Tokyo Blade - Tokyo Blade (1983)

NWOBHM-band uit het Verenigde Koninkrijk waarvan ik dit debuutalbum ook al op vinyl heb, je weet wel, het zijn mijn jaren. Ik geef ook even de line-up mee: Alan Marsh (zang), Andy Boulton (gitaar), John Wiggins (gitaar), Andy Robbins (gitaar) en Steve Pierce (drums).
Solide ritmesectie, twee gitaristen die mooie solo’s en twinsolo’s spelen maar een ietwat matige (nasale) zanger. De productie is matig dus volumeknop omhoog: tijdens de solo’s van de ene gitarist hoor je soms met moeite de andere gitarist (On Throught the Night) en bepaalde drumparts (hi-hat) staan te veel op de voorgrond. Bestaat er hiervan een remaster?
De snellere nummers zoals Powergame en Killer City dragen mijn voorkeur weg want er staan ook een aantal missers op (Break the Chains en Tonight). If Heaven is Hell moet je toch eens in je leven gehoord hebben, het prijsbeest op dit album! Sunrise in Tokyo is de mooie officieuze afsluiter. Het laatste nummer Blue Ridge Mountains of Virginia mag je niet te serieus nemen, glaasje op en dat was het resultaat zullen we maar zeggen.

In 1997 is een geremasterde versie uitgekomen, met extra tracks uit de Midnight Rendezvous EP, waarvan er ook op het Amerikaanse langspeel debuut stonden.)

Dit album nog eens opgevist en eigenlijk was ik If Heaven Is Hell al helemaal vergeten. Tot ik het weer hoorde natuurlijk. Meteen volop herkenning. Toch wel een echte (cult)klassieker. Een nummer dat knap in elkaar steekt met lekker veel ruimte voor gitaarsolo's. Zo heb ik het graag. De rest van het album mag er ook zijn.

Intussen staat kant 2 op en ik ben serieus onder de indruk. Dit is anders maar op zijn minst even goed als Night of the Blade.

Komt niet alle NWOBHM uit het verenigd koninkrijk dan?

Sir is van de Vlaanders. Daar zegt men wel vaker de dingen dubbel. Zoals bijvoorbeeld: We gaan gaan eten.

@ freakey en Kronos: ik kan er naast zitten, hoor, maar ik beschouw dat label NWOBHM meer als een genre / label / whatever die eerder verwijst naar de muziekstijl dan naar de afkomst, vandaar de mogelijke verwarring. Zeker eens kijken bij deze EP: Genghis Khan - Double Dealin (1983) EP.

Ik snap wat je bedoelt.

Maar wanneer zowel Venom als Def Leppard bands uit de VS zouden zijn, op basis van wat zou je hen dan beide onder de noemer NWoBHM uit de Verenigde Staten plaatsen? Wat muziekstijl betreft kan het verschil tussen NWoBHM-bands onderling best groot zijn. Zie bijvoorbeeld ook Motörhead en Praying Mantis.

NWoBHM is in mijn ogen vooral een golf van vernieuwing binnen de Britse heavy metal van toen, waarbij de heavy metal stijl zoals we die vandaag kennen echt helemaal tot ontwikkeling kwam en waaruit ook verschillende subgenres geëvolueerd zijn, zoals speed-, black-, power- en thrashmetal.

Ik heb hier de 2cd versie uit 2010 met op cd 2 madame guillotine ep, midnight rendezvous ep, cave sessions en een bonus track. In de inlay een verhaaltje over de historie van de band en dat ze vooral in de UK geen goede recenties kregen. De Aardschokdag in zwolle van destijds wordt ook nog vernoemd evenals een festival in kaatsheuvel. Echter het lijkt erop of ze de ep 's vanaf een versleten basf cassette bandje op een aristona draagbare tape recorder via een bij de blokker aangeschafte audio2pc converter op een windows 3.11 pc met bijbehorende specificaties uit 1993 hebben gekwakt, daarna op een aldi cdr gebrand en dit zonder enige remastering in productie hebben genomen. Op een nummer wordt het niet chrome tapeje eventjes opgerekt wat zich vertaald in een telaag aantal toeren per minuut zullen we maar zeggen. (Very) low budget release dus.
Maar goed, de main event is toch cd1 en despijts de matige zanger is dit een heel sfeervol nwobhm album, met lots of twin gitaar partijen ala Iron Maiden. Opvallend ook de behoorlijke lengtes van de songs. Hoor je dit album voor het eerst dan zou je 'm rond 1980/81 inschatten. Nostalgia optima forma

Die cave sessions zijn hoe dan ook vreselijk van kwaliteit, het uitbrengen niet waard.

