Pro-Pain - No End in Sight (2008)

Het is even wennen, zo op het eerste gehoor, maar na een paar luisterbeurten is het toch wel een aardig album. Voor Pro-Pain begrippen vrij experimenteel, vooral op vocaal vlak, met rare samenzang en bizarre uithalen. Sommige meezing-refreintjes had ik best zonder gekund, maar gelukkig staat er een reeks sterke songs tegenover, zoals Phoenix Rising en God's Will. Absoluut niet hun beste album, maar wel een degelijke middenmoter. Jammer van de wat karige productie; vooral het gitaarwerk had veel beter moeten klinken.

Na een reeks redelijk sterke albums, toch weer een klein tegenvallertje. Waar ze op de vorige platen melodie en hardheid perfect wisten te balanceren, is het nu naar de verkeerde kant doorgeschoten. Ontzettende cheesy refreintjes en saaie riffjes. Het beukt echt stukken minder (enkele nummers daargelaten), en juist daarvoor zet ik een Pro-Pain album op.

Leuke poging, maar het resultaat valt tegen.

2,5*

Het schijnt analoog opgenomen te zijn (voor het eerst in jaren).

Ik ben toch wel benieuwd, een band die elk jaar maar steeds met het zelfde komt is ook geen reet aan. (alhoewel de laatste paar albums ijzersterk waren)

+ Rob Barrett zingt mee, hoe cool is dat.

Zingt Barrett? Ik dacht dat hij puur gitaar speelde op Phoenix Rising. Nog maar eens goed naar 't nummer luisteren dan

Bedoel ik.

Lijkt me een leuk plaatje.
Maar ik weet niet waar ik de pindakaas moet halen.

Best een aardig album. Ik ben nog niet zo bekend met voorgaande cd's van deze band, dus ik heb nog geen vergelijkingsmateriaal. Uitschieters op dit album vind ik "Halo" en "Go it Alone". "Go it Alone" is een beetje punkachtig, iets wat volgens mij niet direct bij deze band hoort maar goed. Iemand tips voor ander werk van deze heren?

Round Six vind ik hun beste, maar voorganger Age of Tyranny, Act of God en The Truth Hurts zijn ook erg goed.

Pro-Pain is een hardcore/metalcore band dus punk hoort wel degelijk bij deze band.

Merkwaardig plaatje.

Ja nog eens. Merkwaardig plaatje. Het is wel even wennen, want het zijn wel flink wat stijlen door elkaar. Toch zijn meerdere nummers individueel gewoon best leuk.

De heren hebben wel deglijk hun sporen verdiend in de hardcore scene. Afkomstig uit New York, maar nooit echt horende bij de NYHC-scene van Agnostic Front, Sick Of it All en consorten. Al jaren één van mijn lievelings-live-bands.
Aanraders zijn de albums 'Contents Under Pressure' & 'Fistful Of Hate'.
Afrader is het album 'Pro-Pain'.
Verder redelijk consistent. Aardig is ook hun coveralbum 'Run for Cover' al staan daar wel een aantal nummers op die ze beter niet hadden aangeraakt.

Ga ze vooral eens live zien is mijn devies!
Komen elk jaar weer in Nederland op diverse plekken.

Ik begrijp best dat niet iedereen zit te wachten op de haast vrolijke melodieuze refreinen zoals in Hour of the Time bijvoorbeeld. Echter vind ik dit één van Pro-Pain's beste platen! Slechts 10 songs, maar op God's Will na (en dat is niet omdat ik niet in God geloof, integendeel) vind ik ze allemaal ijzersterk. Vooral The Fight Goes On is een fantastische afsluiter. Ik heb Pro-Pain in mei dit jaar gezien en vervolgens vorige maand ook nog is op Graspop. Geniaal! Serieus één van mijn favoriete bands om live te zien (en vooral om te horen). Wel erg jammer dat Tom de band heeft moeten verlaten vanwege de ziekte van Crohn. Dus Tom, het ga je goed!

Een hele dikke 4,5!

P.S. De opvolger Absolute Power zal iedereen wel (weer) behagen denk ik.

Heerlijke CD van Pro-Pain. Hoe meer melodie Pro-Pain maakt, hoe beter. Dat eentonige harde werk bevalt me stukken minder.