie nummers met mooie structuren worden afgewisseld met niemandsdalletjes, wat het totaal van deze plaat net niet steengoed maakt. ook vind ik de opname wel ietwat overdreven, waardoor je soms meer de aanslag hoort ipv de toon. leuk voor afentoe, maar soms neemt het irritant de overhand. desalniettemin een lekker plaatje in dit solo piano genre.

Ik vind die effecten juist de muziek net dat zetje geven dat het nodig heeft, maar ik luister hier dan ook naar als ambient muziek en niet als klassieke muziek. Overigens heeft sietse wel gelijk wat betreft de gitaar, ik kwam dit interview met Keith Kenniff tegen na enig creatief googelen, en ik kwam maar een enkel serieus artikel tegen over geprepareerde piano op the malady of elegance, maar dat zit er dus naast.

Lekker plaatje voor de komende herfst. Zo op de zondagmiddag, een rode wijn erbij, haardvuur aan. Ja hoor....

Eigenlijk vind ik Keith alleen sterk op Neto's fabuleuze 'Fumeur de Ciel'. Zowel Goldmund als Helios kunnen mij niet lang in hun greep houden. Ben gek op dit soort muziek. Frahm en Richter kunnen mij met hun pianostukken echter wél fascineren. Dit klinkt als losse stukken piano. Het fladdert maar wat. Het voelt als een vogeltje dat door de lucht suist. Elke dag legt hij dezelfde afstand af. Het vogeltje ziet wat mooie bomen hier en daar, maar verder niet bijzonder. Zo voelt dit album. Het is mooi, dat staat buiten kijf.
Helaas komt het niet verder dan mooi, daarvoor is er te weinig samenhang. Dit geld ook voor Helios zijn Eingya bijvoorbeeld.