Midnight Rendezvous en Madame Guillotine zouden normaal gezien goed moeten klinken.

Inderdaad was het bij the cave sessies het ergst. En ik maar de aansluitingen van mijn speakers controleren. Het ligt dus niet aan mij, gelukkig haha

De foto op de achterkant van de hoes van deze LP laat weinig te raden over: dit is een album uit de jaren ’80. Dat is geen verrassing na het horen van de muziek. Hoewel: je weet maar nooit welk retrovirus er nu weer rondgaat in metalland...maar de productie van dit album maakt meteen duidelijk dat dit geen nieuw album is.
Los van het enigszins matige geluid van Tokyo Blade, zit dit album prima in elkaar. Twee gitaristen komen met een flink aantal lekkere riffs, waarvan die in If Heaven is Hell me het best bevallen. Zoals andere gebruikers hier ook al meldden: If Heaven is Hell is een nummer dat je zeker eens gehoord moet hebben. Ook nummers als On Through the Night en de afsluiter (ok, er komt nog een geintje in de vorm van Blue Ridge Mountains of Virginia) Sunrise in Tokyo zijn erg sterke nummers. Net als Sir Spamalot ben ik minder te spreken over Break the Chains en Tonight, ook omdat die wel erg simpele refreintjes hebben.
Een klein minpunt van dit album is voorts dat zanger Alan Marsh niet de meest fantastische stem ter wereld heeft. Dat doet weinig af aan het album, maar welllicht had een andere zanger nog net wat meer uit de nummers kunnen halen.

Tokyo Blade komt hier met een oerdegelijk debuutalbum met een paar erg sterke nummers, die ervoor zorgen dat ik hier vier sterren geef in plaats van drie en een half. Latere albums van deze band ken ik eigenlijk niet. Ik heb nog wel een best of (Warrior of the Rising Sun) in de kast staan, maar die heb ik vooral gekocht omdat ik aanvankelijk dit album niet kon vinden.

4.0*

Alan Marsh vind ik ook een nogal matige zanger. Zijn opvolger Vic Wright is dan weer geweldig. Hoe goed dit album had kunnen zijn valt wel goed in te schatten door naar beide versies van Night of the Blade te luisteren. Dat werd aanvankelijk door Marsh ingezongen (en is later verschenen onder de titel Night of the Blade... The Night Before), maar toen Vic Wright bij de band kwam mocht hij dat snel eens beter doen.

Heerlijk debuut van deze band. Tokyo Blade laat horen goede nummers te kunnen schrijven, als Powergame, Sunrise in Tokyo en If Heaven is Hell. Wat vooral opvalt is het heerlijke gitaarspel op deze plaat. Dat doet hier en daar aan Iron Maiden denken. De zanger is inderdaad een minpuntje.

Lekkere lp. Kwam in 1983 van school terug thuis, zette radio 3 (3FM) op en hoorde bij het programma "Komt er nog wat van'', het nummer "If heaven is hell". Meteen naar de platenzaak gegaan en het hele album gekocht. Ik begrijp de kritiek op zanger Alan Marsh niet goed. Ik vind hem een lekker, coole, stijlvolle, typisch Britse Heavy Metal stem hebben. Technisch is ie inderdaad niet heel erg sterk, maar hey, dat hadden wel meer Britse H.M. zangers uit de periode 1979 en eerste helft jaren 80. Denk maar eens aan de zangers van Holocaust, Savage, en die originele zangers van Jaguar en Tygers of Pan Tang. Waar het zich om gaat is dat de NWOBHM zangers vol overgave meenden wat ze zongen, dat telt. Als je die latere U.S Metal zangers had, ja die perfectioneerden hun zang. Persoonlijk hoor ik Alan Marsh liever dan opvolger Vic Wright, hoewel die TECHNISCH wel beter was. Mijn favoriete tracks op dit album: If heaven is hell, Killer City, Power Games, Sunrise In Tokyo en ook wel Liar.