Simon and Garfunkel - The Simon and Garfunkel Collection (1981)

Recentelijk weer eens uit de kast getrokken. Oorzaak: mijn vriendin zei tijdens een wandeling iets over de acteur "The Rock" en onbewust liep ik de hele tijd 'I Am A Rock' te zingen zonder te weten waarom, op dat moment. Thuis trok ik deze cd verzamelaar uit de kast die ik ooit tweede hands op de kop heb getikt. Wat me opviel, is hoe zacht deze gemasterd is. Voordat er iets aan volume uit de boxen kwam, stond de versterker bijna twee keer zo hard als normaal.

Nadat dat eenmaal stond ingesteld, daalde de schoonheid van dit duo in volle teugen over de huiskamer neer. We zijn beiden, onafhankelijk en onwetend van elkaar in De Kuip geweest in 1982. Zij bij haar eerste grote concert, ik één week na The Rolling Stones.

Voor mij begint Simon & Garfunkel met Mrs. Robinson. Dat is het eerste nummer dat ik mij echt kan herinneren van de radio. De eerste hits uit 1966 heb ik later leren kennen, waarbij 'The Sound Of Silence' veruit de meeste indruk maakte op mijn tienerbrein. De grote 1970 hits van hun succesvolste album heb ik dan weer veel minder mee. Te zoetsappig. Anno 2017 is het wel o.k., maar blijft de periode daarvoor mij toch veel meer boeien. 'The Sound Of Silence', 'Homeward Bound' en 'I Am A Rock' is toch een trits hits die voor altijd blijft staan. Specialer en mooier dan 'El Condor Pasa', 'Cecilia' en 'Bridge Over Troubled Water', al wil ik het geval van het laatste nummer wel een uitzondering maken. Het is een monumentaal nummer, geweldig gezongen door Art, maar het doet mij persoonlijk gewoon niet heel veel.

Ten opzichte van LP 'Greatest Hits', die ik eens in Hamburg heb gekocht in een niet zo geweldige persing, staan hier wat meer album tracks op. Ik heb niet een regulier album van het duo, dat zegt denk ik genoeg. Al verraste 'Bookends' mij wel enigzins vorig jaar.

Conclusie: fantastisch greatest hits album waar de essentie van Simon & Garfunkel helemaal samenkomt en hen volkomen recht doet.