Tokyo Blade - Tokyo Blade (1983)

NWOBHM-band uit het Verenigde Koninkrijk waarvan ik dit debuutalbum ook al op vinyl heb, je weet wel, het zijn mijn jaren. Ik geef ook even de line-up mee: Alan Marsh (zang), Andy Boulton (gitaar), John Wiggins (gitaar), Andy Robbins (gitaar) en Steve Pierce (drums).
Solide ritmesectie, twee gitaristen die mooie solo’s en twinsolo’s spelen maar een ietwat matige (nasale) zanger. De productie is matig dus volumeknop omhoog: tijdens de solo’s van de ene gitarist hoor je soms met moeite de andere gitarist (On Throught the Night) en bepaalde drumparts (hi-hat) staan te veel op de voorgrond. Bestaat er hiervan een remaster?
De snellere nummers zoals Powergame en Killer City dragen mijn voorkeur weg want er staan ook een aantal missers op (Break the Chains en Tonight). If Heaven is Hell moet je toch eens in je leven gehoord hebben, het prijsbeest op dit album! Sunrise in Tokyo is de mooie officieuze afsluiter. Het laatste nummer Blue Ridge Mountains of Virginia mag je niet te serieus nemen, glaasje op en dat was het resultaat zullen we maar zeggen.

De foto op de achterkant van de hoes van deze LP laat weinig te raden over: dit is een album uit de jaren ’80. Dat is geen verrassing na het horen van de muziek. Hoewel: je weet maar nooit welk retrovirus er nu weer rondgaat in metalland...maar de productie van dit album maakt meteen duidelijk dat dit geen nieuw album is.
Los van het enigszins matige geluid van Tokyo Blade, zit dit album prima in elkaar. Twee gitaristen komen met een flink aantal lekkere riffs, waarvan die in If Heaven is Hell me het best bevallen. Zoals andere gebruikers hier ook al meldden: If Heaven is Hell is een nummer dat je zeker eens gehoord moet hebben. Ook nummers als On Through the Night en de afsluiter (ok, er komt nog een geintje in de vorm van Blue Ridge Mountains of Virginia) Sunrise in Tokyo zijn erg sterke nummers. Net als Sir Spamalot ben ik minder te spreken over Break the Chains en Tonight, ook omdat die wel erg simpele refreintjes hebben.
Een klein minpunt van dit album is voorts dat zanger Alan Marsh niet de meest fantastische stem ter wereld heeft. Dat doet weinig af aan het album, maar welllicht had een andere zanger nog net wat meer uit de nummers kunnen halen.

Tokyo Blade komt hier met een oerdegelijk debuutalbum met een paar erg sterke nummers, die ervoor zorgen dat ik hier vier sterren geef in plaats van drie en een half. Latere albums van deze band ken ik eigenlijk niet. Ik heb nog wel een best of (Warrior of the Rising Sun) in de kast staan, maar die heb ik vooral gekocht omdat ik aanvankelijk dit album niet kon vinden.

4.0*

Lekkere lp. Kwam in 1983 van school terug thuis, zette radio 3 (3FM) op en hoorde bij het programma "Komt er nog wat van'', het nummer "If heaven is hell". Meteen naar de platenzaak gegaan en het hele album gekocht. Ik begrijp de kritiek op zanger Alan Marsh niet goed. Ik vind hem een lekker, coole, stijlvolle, typisch Britse Heavy Metal stem hebben. Technisch is ie inderdaad niet heel erg sterk, maar hey, dat hadden wel meer Britse H.M. zangers uit de periode 1979 en eerste helft jaren 80. Denk maar eens aan de zangers van Holocaust, Savage, en die originele zangers van Jaguar en Tygers of Pan Tang. Waar het zich om gaat is dat de NWOBHM zangers vol overgave meenden wat ze zongen, dat telt. Als je die latere U.S Metal zangers had, ja die perfectioneerden hun zang. Persoonlijk hoor ik Alan Marsh liever dan opvolger Vic Wright, hoewel die TECHNISCH wel beter was. Mijn favoriete tracks op dit album: If heaven is hell, Killer City, Power Games, Sunrise In Tokyo en ook wel Liar.