No Mercy - My Promise (1996)

Zomers niemandalletje uit 1996. Alle meisjes zwijmelde mee op de zwoele pop klanken van No Mercy, waar, tadaaaaaa daar zijn we weer, Frank Farian een grote rol in meespeelde.
En ja dan weet u genoeg !

Ik zou nu gegokt hebben dat "When I Die" in 2000 een no.1-hit was, maar dat was dus alweer 8 jaar geleden, in 1996; rottig gevoel als de tijd zo snel blijkt te gaan... Verschrikkelijk nummer trouwens...

De tijd vliegt voorbij... Zonder de muziek van No Mercy, overigens.

echt verschrikkelijke muziek, kunnen zij natuurlijk ook niks aan doen he,

nee niet aan mij besteed.

1,0*

tsja ik was er toen als jochie van 12 gek van maar nu kan ik het ook niet echt uitstaan; te zoet... en een latin boyband; dat kan toch gewoon niet. K heb em toen grijsgedraaid en de kans is klein dat ik dat ooit weer doe... 1,5 voor de moeite

Ik vond het vroeger heerlijk!
En als ik het terug luister vind ik het nog steeds om te smullen ..

Ik ken alleen de hits van No Mercy, maar ik zal de rest ook eens opzoeken. Ik ben nu eenmaal een fan van boybands en van latin pop en latin lifestyle, dus tsja

Maargoed, ik begrijp uiteraard dat deze heren nooit hoog zullen scoren in de MuMe-top100

Where Do You Go is echt een enorme guilty pleasure van mij. Wat een fantastisch nummer blijft dat toch. Qua muziek zit dat nummer gewoon perfect in elkaar en degene die het zingt neem ik ook mijn petje voor af

Maar de rest... Het klinkt allemaal als een kopie van dat nummer en de een nog fouter als de ander (Kiss You All Over en Missing). Velen vinden When I Die nog prachtig, maar daar heb ik nooit iets mee gehad, dat is mij toch iets te zoetig allemaal.

Vroeger had mijn moeder altijd skyradio aan, en daar was when i die heel vaak op te horen in die tijd. Toen was ik 7,8 jaar. En daarom vind ik het een geweldig nummer. Ik denk niet dat ik het anders leuk had gevonden, misschien ook wel maar het is in ieder geval nostalgie.

Heb deze cd toendertijd een keer voor mijn vrouw gekocht, die vond hun muziek leuk (kan ik me niet echt voorstellen), hebben hem een tijdje gedraaid maar daarna nooit meer. Was zelfs vergeten dat ik hem heb.

Hele foute muziek. Maar op een of andere manier is Where do you go? voor mij ook een guilty pleasure. Het heeft een echt jaren 90 gevoel.

O jee, neppe dance-pop met latin invloeden, een prominent aanwezige Spaanse gitaar, hier en daar wat zielloze zwijmelballads gebracht door een boyband, en een album geproduceerd door good old Frank Farian. Oftewel: dit zit goed fout. In tegenstelling tot de sommigen heb ik niet alleen een zwak voor Where Do You Go?, maar zelfs voor meer dan de helft van het hele album! Kan er niks aan doen. Ondanks dat My Promise (een duidelijke vorm van) kitscherigheid heeft, en het overigens nog eens extreem gedateerd klinkt, zijn deze nummers mij na zoveel jaren nog steeds niet gaan tegenstaan.

Zelfs een aalglad nummer als When I Die, waar geen emotie in zit, vind ik goed aan te horen. Vooral de samenzang van de heren vind ik een pluspunt, daar lieten veel andere boybands uit de jaren ’90 steken vallen. Voor het gemak ga ik er van uit dat de heren op de hoes ook de daadwerkelijke vocalen verzorgen. De vlottere nummers klinken echter nog een stuk beter. Please Don’t Go is het soort liedje dat na één beluistering al goed weet te beklijven, maar ook Missing en het mid-tempo Don’t Make Me Live Without You dat veel minder erg is dan dat de titel doet vermoeden, mogen er zijn. Die laatste had destijds niet misstaan als single, dacht ik zo. De andere uptempo-nummers vind ik ook gewoon prima.

Beduidend mindere nummers komen pas op het einde aan bod. Er staan drie R&B-nummers op het album die (helemaal) niet tussen de rest passen. Het seksueel-getinte In and Out is met afstand het minste nummer. Dit soort latinoachtige heren horen dit soort nummers niet te zingen, zo wilden ze zich in eerste instantie ook helemaal niet profileren. De Exile cover Kiss You All Over klinkt na al die jaren ook niet meer helemaal goed. Het origineel trouwens ook niet. De mooiste versie die gemaakt werd is toch wel die van Millie Jackson met het fijne soul en funk-sausje! Het knullige Bonita roept gemengde gevoelens op. Ik vind het nummer best slecht maar de “ooohhs” en de “aaahhs” van het refrein zijn tot op zekere hoogte wel grappig. Dat geldt voor heel My Promise. Niets hoogstaands, maar vermakelijk.

Haal ik met mijn drie-en-een-halve sterren toch maar mooi het gemiddeld omhoog!

Ik hou hier van. Lekkere popnummers en jammer dat hun carriere snel over was.

verdorie, kom ik er vandaag achter dat één van de weinige hitparadenummers die ik dat jaar verfrissend mooi vond gewoon een aalgladde cover is van the Real Milli Vanilli. Jaa, die lui (wie er nog van over is) worden al de rest van hun leven herinnerd aan het playbackschandaal, gaat er ook nog eens een eendagsvlieg dik van een van hun liedjes profiteren. Frank Farian zat er ook achter, dezelfde producer van Milli Vanilli, het bewijs dat producers over lijken gaan en pionnen gebruiken om er zelf rijk aan te worden. Kan ze allemaal geen ene mallemoer schelen. Het is mij verder ook geen verrassing waarom het nooit wat is geworden met No Mercy, want het lijkt me geen hogere wiskunde dat dit samengeraapte clubje een enkele noot zelf kon bedenken.

maar okee, even wat meer gericht op het nummer When I Die, dat blijft natuurlijk wel een geliktere versie.