No Mercy - My Promise (1996)

Where Do You Go is echt een enorme guilty pleasure van mij. Wat een fantastisch nummer blijft dat toch. Qua muziek zit dat nummer gewoon perfect in elkaar en degene die het zingt neem ik ook mijn petje voor af

Maar de rest... Het klinkt allemaal als een kopie van dat nummer en de een nog fouter als de ander (Kiss You All Over en Missing). Velen vinden When I Die nog prachtig, maar daar heb ik nooit iets mee gehad, dat is mij toch iets te zoetig allemaal.

O jee, neppe dance-pop met latin invloeden, een prominent aanwezige Spaanse gitaar, hier en daar wat zielloze zwijmelballads gebracht door een boyband, en een album geproduceerd door good old Frank Farian. Oftewel: dit zit goed fout. In tegenstelling tot de sommigen heb ik niet alleen een zwak voor Where Do You Go?, maar zelfs voor meer dan de helft van het hele album! Kan er niks aan doen. Ondanks dat My Promise (een duidelijke vorm van) kitscherigheid heeft, en het overigens nog eens extreem gedateerd klinkt, zijn deze nummers mij na zoveel jaren nog steeds niet gaan tegenstaan.

Zelfs een aalglad nummer als When I Die, waar geen emotie in zit, vind ik goed aan te horen. Vooral de samenzang van de heren vind ik een pluspunt, daar lieten veel andere boybands uit de jaren ’90 steken vallen. Voor het gemak ga ik er van uit dat de heren op de hoes ook de daadwerkelijke vocalen verzorgen. De vlottere nummers klinken echter nog een stuk beter. Please Don’t Go is het soort liedje dat na één beluistering al goed weet te beklijven, maar ook Missing en het mid-tempo Don’t Make Me Live Without You dat veel minder erg is dan dat de titel doet vermoeden, mogen er zijn. Die laatste had destijds niet misstaan als single, dacht ik zo. De andere uptempo-nummers vind ik ook gewoon prima.

Beduidend mindere nummers komen pas op het einde aan bod. Er staan drie R&B-nummers op het album die (helemaal) niet tussen de rest passen. Het seksueel-getinte In and Out is met afstand het minste nummer. Dit soort latinoachtige heren horen dit soort nummers niet te zingen, zo wilden ze zich in eerste instantie ook helemaal niet profileren. De Exile cover Kiss You All Over klinkt na al die jaren ook niet meer helemaal goed. Het origineel trouwens ook niet. De mooiste versie die gemaakt werd is toch wel die van Millie Jackson met het fijne soul en funk-sausje! Het knullige Bonita roept gemengde gevoelens op. Ik vind het nummer best slecht maar de “ooohhs” en de “aaahhs” van het refrein zijn tot op zekere hoogte wel grappig. Dat geldt voor heel My Promise. Niets hoogstaands, maar vermakelijk.

Haal ik met mijn drie-en-een-halve sterren toch maar mooi het gemiddeld omhoog!