Bud Powell - Strictly Powell (1957)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Jazz
Label: RCA
-
There'll Never Be Another You (3:41)
-
Coscrane (3:45)
-
Over the Rainbow (3:22)
-
Blues for Bessie (5:41)
-
Time Was (3:11)
-
Topsy Turvy (4:38)
-
Lush Life (2:54)
-
Elegy (3:49)
-
They Didn't Believe Me (3:20)
-
I Cover the Waterfront (2:33)
-
Jump City (3:21)
1
Soledad
geplaatst: 16 mei 2022, 10:20 uur
Met: Bud Powell (piano), George Duvivier (bass), Art Taylor (drums)
De meeste platen nam Bud op voor Verve en Blue Note. Maar zijn discografie is behoorlijk groot en terwijl hij onder het contract van één van beide stond nam hij ook op voor andere labels. Voor RCA Victor speelde hij twee sessies in met zijn vaste solide trio. De uiterst bekwame Duvivier op bas, een bassist die als geen ander is ingespeeld op de vreemde pianofratsen van Powell en de wat bekendere Art Taylor op drums. Zoals altijd spelen ze een bescheiden maar belangrijke rol.
Bud heeft fantastische opnames waar hij in bloedvorm was en opnames waar hij het er niet best van afbrengt. Deze plaat zit er een beetje tussenin en de kwaliteit en daarmee het genieten wisselt sterk per track. Blues for Bessie is om te smullen, iets dat bevestigt wordt door Leonard Feather die de verder nogal saaie liner notes schreef. Maar op het toch al oubollige 'Somewhere Over the Rainbow' kakt de hele plaat behoorlijk in.
In zijn geheel lijkt het spel van Bud Powell hier rustiger en meer in balans dan op sommige andere platen. Dat maakt dat het aangenaam klinkt maar ik mis soms die hysterische en onvoorspelbare Bud Powell wel een beetje. Een gemiddelde plaat met een redelijk gemiddelde score dus. Ik heb de Japanse vinyl uitgave uit 1975 en het klinkt als vanzelfsprekend bijzonder aangenaam. De Bud diehards (maar die zitten niet op Mume) zouden niet zonder kunnen, maar diegene die wat van hem wilt proberen begint beter met iets anders.
De meeste platen nam Bud op voor Verve en Blue Note. Maar zijn discografie is behoorlijk groot en terwijl hij onder het contract van één van beide stond nam hij ook op voor andere labels. Voor RCA Victor speelde hij twee sessies in met zijn vaste solide trio. De uiterst bekwame Duvivier op bas, een bassist die als geen ander is ingespeeld op de vreemde pianofratsen van Powell en de wat bekendere Art Taylor op drums. Zoals altijd spelen ze een bescheiden maar belangrijke rol.
Bud heeft fantastische opnames waar hij in bloedvorm was en opnames waar hij het er niet best van afbrengt. Deze plaat zit er een beetje tussenin en de kwaliteit en daarmee het genieten wisselt sterk per track. Blues for Bessie is om te smullen, iets dat bevestigt wordt door Leonard Feather die de verder nogal saaie liner notes schreef. Maar op het toch al oubollige 'Somewhere Over the Rainbow' kakt de hele plaat behoorlijk in.
In zijn geheel lijkt het spel van Bud Powell hier rustiger en meer in balans dan op sommige andere platen. Dat maakt dat het aangenaam klinkt maar ik mis soms die hysterische en onvoorspelbare Bud Powell wel een beetje. Een gemiddelde plaat met een redelijk gemiddelde score dus. Ik heb de Japanse vinyl uitgave uit 1975 en het klinkt als vanzelfsprekend bijzonder aangenaam. De Bud diehards (maar die zitten niet op Mume) zouden niet zonder kunnen, maar diegene die wat van hem wilt proberen begint beter met iets anders.
0
geplaatst: 1 februari 2025, 15:21 uur
Ben inderdaad geen Bud diehard, maar deze kan ik prima hebben, Soledad
* denotes required fields.
* denotes required fields.