Okay, laten we morgen beginnen (zondag is beter dan maandag lijkt mij)

Lau1986 - 5 februari
Wizard - 12 februari
Buizen - 19 februari

Mocht iemand willen aansluiten dan is dat geen probleem

geen albums van boven de 20 stemmen mogen verkozen worden en niet uitgekomen in 2017.

Goed ik trap vandaag af. Ik moest even zoeken naar iets, de meeste albums die ik uitzocht hadden al meer stemmen. Houden we dit aantal aan of laten we dit varen? Voer voor discussie

Mijn keuze is gevallen op Pagan Altar - The Lords of Hypocrisy. Deze plaat is uitgebracht in 2004, maar de nummers waren al opgenomen in 1982-1984. Het heeft nogal lang geduurd voordat de band het kon uitbrengen. Ze tappen vooral uit het klassieke doom metal vaatje. Ik vind het alleen moeilijk om deze band te vergelijken met anderen. Vooral de vocalen zijn uniek bij Pagan Altar. Zeg maar love it or hate it. Ik kan erg genieten van de zang en het geweldige gitaarspel. Dus in ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/132000/132735.300.jpg

Geweldige hoes alvast. Zo'n oud begroeid kerkhof, misschien wel al honderden jaren oud. Lekker sinister.
Het album begint 'sacraal' en dan start gewoon een Black Sabbath achtige vette riff in!, had wel wat zompiger gekund nog. De zang is inderdaad even wennen, maar spreekt mij gelukkig wel aan. Beetje dat nasale, een mix van Udo Dirkschneider en Ozzy en.. zeg het maar.
Dit is metal die me erg aanspreekt, het is erg melodieus ook. Heel bijzonder en wat is het verhaal achter dat het in 1982 al is opgenomen en dan pas 20 jaar later uitbrengen?
Die lengte van de nummers ook.
Godsamme, bedankt voor deze mooie tip, Lau1986

Weet je dat een ander album van Pagan Altar namelijk Mythical & Magical bij vlagen bijna iets Jehtro Tull achtigs heeft? Met fabelachtig gitaarwerk.

Meer uitgebreide recensie volgt. Eerst weekje regelmatig beluisteren.

Ik ben blij dat het je bevalt , maar ik weet niet waarom het toen niet is uitgebracht. Misschien hadden ze toen geen geluk in het vinden van een label?

Mythical & Magical staat hier inderdaad ook in de kast, ook een heerlijke plaat!

Interessant album, ook met het verhaal erachter. Heb het nog maar een keertje beluisterd, maar ga dat vaker doen. De zang is wennen, wel erg nasaal.

Mooi om te zien dat het album gewaardeerd word. Ben benieuwd naar jullie toevoegingen

Lau1986 - 5 februari Pagan Altar - The Lords of Hypocrisy (2004)
Wizard - 12 februari
Buizen - 19 februari

Als het kan sluit ik ook aan. Als jullie albums in blijven brengen zo goed en obscuur als Pagan Altar dan word ik er wel vrolijk van.

Natuurlijk, geen probleem! Ik zet je in de lijst.

Lau1986 - 5 februari Pagan Altar - The Lords of Hypocrisy (2004)
Wizard - 12 februari
Buizen - 19 februari
gigage - 26 februari

Ben de hele dag weggeweest. Inzending komt eraan.

Komt niet op een dag aan, wizard, als het topic maar een beetje 'door loopt'. Ben benieuwd wat je te berde brengt, aan relatief onbekend metal.

Voor aanvang van deze rond MAvdW had ik een ander album in gedachten dan het album dat ik voor ga stellen. Dat album komt volgende ronde wellicht aan bod. Dankzij Lau1986s inzending werd ik op andere gedachten gebracht.

Pagan Altar deed me namelijk wat denken aan een album dat ik al een tijdje in de kast heb staan. Ook uit Engeland, ook met nummers die uit de vroege jaren ’80 stammen. Het album komt uit 1983, maar toen timmerde de band al zo’n tien jaar aan de weg. Uiteindelijk weinig succesvol, anders zou dit album hier niet met twee stemmen op de site staan. (Overigens heb ik in mijn bericht bij het album geschreven dat het me niet metal genoeg is als inzending voor het MAvdW. Is mijn mening ergens de afgelopen 7 jaar toch veranderd.) Volgens het interview met bandleider Gypsy Re Bethe dat in het cd-boekje staat afgedrukt, zou de band met dit album gaan doorbreken, ware het niet dat er veel te weinig albums geperst werden, en dat op een kwart van de 2000 albumhoezen de bandnaam niet stond afgedrukt…
In ieder geval, ik kwam dit album bij toeval eens tegen, en heb het altijd een sympathiek album gevonden. Het geluid is niet erg goed, maar het album heeft wel een aangename, mystieke sfeer. Toen ik eerder deze week nog wat over het album las, kwam ik ook regelmatig vergelijkingen met Pagan Altar tegen. Zelf zou ik dit album omschrijven als een combinatie van hard rock en doom metal.
Het album is in 2008 opnieuw uitgebracht met een paar bonusnummers, en aan een van de nummers (Rebecca) is een stuk toegevoegd. Het originele album is 31 minuten, mijn remaster duurt 36. Op youtube vond ik tweemaal het originele album. Mocht je die niet kunnen vinden, stuur dan even een pm.

Het metal album van deze week: Ritual – Widow.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/163000/163946.300.jpg?cb=1486641413

mooi stuk! Ik ben benieuwd

Gaan we luisteren. Het inleidend verhaal riekt in ieder geval naar meer. Je geraakt nieuwsgierig. Via Het Metal Album Van De Week hoor je nog eens wat.

