Sacred Rite - Is Nothing Sacred (1986)

A. blablabla: Van sommige albums heb ik geen idee van wie en waarom ik die op tape had gezet destijds. Deze valt daar ook onder. Nu eindelijk in hoogste kwaliteit mp3 formaat kan ik 30 jaar naar dato het album onder de loep nemen en mezelf afvragen waarom ik de naam van deze onbekende band uit Hawaii nooit vergeten was. Ik besloot dat al lopend te doen en het hondenuitlatende medewandelaarspubliek deze ochtend zullen af en toe wel raar hebben opgekeken bij een plotse armbeweging of mimikmoment van deze oude rocker. Opvallend hoe de muziek door je synapses wordt doorgegeven als hadden zij dat gisteren ook al gedaan maar in de werkelijkheid zal dat toch het geval zijn geweest ver voor het onmantellen van de laatste casettedeck.

B. Het album: In die tijd werden er te pas en te onpas coversongs op een album geplaatst. Aan de hand van dat ene bekende nummer kun je wel iets van een richting aangeven welke kant de metal op zal gaan. Hier is dat Elonar Rigby (the beatles) en de metal is inderdaad melodieus te noemen. Tevens wilde sommige bands graag laten zien waartoe ze allemaal in staat zijn. En dat komt dan de afwisseling erg ten goede maar kan ook als richtingsloos worden gezien. Bij Q5- Steel the Light (1984) heb ik meer het laatste maar bij deze Sacred Rite meer het eerste. De afwisseling vormt namelijk nog wel een geheel. Het album opent dan ook met een vlot metaldeuntje, cold hearted girl, beetje glam zelfs. Wat misschien niet meteen opvalt is de bevlogenheid van de bassist, maar hou m in de smiezen. I've seen the wizard trekt wat steviger van leer maar heeft een heerlijk rustig melodieus tussenstuk.
Tijd voor een powerballad, I will survive doet mij wat "Nederlands" aan. Een trage dungeons and dragons rocker wordt gevolgd door een leuke instrumentale track en dan is het tijd voor de cover. Elanor wordt prima metallized en vervolgens het hoogtepunt van het (vrij korte) album.
The Last Rites is een heuse (prog) metal song a la Queensryche (the warning stijl) en loopt naadloos over in het melodieuze As I was told. Het is eigenlijk jammer dat ze hier twee losse tracks van gemaakt hebben anders was het misschien wel een van de beste epic 80's metal tracks geweest.

C. Conclusie: Volgens mij loop ik wat te hard van stapel. Maar goed, mijn enthousiasme voor dit album is weer herboren en deze gaat vandaag nog aan de stereo gekoppeld worden zodat de buren ook weten waar ik het over heb.

De nummers stuk voor stuk bij langs.. zie wat gigage schreef, kan me er geheel in vinden.
Album beluisterd want: Het Metal Album van de Week - MusicMeter.nl.
Net als die andere band uit Hawaii: Hawaii (Une Nation Underground) heeft deze band toch een heel eigen 'sound' (geluid) en 'sfeer'. Het heeft wel wat. De zang vind ik erg goed, het gitaarwerk ook en vermeldenswaard is idd het 'knorrende' basswerk.
Maar de stijl spreekt me gewoon niet aan. Houd niet zo van dit soort metal (al zijn het verschillende soorten songs). Maar hoor de band nu, 2017, voor het eerst. Als je toen in '86 dit album al op cassettebandje had en veel draaide dan is het heel anders, dan kan ik het enthousiasme en de loyaliteit helemaal begrijpen.

De drummer, die een van de twee oprichters was, is in 2002 overleden (hartaanval). De band is gestopt.
Hawaii heeft regelmatig met natuurrampen te maken gehad (vulkaanuitbarstingen, maar zelfs gevolgen door tsunami elders) maar de overige leden zijn hier niet slachtoffer van geworden. Anyway.
3,25 sterren.

Voor gigage dit album nomineerde als Metal Album van de Week, had ik het al een paar keer beluisterd. Eleanor Rigby kwam voorbij in het Favoriete Metal Song op alfabettopic, en door dat nummer was ik nieuwsgierig geworden naar dit album.
Bij deze tweede kans weet ik weer waarom het me de eerste keren niet wist te overtuigen. Is Nothing Sacred klinkt teveel als een verzameling losse nummers, veelal in verschillende stijlen. Daarbij komen zowel het instrumentale Ni4Ni en de eerdergenoemde Beatlescover op mij over als vullers. Echt goed vind ik alleen I've Seen The Wizard, en ook de afsluitende twee nummers zijn goed. Cold Hearted Girl en I Will Survive hadden beter gewerkt als de rest van het album ook volstond met het soort lichtere metal/hard rock van die nummers.

Al met al net een te onevenwichtig album.

Een heerlijk US power metal album met een uistekende zanger. De cover had van mij niet gehoeven, maar echt slecht is die ook niet. Sacred Rite heeft een goede mix van uptempo stukken en rustige, ballads waar de zang prima naar voren komt. Voor mij is de afluister het absolute prijsnummer, wat een heerlijk nummer is dat! Leuk album!

Dit blijft een erg leuke plaat en de afsluiter het beste nummer. Nu genieten op vinyl .