Vortex (2008)

50e Entity release en wat voor eentje.

Compilatie met enkele bekende namen. Xanopticon, Hecq, La Peste, Atomhead ... echt niet de minste.

Heerlijke experimenten met structuur en geweldig klinische electronische patronen. Uitschieters zijn Barbarix en Xantopitcon levert één van de gaafste tracks van de laatste jaren af. Iets minder chaotisch, iets repetitiever maar geniale climax en enorme kick.

Vooral sterk is dat er geen enkele mindere track tussenzit. Gewoon 85 minuten allerhoogste niveau.

5.0* en een uitgebreide review. Eén van de beste Entity releases totdusver.

klinisch is wel het goede woord jah, gevoel valt in dit album niet echt te bespeuren (door mij). hoogstens kan er wat gezegd worden over dat er enigsinds iets van opbouw in zit verwerkt, en dat het allemaal wel leuk in elkaar zit productioneel gezien. verder kan deze bliep bliep blikjescore mij niet echt bekoren. ik voel het niet. artwork vind ik van deze release trouwens ook matig en goedkoop, dat kan toch wel even iets stijlvoller dacht ik zo. desondanks wel respect naar het label enzo.

Heerlijk! Beste entity release sinds 7e Phalanx. Geen mindere track gehoord maar wel veel hoogtepunten. Vooral Xanopticon en Atomhead zijn fantastisch. Bijna anderhalf uur lang heerlijk chaotisch. Zoals ze bij entity zelf zeggen, prachtige cyberpunk!

4.5*

Nochthans zijn dat absoluut geen tegengestelden, want dit album zit boordevol gevoel, passie en subtiliteit. Had het er laatst met Jan zelf nog over, vind het een beetje jammer dat dit soort klinische, pure electronische producties steeds minder gesmaakt wordt.

Artwork is trouwens ook erg mooi, hoewel zeker niet zo vooruitstrevend als de muziek zelf.

vooruitstrevend, mwoh, het is voor mij meer gewoon het zoeken naar wéér een andere structuur 'dan de vorige keer'. het komt op mij vaak te geforceerd over en het streeft naar mijn idee ook zijn doel voorbij. omdat het genre zo klein is, is men misschien ook wat sneller tevreden. vooruitstrevendheid zit hem voor mij niet in een minder gangbare beatstructuur of een raar geproduceerd bliepje.

... terwijl het net allemaal erg organisch klinkt.

Een beetje jammer van dat Xanopticon nummer vind ik wel dat het zo een paar jaar na Liminal Space erg weinig nieuws doet. Het is wel snelle, hectische muziek, maar toch erg goed te volgen allemaal. Muziek die je meteen ''snapt''. Nu ik me de laatste tijd meer aan het verdiepen ben in de latere Autechre albums als vooral Confield en Draft 7.30, merk ik dat ik die echt stukje bij beetje leer te doorgronden omdat ik het eerst echt niet begreep, terwijl dit voor mijn gevoel toch vooral gewoon niet echt vervreemdend is. Het is wel tof, maar het daagt niet echt uit, terwijl de ''uitdaging'' iets is wat ik bij dit type muziek toch wel een grote pré vind altijd. Ik ben er nu een soort van 'gewend' aan, wat het toch wat minder leuk maakt.
Liminal Space vind ik juist zo mooi, omdat ik dat album bij de eerste beluistering werkelijk niet begreep, en er langzamerhand beetje bij beetje in ben gaan wonen. Zo'n Ortext is dan toch een beetje mosterd na de maaltijd.

Dit type muziek hoeft voor mij helemaal niet snel en chaotisch meer te zijn, ik zie nu liever dat het me in relatieve verwarring achterlaat, omdat ik er niet in kan komen, wat de basis is voor een groeiplaat.

Ik vind het nummer daardoor een beetje een achteruitgang, wat een beetje jammer is voor een artiest voor wie vooruitstrevendheid toch een belangrijke kwaliteitsfactor is. Deze track is aardig, maar zit naar mijn gevoel nu al op zijn maximale waarde voor mij.