Ik haak ook graag aan. Heb Ritual even opgesnord op Spotify en dat klinkt veel belovend. Zo ontdek ik nog eens wat ?.

Bedankt voor dit mooie weekalbum, wizard.
Recensie geplaatst in het albumtopic.

Yep, goeie keuze.

05.02 Lau1986 - Pagan Altar - The Lords of Hypocrisy (2004)
12.02 wizard - Ritual - Widow (1983)
19.02 buizen -
26.02 gigage -

Wel grappig dat de heruitgaves van Ritual en Pagan Altar door Shadow Kingdom Records gedaan zijn. Goed label trouwens, met mooie heruitgaves.

Stond nog in dubio een zeer goed geproduceerd album van een paar knapen uit Oranjedorp (de lucht boven die streek is echt oranje) in te brengen. CD van Burning. Staat nog niet eens op MuMe. Album uit 2016. Er is ook een videoclip bij.
Oranjedorp ligt hier vlakbij, in Drenthe, vandaar. Toch niet voor gekozen. Muzikaal te weinig wereldschokkend. Een volgende metalweek misschien.

Het album dat at midnight wordt gepresenteerd is voor mij in elk geval de ontdekking van dit voorjaar, man wat gaaf!

Een hedendaagse band. Bij 'toeval' tegengekomen. Nou, toeval: ze gaven in 2015 zo'n 160 optredens dus dikke kans om ze in het livecircuit tegen te komen.
Zag de band in januari 2017: support act van Destruction, toepasselijker kan het niet want juist dat 'swingende' (rocknroll) thrashy wat Destruction heeft heeft Nervosa ook, bij vlagen.
Een fantastische liveband en ik raakte meteen nieuwsgierig naar hun laatste album: Agony.
En dat album mag er zijn.

Nervosa - Agony (2016)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/546000/546172.300.jpg

Fernanda Lira, Prika Amaral en Pitchu Ferraz luidt de officiële bezetting maar er is iedere keer wel wat. Frontvrouwe Fernanda Lira doet een beetje Cronos (van Venom)-achtig aan. On stage. Maar een heel sympathieke dame die tijd maakt voor fans. En zij is degene die de band door moeilijke tijden bij elkaar houdt.
Denk dat deze band nog best eens groot zou kunnen worden, ze werken keihard en muzikaal werpt het een beetje terug op de jaren '80 thrash maar toch ook met nieuwe elementen. Schrik niet van het laatste nummer op het album. Alle songs zijn genieten als je van hedendaagse ouderwetse thrashmetal houdt.
Bij het concert dat ik zag was Prika afwezig en viel Simone van Straten uit Eindhoven (Sisters Of Suffiation) in.
Beste songs van het album vind ik Wayfarer, het brute Devastation, Arrogance en natuurlijk het actuele Intolerance Means War. Eigenlijk staat er geen minder nummer op. De kwaliteit is hoog.
De bassdrum klinkt soms wel erg droog, als een ouderwetse typemachine. Geeft niet. Het Braziliaanse vuur spat van dit thrashalbum af.

Album is ook op vinyl verkrijgbaar.
En anders o.a. te beluisteren via YT.

Ik ben benieuwd.

Nummer van het album Agony,
Hostages, live:

Ik ben ook benieuwd. Eerst nog even een keertje Pagan Altar vandaag, en daarna ga ik aan Nervosa beginnen.

bericht aldaar geplaatst. Lijkt me een leuk liveband.
Die bonustrack stond niet achteraan op YT. dacht dat er reclame voorbij kwam op het eind haha

We duiken weer de krochten in van de eightees. Als je de dungeons and dragons en mystieke teksten volgt zou je zweren dat het een Europees album was. Maar niks is minder waar. De band is opgericht in Honolulu maar het low budget debuut en half om half live/ studio album werden ook in Europa uitgebracht.
Met iets meer budget werd de derde nu levensvatbare teerling Sacred Rite - Is Nothing Sacred (1986) geworpen. De stijl laat zich het best omschrijven als US power metal ala Crimson Glory. Dus beetje metal, beetje hard-rock en technisch dik in orde. Het album sloeg aan (zelfs ik had m op tape) en Polygram haalde de band van het eiland af naar Atlanta om ze vakkundig de nek om te draaien om maar commercieel succes te scoren. Verder dan wat demo's kwam het niet, dus einde verhaal.
Een uitgebreide review heb ik er al staan en van mij mag je de eerste song overslaan maar let vooral op het knorrende basspel en de laatste twee tracks.
Well, Have fun

https://i.ytimg.com/vi/y41QV7BOZIM/hqdefault.jpg

Klinkt weer goed, ook erg benieuwd naar!

Deze heb ik drie keer geluisterd. Zo iets. Ben benieuwd naar een wat nadere kennismaking, want nu herinner ik me vooral de (bizarre) Beatlescover.

Nog nooit van dit album gehoord. Ja heel vaag zegt de bandnaam me wel wat.
Deze week paar x luisteren en dan recensie. Power metal is niet echt m'n ding maar als het uit de jaren '80 is kan het wel leuk zijn. 'Knorrend bassspel"..?

US power metal van de 80"s is niet hetzelfde als die Europese variant met toersen en lala refreintjes.

Leuke keuze, gigage. Mijn oudste broer had vroeger de drie eerste albums van Sacred Rite in huis. Ik heb nu alleen de twee eerste. Het debuut vind ik veruit hun beste.