Carpenters - Their Greatest Hits (1990)

Bij veel zg. alternatieve sterren zijn ze erg populair getuige een eerbetoon met covers. Nou dan mag een band als bv Sonic Youth dat wel vinden, ik deel die mening niet. Wat een zemelige muziek zeg.

Nu vind ik die stem van Caren Carpenter enorm mooi - maar die muziek. Sjonge - die muziek kun je probleemloos draaien in rusthuis "De Laatste Herfst" tijdens de bingo-avond. Niemand zal er een buil aan vallen ...

Wat je daar aanhaalt van Sonic Youth - was nogal bizar destijds. Ik was veertien en m'n nicht kwam uit Gent met een nieuwe single van Sonic Youth.

"Jaja - The Carpenters, dat moet toch wel degelijke mooie muziek zijn! Sonic Youth beweert het! Dan is het toch wel zo!"

Ik vond dat nogal raar - mensen die plotseling verspringen van mening omtrent een band omdat die of een ander muzikant met veel streetcredibility (aaaaargh - dat woord )dat beweerde.

Zo'n paar jaar geleden was hier in België een plotseling "moodswitch" rondom Supertramp. Tom Barman beweerde dat die wel OK waren en plotseling waren ze toch wel "onderschat" volgens vooruitstrevende melomanen in m'n buurt. Yeah - right

Dan wordt het nu tijd voor een boude opmerking: die teksten mogen dan wel zoetsappig zijn, maar ik vind de arrangementen in We've Only Just Begun en Close To You erg mooi.

Maar ja zo'n nummer als Hurting Each Other vind ik dan weer vreselijk. Raar toch

Yep mee eens. Misschien zoetsappig, maar wel tot in de perfectie uitgevoerd.

Voor vooral Close to You heb ik een enorm zwak, prachtnummer. Maar heel veel dingen vind ik ook weer vreselijk.

Da's geen boude opmerking, da's gewoon de (weliswaar subjectieve ) waarheid.

Ze konden wel degelijk een mooi nummer in elkaar draaien. Maar om ze nu het predikaat "de Amerikaanse Beatles" (zoals ze op Studio Brussel beweerden destijds) toe te kennen. Neen ...

Er zit in dat geluid van The Carpenters wel iets ontzettend tragisch. Die muziek wil zo graag behagen, haast niet normaal.

Die vergelijking slaat dan ook als een tang op een varken.

Het is inderdaad allemaal wel erg zoetsappig, maar de arrangementen zijn fantastisch, Karen heeft een prachtige stem en Superstar is gewoon 1 van de mooiste nummers ooit gemaakt.

Geheel mee eens, al is voor mij 'Goodbye To Love' het mooiste, heel tragischen bitterzoet, haast op Karen's lijf geschreven.
Ik vind ook niet dat iets per se vernieuwend of op het scherp van de snede hoeft te zijn om toch z'n kwaliteiten te hebben. En wat betreft Karen's stem, da's inderdaad een prachtinstrument en toen broer Richard, halverwege de 70's, als de akelige perfectionist die hij is, besloot om met studio-trickery haar stem helemaal weg te polijsten was het meteen gedaan, want dan blijft er natuurlijk ECHT weinig anders over dan muzikaal glijmiddel. Maar je kunt als smaaksnob gerust schamper doen over ze, wát ze deden deed bijna geen ander beter... en ik ben helaas (?) een 'sucker' voor een mooi lopende melodie.

zoet maar toch ook wel leuk soms (nostalgie)

Ik mag deze cd héél graag horen!! Een opmerking als "muzikaal glijmiddel" is m.i. niet terecht. The Carpenters kwamen uit Amerika. Alles wat uit Amerika komt is glad en glibberig. Bij The Carpenters heb ik dat gevoel nou juist net niet. Gek hè 4*

Die zangerres drumde toch ook?

Ja Marcel en zeker niet onverdienstelijk!

Toch een keer luisteren The Carpenters dan Hans. Ik zal vast wel ergens een lp hebben, anders mijn vader wel.

Ik hou van de Carpenters, het zijn zulke lieve liedjes, voor mij persoonlijk nummers die herrineren aan een vrediger tijd. Daarbij is de stem van Karen Carpenter de mooiste vrouwelijke stem ooit, wat mij betreft.

BenzW202

Dit is een voorbeeld van muziek die wel degelijk onderdeel uitmaakte van je muzikale ontwikkeling, maar dan als catalysator voor wat je juist absoluut niet wilde horen; maar het was een tijdlang overal leek het wel.

Nu wil ik dit niet lopen afzijken; sommige melodielijnen/ composities hebben zelfs ergens een bepaalde kwaliteit, maar dan had ik ze liever gehoord en uitgevoerd door bijvoorbeeld een Brian Wilson. Als je begrijpt wat ik bedoel. Ik geef dan ook geen waardering; zou te voor de hand liggen wat dat zou worden.

Trieste dame overigens die Karen; zo vredig was het allemaal niet zo voor haar BenzW.

Daar weet ik alles vanaf, Oldfart, maar ik bedoel de liedjes en haar stem, die zijn in mijn beleving erg vredig.

Tja, Oldfart, ik begin jouw smaak een beetje te kennen. Als het niet donker genoeg klinkt, niet genoeg met distortion of wat garage-achtig, wàt hoekig, wàt vuil en smerig, dan moet je het niet echt hé ?

