Galaxie 500 - Today (1988)

Echt een schitterend album. Klinkt voor mij nostalgisch en introvert.

De nummers van dit album nestelen zich in je gehoor en gaan daar niet meer weg. En in dit geval is dat zeer positief, wat zitten er een schitterende popmelodietjes op dit album, begeleid door prachtige karakteristieke gitaarlijntjes. Ik heb nog geen zwak moment op deze plaat kunnen ontdekken, maar de tijd zal het leren of deze plaat 5 sterren waard is.

Bij mij in ieder geval wel . Ongeloofelijk mooie plaat, de muziek doet me denken aan een warme zomeravond .

Grappig hoe ALLE Galaxie 500-nummers (dus niet alleen op deze plaat) identiek lijken te beginnen.

Naar aanleiding van een tipje van Cynus ("Ace, dit lijkt me wel wat voor jou") ben ik sinds een tijdje bekend met deze plaat. Daarvoor kende ik alleen het best goede This Is Our Music, maar dit is toch wel even van een andere categorie! Wat een geweldig album. Ik ben een paar weken geleden begonnen met 4,5*, maar het moment is nu daar om deze plaat naar het selecte gezelschap der volle score te promoveren!

Deze band werd mij aangeraden via last.fm en aangezien de reacties bij 'Today' erg lovend waren besloot ik om deze cd eens aan een luisterbeurt te onderwerpen. En Jaaaaaaa.... dit is mooi, dit is goed, dit is super!

Over de de gehele linie is het alleraardigst, maar wat mij betreft staan er twee nummers van absolute wereldklasse op, 'Tugboat' en 'Oblivious'. 'Tugboat' handelt over de recalcitrantie die we allemaal wel kennen, dat visje te willen zijn dat tegen de stroom in zwemt omdat hij gewoonweg voelt dat hij dat moet doen. Het liefst zouden we onze geliefde overtuigen om met ons mee te gaan, om haar/hem op sleeptouw te nemen, of zoals Wareham het zo prachtig formuleert: 'I just want to be your tugboat captain'

Al dit moois kan voor mij nog net niet tippen aan die andere favoriet, 'Oblivious'. Voor mijn gevoel op dit moment een van de mooiste nummers die ik ken. De melodie zwemt in melancholie en retrospectie. We zijn getuige van een korte, maar ontzettend beeldende scene binnen een relatie. Hij klopt bij haar aan, zij wil hem niet zien, roept hem na, maar hij is al in de auto, met zijn gedachten in niemandsland. Prachtig is het hoe vervolgens het refrein hierop volgt, melodie en tekst lijken samen te smelten.

And now you're right all the time
And I'm just oblivious
I'd rather stay in bed with you
Till it's time to get a drink

Tja, het is natuurlijk waar je van houdt. Bij mij raakt dit dromerige gedweep in ieder geval een gevoelige snaar, een erg gevoelige snaar. Pure pracht is dit voor mij, het brandpunt waar esthetiek en emotie samenkomt.

Today heeft wat weg van de bananenplaat. Die typische Velvetsound zit hier netjes in verwerkt. Dit was altijd al een leuke plaat geweest. Nu nog steeds.

Nu weet ik weer waar de Editors het drumwerk van Smokers Outside the Hospital Doors haalden. Vooral die intro dus.

Man wat is dit mooi zeg. Had de plaat al langer, maar nooit echt goed beluisterd. Paar dagen terug weer eens opgezet (en weer, en weer, en weer) omdat een vriend van me het over deze band had en hoe goed hij ze wel niet vond. Geen spijt van gekregen en die 4,5 sterren die ik ze gister heb uitgedeeld is ook niets teveel gezegd.

Maar het is behoorlijk Velvet Underground inderdaad. Net tijdens King of Spain moest ik ineens aan Lady Godiva denken. Vraag me niet waarom nu precies die twee nummers, maar het kwartje viel en ik zie nu dat ik niet de eerste ben die die observatie maakt

Jammer dat de muziek van On Fire niet gecombineerd is met de hoes van dit album, ik vind deze hoes namelijk prachtig, maar de muziek van het volgende album beter...

Vreemd dat Tugboat hier onderaan zweeft in voorkeurstemmen; een heerlijk gekweld liedje dat van begin tot eind klopt.

It's the place I'd be hap-py

Inderdaad vreemd! Misschien wel mijn favoriete nummer van dit album, samen met ongeveer de overige negen.

Tip: luister eens naar de debuutplaat van het Rotterdamse "Lewsberg". In veel opzichten doet die band mij aan "Galaxie 500" denken.

Bedankt voor de tip! Inderdaad ook een heel leuk plaatje!

Mooie ontdekking voor mij dankzij de film Kodachrome. Dromerige muziek, doet als eerste aan Slowdive en ook VU inderdaad. Ik ben niet helemaal thuis in de oorsprong van dreampop en shoegaze maar dit moet wel één van de eerste bandjes zijn van dat genre zijn.

Misschien had ik nog nooit van deze band gehoord omdat ze zo kort hebben bestaan. Ik ga eerst dit album nog vaak opzetten voordat ik aan de opvolger begin en voordat ik ga stemmen. Maar het zullen wel minimaal 4 sterren worden schat ik zo in.

Dean Wareham speelde in Utrecht live Galaxie 500 songs van dit album:
Flowers
Tugboat

Het debuut van Galaxie 500 is zo'n beetje het eerste muzikale slowcore portret. Ook het hele dream pop genre was pas een paar jaar onderweg. Op dit album wordt ook al wat geflirt met shoegaze achtige ideëen. En daarmee bevind dit album zich in een muzikale hoek, waar ik me graag begeef. De dromerige en het soms wat repetatieve geluid, aangevuld met speelse gitaarlijnen en dikwijls sombere teksten spreken me aan. Vooral later op de avond kan ik echt behoefte hebben aan een dergelijke muzikale omgeving. Zo komt dit invloedrijke album eens in de zoveel tijd voorbij. Met "Flowers" raak ik direct enthousiast. Wat een ontzettend mooi nummer. Enig nadeel is: het mooiste is daarna ook meteen weer voorbij. Maar niet getreurd, er is nog voldoende te ontdekken en te genieten. Prachtige warme atmosfeer waardoor ik blijf verlangen. Psychedelisch en dreinend gitaargeluid, een stuwende bas en lieflijke drums. Het ontroerd en troost. Een album met terecht een klassieke of mythische status.

Live in Utrecht:
Don't Let Our Youth Go to Waste
Tugboat
Flowers