Toch ook de rest maar eens luisteren, want dit gaat allemaal een beetje over één nummer. Maarja, Xanopticon benieuwde me het meest, dus die ging even voor

Ivm Liminal Space is Ortex is stuk toegankelijker. Sowieso meer herhaling en eenvoudigere structuren. Wat mij betreft blijft Xanopticon wel een artiest die nog steeds zijn ding doet, als enige. Daarbij bevat Ortex een type climax die Xanopticon zeker niet in al z'n nummers gebruikt (maar wel z'n beste). Verandering vind ik dan ook niet meteen een pre bij Xanopticon

Verder word ik ook graag verrast door ondoorgrondelijke muziek, maar dat gebeurt eens in de 5 jaar ofzo. Autechre vind ik daar nu niet bepaald een geweldig voorbeeld van

ik snap wel wat je bedoeld gyzzz, is namelijk ook wat ik bedoel. dit genre vraagt ook gewoon een altijd kritische blik naar mij idee.

daarbij vraag ik me ook af in hoeverre de ontwikkelaar van zon verzamelaar als deze druk kan uit oefenen op de producers die gevraagd zijn. wat als ze een nummer sturen wat gewoon niet zo goed is?
wel benieuwd hoe zoiets te werk gaat bij een gratis verzamelaar, waarbij je dus niet zoveel te willen hebt bij de samenstelling ervan (denk ik ).

Begrijp ik volkomen, omdat ik het eerst ook vond. Vandaar dat ik de latere Autechre albums eerst een beetje had afgedaan als doorsnee-IDM. Maar nu ik ze weer vaker opzet blijven Draft en Confield mij toch steeds maar weer verrassen, en onderscheiden ze zich wel Naast puur de structuur hecht ik nu een stuk meer waarde aan hoezeer ik de muziek kan bevatten. Het nummer kan nog zo traag zijn, het kan er soms alsnog voor zorgen dat ik niet helemaal weet hoe ik moet luisteren.

Verder ben ik daar ook wel benieuwd naar, tuktak. Ik ben benieuwd hoe een Xanopticon-nummer moet klinken om algemeen als totale bagger door te gaan. Zo is het ook met bijvoorbeeld muziek uit de noise-hoek. Veel recensiesites van dergelijke experimentele muzieksoorten hebben ook vaak een drastisch gebrek aan negatieve recensies. Alsof de recensent bang zou zijn om het af te kraken, uit angst een heleboel ''je begrijpt het gewoon niet''s over zich heen te krijgen.

Dat is hier dan niet aan de orde, maar wel is het in sommige uithoeken van het muzikale spectrum soms een beetje lastig goed van slecht te onderscheiden, omdat je er sowieso bijna nooit meteen doorheen prikt.

Vind ik maar een zeer rare vraag. Muziek blijft puur smaakgebonden, enkel op de productie ed zal wel commentaar gegeven kunnen worden. En zelf daar hangt het volgens mij erg veel af van de smaak van diegene die het beoordeelt.

Goed en slecht worden onderscheiden door het goed of slecht vinden van een nummer, meer niet.


Gaat mij ook niet over traag of snel, al zou ik het niet bepaald een meerwaarde vinden als Xanopticon zijn tempo zou vertragen.

Is ook puur smaakgebonden, maar toch moeten recensiesites wel proberen met een mening te komen die ergens op slaat, en die voor de lezer te volgen is. Het is wel een persoonlijke mening, maar hij moet wel te beargumenteren zijn.
Ik vraag mij af hoe een nummer van hem zou moeten klinken om op een dergelijke site afgekraakt te worden. Het enige wat ik kan bedenken is dat de recensent het moe gehoord is, of dat het gewoon zijn ding niet is. Juist omdat het nogal in een uithoekje van het muzikale spectrum zit, is er weinig vergelijkingsmateriaal, en wordt het -op puur gevoel na- lastiger om kwaliteit te onderscheiden.

Zeer strak album. Lekker recht toe, recht aan. In Continuum hoor je die duidelijke achtergrond van Hecq's Night Falls. De atomhead tracks zijn ook ijzer sterk, ben toch wel liefhebber van zijn muziek geworden sinds Pulse.

Dit zijn nou de enitiy releases waar ik van houd, geen onnodige interessantdoenerij maar recht voor je raap elektronica. En dat gratis. Houden zo.

Robotomy. .

Vind dit niet zo heel chaotisch in het genre (het beperkte dat ik er van ken). Klinkt vaak vrij soepel.

Dit lijkt me de ultieme muziek voor een Umfeld-achtige film.

Wel handig, die gratis downloads. Af en toe interesseer ik mij even in electronica-muziek, en dan wordt je wel gestimuleerd door zoiets

Na de suggestie van WILDE_FRANS in mijn topic dit album met veel plezier beluistert. Een heerlijke brackcore-trip (het is toch breakcore?), die ik eigenlijk zie als één lang nummer. Het is natuurlijk wel eentonig en tijdens de tweede luisterbeurt had ik na een tijd even het gevoel van ''pfff...'', maar dat verdween weer snel. Zeker 4* waard en ik hoop in de toekomst meer van deze artiesten te checken.