Madlib - WLIB AM: King of the Wigflip (2008)

Madlib is iemand die houdt van wat hij doet. Waar veel hiphopproducers zelf op de voorgrond treden en ervan houden op de bühne te staan, voelt Madlib zich het meest comfortabel in zijn eigen kelder, met een doos vol stoffige jazzplaten aan zijn linker- en een inspirerende zak wiet aan zijn rechterzij. Dat is alles wat Madlib nodig heeft om tot in de late uurtjes vernieuwende beats te brouwen.

Madlib schotelt ons dan ook aan de lopende band muziek voor. Dit jaar resulteerde dat in Sujinho, een jazzy samenwerking met Ivan Conti onder de noemer Jackson Conti, een digitaal verschenen Beat Konducta-album (dat eind deze maand ook in de winkels komt te liggen), en twee geslaagde remix-albums: Perseverance (Remix) en Madvillainy 2: The Madlib R.... Nu is er ook de verzamelaar WLIB AM: King of the Wigflip, een onderdeel van de producersserie van het label BBE. Hoewel het album nergens een echt laag niveau haalt, geeft het helaas wel aan dat ook Maldib - ondanks al het geniale werk dat hij heeft voortgebracht – geen koning Midas is en dat niet alles dat zijn kelder verlaat goud waard is.

Daarvoor klinkt WLIB AM: King of the Wigflip instrumentaal namelijk te gewoontjes en zijn de gastrappers globaal gezien te neutraal. Alleen Guilty Simpson valt in positieve zin op en drukt, ook omdat hij het album mag openen en afsluiten, een prominente stempel op het geheel. Tussen deze twee raps komen er genoeg leuke fragmentjes en ideeën langs, maar helaas evenzoveel slechte.

Dieptepunten van de overdosis gastrappers, grotendeels afkomstig uit de Stones Throw-stal, zijn Defari en Murs. Beide MC’s hebben werkelijk niets te vertellen: de eerste doopt zichzelf op Gamble on ya Boy om tot ‘best from the west’ zonder ook maar ergens aanspraak te maken op die titel, de tweede besteedt op Ratrace voornamelijk aandacht aan zijn superieure verhouding tot vrouwen, en natuurlijk enkele daarbij horende seksstandjes. Opvallend aan deze nummers is niet alleen het bedroevende niveau van de raps, maar ook de belabberde producties. Voor Gamble on ya Boy heeft Madlib het nog bescheiden gehouden, de blazerspartij die daar te horen is klinkt alleen wat sleets, maar bij Ratrace lijkt hij zich geïnspireerd te hebben op de o zo populaire dirty south, getuige de kletterende drums en prominente synthesizers.

Het kan nog erger, blijkt op de track van Frank N Dank, Drinks Up!. Op een minimalistische productie die wat doet denken aan The Neptunes vertellen deze matige MC’s saaie verhalen over stoerheid, feesten en ga het standaardrijtje maar af. Een illustratief citaat: “I can throw a poolparty, just like Nelly//I got the signorita’s and the creditcard all ready.”

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel op WLIB AM: King of the Wigflip. Zoals gezegd zorgt Guilty Simpson voor twee uitstekende tracks - vooral afsluiter Go! mag er zijn - en ook de instrumentale nummers van The Beat Konducta himself zijn oerdegelijk. Prince Po, die samen met Pharoahe Monch ooit het legendarische Organized Konfusion vormde, is al jaren op zijn retour maar kan nog steeds een strak gastcouplet verzorgen; en ook Oh No bewijst zijn broer een dienst door hem op enkele nummers te ondersteunen, waaronder uitblinker I Want It Back.

Zo schommelt heel WLIB AM: King of the Wigflip tussen aardige momenten met verfrissende ideeën en tweederangs partytracks. Al met al zorgt dat niet voor een onvoldoende, maar het is wel teleurstellend - zeker voor Madlib-begrippen. Het lijkt erop dat de geniale beatbakker in al zijn productiviteit de kwaliteit wat uit het oog begint te verliezen, dat is het voornaamste dat deze compilatie ons leert. Overigens is het ook opvallend dat hoe slechter de gastrappers zijn, hoe slechter Madlibs beat is. Dat levert zoals gezegd enkele diepe dalen op, maar biedt tegelijkertijd hoop voor de toekomst: hopelijk bewaart Madlib zijn beste beats voor rappers als MF DOOM. Dan kunnen we deze verzamelaar gerust snel laten voor wat het is en vol goede moed naar de toekomst uitkijken.

Bron: Hiphopleeft