Jeff Loomis - Zero Order Phase (2008)

Hier kijk ik zeker naar uit. Voor mij is Loomis, de gitarist van Nevermore, een van de beste metalgitaristen van dit moment, origineel, geweldige techniek en treed nooit in herhaling. Het solo album van zanger Warrel Dane van Nevermore vond ik maar matig interressant, ik hoop dat Loomis met iets komt dat me langer bij blijft.

Zero Order Phase is een plaat vol naar Nevermore neigende riffs, met een laag shredding om U tegen te zeggen erbovenop. Even wat vaker luisteren, voor een cijfer volgt.
klinkt in ieder geval een stuk beter dan Warrel Dane's sologeneuzel

Heb er al veel positiefs over gehoord. Binnennort eens checken

3*tje. Weliswaar heel knap allemaal, maar bijna een uur aan dergelijk instrumentaal geflikflooi is toch wat te veel. Bovendien blijft Loomis niet de hele speelduur op hetzelfde hoge niveau hangen. Het drumwerk is overigens ook nogal standaard.

Het drumwerk doet z'n...werk. Het klinkt allemaal lekker en is goed in z'n ondersteuning (alsmede de bass) maar is inderdaad niet bijster interessant, alhoewel dat niks geeft. Ik denk dat je liever geen Bercier ofzo op drums moet nemen als je niet wil dat zo'n iemand de show steelt. Het gaat tenslotte om het shred werk.

Alles staat en valt op zo'n album in mijn optiek bij veelzijdigheid. Je mag dan nog zo bekwaamd zijn, speel je langer dan een half uur precies hetzelfde, hoe complex ook, dan haak ik maar al te gauw af. - Het wordt gewoon ronduit saai.

Alhoewel het om Loomis gaat, en ik al overtuigd was van zijn kunnen (de man soms werkelijk briljant bij Nevermore), had ik toch nooit verwacht dat hij ook een heel album lang alleen interessant kon blijven, maar hij slaagt er toch behoorlijk in.

Na vier heerlijke maar vrijwel identieke nummers (qua structuur dan) verandert Loomis van toon, Cashmere Shiv is op plaatsen veel minder snel en richt zich meer op het "gepingel". Goed rustmoment, maar nog altijd lekker om naar te luisteren.

Rage against disaster is het hoogtepunt van het album, Pat O'Brien doet mee op gitaar en dat hoor je. Alle puzzelstukjes vallen hier op de juist plaats, een geweldige "shred" opbouw, wat dus betekent, meteen voluit beginnen en langzamerhand steeds rustiger spelend naar een slot toekomend. Om uiteindelijk uit te barsten is een overweldigende solo, en dit keer dus eentje samen met Pat. Wat een duo zeg.

Ik vind overigens ook niet dat Loomis het gehele album hetzelfde niveau behoud, maar het fluctueert meer in mijn optiek, waardoor het veel minder storend is dan als hij gaande weg in het album steeds minder goed zou gaan spelen.

Wel jammer van dat laatste nummer, die was niet nodig geweest.

Lekkere instrumentale overdonderende soloplaat, de gitaar in de hoofdrol. Deze kan mij zeker net zo boeien als een Satriani, Vai en zelfs Jeff Beck.

Instrumentaal solodebuut van de gitarist van Nevermore. Niet zo spectaculair als de opvolger, Plains Of Oblivion, die is net wat heftiger en bevat meer afwisseling (mede door de gastzangers, die hier ontbreken), maar ook deze plaat is de moeite waard. Met het gitaarwerk zit het uiteraard wel goed, mijn god, wat kan die man spelen. De snellere nummers zijn de beste.