Goldmund - The Malady of Elegance (2008)
mijn stem
63 stemmen
Verenigde Staten
Neoklassiek
Label: Type
-
Image-Autumn-Womb (3:05)
-
In a Notebook (2:12)
-
Finding It There (3:40)
-
Subtle the Sum (1:59)
-
Threnody (4:41)
-
Now (3:54)
-
The Winter of 1539-1540 (2:17)
-
Ouendake (3:32)
-
John Harrington (6:04)
-
Apalachee (4:58)
-
The Gardener (1:25)
-
Mound Builders (2:51)
-
Gifts (4:13)
-
Clement Danes (4:11)
-
Evelyn (6:55)
0
geplaatst: 29 september 2008, 19:56 uur
Mijn 200ste stem voor een album dat ik nu pas na de vierde keer echt begin te waarderen. Ik las ergens een vreselijke review die zei dat dit album na een kwartiertje langzaam naar de achtergrond wegzakt en dat het ook eigenlijk ook niets meer is dan achtergrondmuziek. Maar zoals bij corduroy road ook al zo mooi gezegd werd, geldt voor dit album misschien nog sterker. Dit is muziek die met volledige concentratie beluistert dient te worden, want elke individuele noot heeft z'n functie en kan niet gemist worden.
Ik heb corduroy road al tijden in m'n top10 staan, hij heeft zelfs een paar maanden op 1 gestaan, maar dit album doet - hoewel ik het nog steeds niet goed ken - nu al absoluut niet onder voor zijn voorganger en ik zie em nog groeien.
Een belangrijke factor die bijdraagt aan de sterk melancholische klank van Goldmund en die van z;n vier releases hier wel het sterkst aanwezig is, is het nonchalant afronden van een voor de hand liggende melodielijn. Wat bedoel ik hiermee: vaak als je naar een melodie luistert kun je de laaste paar noten of akkoorden zelf al invullen omdat de artiest compositietechnisch geen andere kant meer op kan. Die laatste paar akkoordn wil Keith Kennif dan ook zoveel mogelijk aan de verbeelding over laten: hij speelt ze pas heel laat zodat de klank in je hoofd al klinkt, voordat je hem daadwerkelijk hoort, en vaak speelt ie ze ook nog extreem zacht (en het is al niet de meeste geanimeerde pianist)
Dit is slechts een van de vele elementen die me zo aanspreken in de muziek. Als ik alles zou willen zeggen zou ik een paar kantjes vol moeten schrijven. Een paar belangrijke zijn, zonder verder uit te weiden: de mechanische klanken van de piano, de opbouw van het album, de puurheid van melodielijnen. Ze lijken niet bedacht, maar allang te bestaan want ze klinken zo voor de hand liggend. Daarom is de "nonchalante" benadering ook zo belangrijk.
Samenvattend: The Malady Of Elegance brengt me in hogere (nostalgische) sferen
5* voor dit briljante album
Ik heb corduroy road al tijden in m'n top10 staan, hij heeft zelfs een paar maanden op 1 gestaan, maar dit album doet - hoewel ik het nog steeds niet goed ken - nu al absoluut niet onder voor zijn voorganger en ik zie em nog groeien.
Een belangrijke factor die bijdraagt aan de sterk melancholische klank van Goldmund en die van z;n vier releases hier wel het sterkst aanwezig is, is het nonchalant afronden van een voor de hand liggende melodielijn. Wat bedoel ik hiermee: vaak als je naar een melodie luistert kun je de laaste paar noten of akkoorden zelf al invullen omdat de artiest compositietechnisch geen andere kant meer op kan. Die laatste paar akkoordn wil Keith Kennif dan ook zoveel mogelijk aan de verbeelding over laten: hij speelt ze pas heel laat zodat de klank in je hoofd al klinkt, voordat je hem daadwerkelijk hoort, en vaak speelt ie ze ook nog extreem zacht (en het is al niet de meeste geanimeerde pianist)
Dit is slechts een van de vele elementen die me zo aanspreken in de muziek. Als ik alles zou willen zeggen zou ik een paar kantjes vol moeten schrijven. Een paar belangrijke zijn, zonder verder uit te weiden: de mechanische klanken van de piano, de opbouw van het album, de puurheid van melodielijnen. Ze lijken niet bedacht, maar allang te bestaan want ze klinken zo voor de hand liggend. Daarom is de "nonchalante" benadering ook zo belangrijk.
Samenvattend: The Malady Of Elegance brengt me in hogere (nostalgische) sferen
5* voor dit briljante album
* denotes required fields.
* denotes required fields.