Nou, vind dat nogal eenzijdige smaak. Natuurlijk hebben de Carpenters tijdloze dingen gemaakt, ok, het is muziek die ook grootmoeders leuk vinden, maar ik zit daar niet mee.
Veel muziek zoals ook muziek van Burt Bacharach is gewoon tijdloos mooi, zo ook deze Carpenters.
Abba, Pet Shop Boys, the Cats, die zullen aan jou ook niet echt besteed zijn veronderstel ik.
Maar ik hou zowel van ruiger werk als van mooi opgepoetst werk, als het maar klasse uitstraalt!

Maar elk zijne meug zoals men in Vlaanderen zegt.

Ik vind deze Carpenters verzamelaar gewoon top en om af en toe enorm van te genieten!
5 sterren voor tijdloze schoonheid
*****

Ik maak wel eens compilatie CD's voor een kroeg waarin ik werk, en af en toe een stukje Carpenters er tussen door is altijd laggen!
En dan uit volle borst meezingen: every SHALALALA.
Mooie Kemp van goede kwaliteit.
Ook mooi is de cover CD: If I Were A Carpenter.
Tadaaaa
Alternatieve uitvoeringen van bijvoorbeeld: Sonnic Youth, Babes In Toyland en Bettie Serveerd.

-jambalaya ( on the bayou )- krijg ik nachtmerries van, zit je op een bruiloft, de openingsdans ( 3x raden welk nummer ), komt één of andere oude muts je halen.

met gierende banden naar huis.

Gezien je geboortedatum kan ik mij daar wel iets bij voorstellen .

Rock'n roll is dit natuurlijk niet, maar zo héérlijk, die stem van Karen Carpenter, zo goed, die arrangementen van haar broer... hier kan ik op zijn tijd enorm van blijven genieten...

Deze compilatie heb ik onlangs omgeruild voor de 3CD "The ultimate collection" die veel vollediger is.
The Carpenters werden destijds omschreven als te zoet, te mainstream net zoals bv. Neil Diamond die toch een uitstekende zanger en songschrijver is.
Het zal mij worst wezen of dat al dan niet mainstream is (ik heb het onderscheid tussen mainstream en alternatief nooit kunnen of willen maken), ik hou vooral van rock maar goede easy-listeningpop als the Carpenters kan voor mij ook en dit is een ideale laatavondplaat, net zoals ik ook hou van bv. Katie Melua of zelfs klassieke muziek.
Alle songs hierop klinken fris en tijdloos en Karin Carpenter is een uitstekende zangeres met een aparte, warme stem. De arrangementen zijn sober maar degelijk en natuurlijk. Geen bezwaar tegen the Carpenters, dit is wel degelijk kwaliteitspop.

Op zo'n regenachtige zondagmiddag als vandaag is het eveneens goed luisteren naar The Carpenters. Vorige week was Mariska van Kolck te gast bij DWDD waar zij haar theaterprogramma kwam promoten waarin zij allemaal liedjes van The Carpenters vertolkt. Vanmiddag moest ik aan die televisie uitzending denken en vandaar dat nu "Their Greatest Hits (1990)" in de cd speler zit. Vrouw en ik op de bank met allebei een goed boek en The Carpenters als achtergrondmuziek. Zo wordt deze trieste oktober zondagmiddag toch nog wat minder triest......

Wat een klassiekers hebben ze gemaakt; Top of the World, Only Yesterday, For All We Know, For All We Know, Close to You en natuurlijk Yesterday Once More!

Het duo broer en zus Carpenter stond garant voor kwalitatieve keurige pop met een zoete benadering.
je kan er van houden of niet , maar de meeste liedjes hebben toch iets aanstekelijks. Fraai ingekleurd door strings, de piano van broer Richard, een blazertje hier of daar, en de uit duizend herkenbare stem van wijlen Karen.
Onbezorgde liedjes over de vaak mooie dingen in het leven.
In de realteit bij het duo zelf waren er achteraf zorgerlijke dingen aan de hand.
Ik ben toch van mening dat ze een aardige schat aan fraaie liedjes hebben achtergelaten.
Erg soft , keurig(van een aantal liedjes krijg ik echt de kriebels, Jambalaya is echt een draak) maar toch vaak erg fraai.

een zwaar onderschate band - zie ook mijn opmerkingen vorige maand onder hun remastered hits album GOLD van 2000 ...

http://www.musicmeter.nl/album/57783

De rock'n roll-covers "Please Mr. Postman" en "Jambalaya" vind ik ook minder geslaagd, Carpenters is het best in ballades en de stem van Karen Carpenter vind ik gewoon prachtig. De softpop van Carpenters vormde destijds (eerste helft jaren '70) een groot contrast met de ruige glam- en hardrock (Sweet, Slade, Black Sabbath) maar ik kon het goed waarderen, dit is kwalitatief zeer hoogstaande easy-listeningpop.
Ven hen heb ik overigens de volledigere compilatie "The ultimate collection".

Zalig, de meesters van de easy-listening, vol heerlijke popmelodietjes, en lekker meezingbaar, haha!

In 'mijn tijd' kon het absoluut niet : fan zijn van The Carpenters en dit verkondigen in je 'progressieve' vriendenkring. Ik hoefde me nergens voor te generen: ik vond ze vreselijk. In die tijd had ik net Hank Williams , de man van ondermeer Jambalaya , ontdekt. Niet veel later zag ik het vermaarde duo incl. tandpastaglimlach op het beeldscherm en ik kon niets anders denken dan: wat is dit erg zeg.
Tegenwoordig denk ik er iets genuanceerder over.Achter zo'n tandpastaglimlach speelde zich heel wat leed af. Mijn irritatie over hun muziek is verdwenen. Hun ,en door velen bewonderde, arrangementen zijn uitermate keurig verzorgd en in hun genre zijn ze inderdaad meesterlijk. Daar past respect bij en die toon ik bij deze.