Trash Talk - Trash Talk (2008)

Holy shit. Wat een agressie. Productie had van mij wel wat beter gemogen maar dat past opzich ook wel bij de muziek.

Probeer hun EP's Plagues en Walking Disease eens. Compleet anders, vooral door de productie.

Helaas, een tegenvaller in vergelijking met Walking Disease ( ) en Plagues. Komt vooral door de productie, de zanger die een ander stemgeluid laat horen en het feit dat het tempo veelal te laag ligt om de adrenalinestoot te geven die de andere albums wel geven.

De laatste maanden ben ik weer razend veel Trash Talk aan het luisteren en ook deze plaat komt meer en meer voorbij. Groei-album.

Ik ben eruit. Het kwartje is gevallen. Wat een briljant sterke plaat is dit! Totaal anders dan andere platen uit het oeuvre van de band, die eerder rechttoe rechtaan en punky zijn. Dit is veel zwaarder en lomer, afgewisseld met heerlijke geluidsuitbarstingen. Ook de vocalen klinken veel zwaarder, maar wat weet de zanger weer een heerlijke strot op te zetten! De afsluiter vind ik de minste track, maar voor de rest is het stuk voor stuk hard genieten. Op de Trash Talk-manier dan.

inderdaad voornamelijk Revelation die wat tegenvalt. Voor de rest staat alles recht!

Deze week Het Metal Album van de Week

Zoals Guinness1980 het al hier postte: Deze week Het Metal Album van de Week. Deze inzending komt van bennerd. Trash Talk is al langer bekend bij mij, ik luister Eyes and Nines en Plagues best vaak. Lekker snel en heerlijke zang! Daarom was ik zeer benieuwd naar deze.

De productie is echt afgrijselijk! Dit haalt al een groot deel van de intensiteit weg. De albums waar ik het net over had zijn albums met een geweldige productie en daarom staan ze als een huis. Deze bevalt compleet niet, de nummers zijn niks en eigenlijk was 10 minuten nog te lang. Heel slecht dit. 1,5 ster.

Ik vind dit wel goed. Productie ook. Klinkt lekker zwaar en 'vuil'.

Vergis ik mij nu of zou dit in principe eigenlijk ook wel zo ongeveer uit de (eind) jaren tachtig kunnen komen...

De smerige productie bevalt mij ook. Net als de muziek trouwens.
Ik moet wel even schakelen want na elke uitloper naar de versnelling, verwacht ik een thrashriff en die komt maar niet.

Je vergist je niet: Black Flag is een grote invloed op dit viertal.

Ah, I see.

Ik vind Revelation dat hier als minder vernoemd wordt overigens echt heel goed.

Zonet weer eens beluisterd en wat ik er niet goed aan vind werken is dat ene lange nummer in relatie tot de erg korte nummers. Het wordt daarmee in mijn luisterervaring een erg onevenwichtig album, waarbij je elke luisterbeurt een derde van de tijd hetzelfde nummer te horen krijgt. Terwijl het nummer op zich dus wel goed is.

Ik hoor aardige ideeën zoals de Sludge-invloeden, maar werk het dan in godsnaam uit!

Al onze ingevingen nemen we op zonder na te denken over de compositie en het gezicht van het album; zo werkt het niet mijns inziens. Ik vind de afsluiter het enige geslaagde nummer.

2,0*

Het is juist een kenmerk van Trash Talk om steeds zo spontaan mogelijk over te komen. Geen moeilijke structuren in elkaar denken, gewoon alles versterken, zorgen voor wat feedback en knallen met die banaan.

Maar ik kan er in komen dat het je niet ligt

Ik vind het album gewoon te kort om het als album serieus te kunnen beoordelen. Het komt me meer over als een EP.

Agressieve plaat, ja. Aan de ene kant vind ik die vaak wel lekker, maar ik vind bij dit album de compositie niet erg boeiend, de productie is niet erg goed. Hierdoor klinkt het toch teveel als een muur van geluid en geschreeuw en niet heel veel meer dan dat. Het raakt me hierdoor niet. Desondanks best een lekker album(pje) met af en toe wat lekkere riffjes, dus een voldoende is zeker wel op zijn plaats.

Mooi plaatje dit!! Zeker om af en toe eens te luisteren of het laatste kwartier van je hardloopsessie!! Minpunt vind ik dat het wat onafgerond vind, nummers hadden nét even wat meer aandacht moeten krijgen. Desondanks dikke 3,5 STER!!

Heb hem 2x opgezet en kan er eigenlijk niets mee. Vind de productie niet eens storend maar de songs boeien met niet. Al vind ik revelation wel een lekker nummer. Geef er (nog) geen cijfer aan, maar denk ook niet dat ik het nog ga luisteren.
Wel een originele inzending voor Metal-album van de week

Ik heb 'm nu 3 keer beluisterd, en ik moet zeggen: het weet me maar matig te boeien. Er blijft weinig van bij, eerlijk gezegd. Van de rotslechte productie waarover Don Cappuccino het heeft, merk ik weinig, maar ik ken geen ander werk van deze band, dus kan ik niet vergelijken. Om af en toe eens op te zetten vind ik het best prima.

2,5 sterren

Hoor ik het woord “hardcore”, denk ik aan kortharige of geenharige stoere mensen die o zo boos in de lens van de fotograaf kunnen kijken, een vooroordeel van mijnentwege. Het is een genre dat met hier en daar een uitzondering grotendeels aan mij is voorbijgegaan, ik amuseer(de) me wel genoeg met de archetypische metal.
Dit is opnieuw een heftig plaatje gebleken, het begint een stijlkenmerk van bennerd te worden, dus vooraf zat de schrik erin. Elf korte nummers bepalen het overgrote plezier aan dit album. De productie op mijn exemplaar is echt bizar, in bepaalde nummers dacht ik zelfs dat er iets aan mijn luidsprekers en/of koptelefoon scheelde. De alsmaar toenemende ruis halverwege afsluiter Revelation doet zelfs pijn aan mijn oren.
Toffe zaken hoorde ik in Birth Plague Die, Dig, het instrumentale Onward and Upward en het lekkere korte uptempo All the Kings Men De afsluiter is inderdaad de zeer vreemde eend in de bijt.

Hardcore is een genre waar ik niet bepaald thuis in ben, en waarbij ik me ook niet echt thuis voel. Daarom keek ik enigszins tegen deze inzending van het Metal Album van de Week op.
Op de afsluiter na is het beluisteren van dit album me meegevallen. Hier en daar hoorde ik wel interessante dingen, maar over het algemeen zijn de nummers toch te kort om voor mij herkenbaar te worden. Daardoor heb ik meer het idee dat ik naar 1 nummer van 10 minuten zit te luisteren met wat snelle en soms wat langzamere stukken. Soort van geluidsbrij met klontjes dus. Qua lengte is het laatste nummer (Revelation) een uitzondering, maar na de eerste helft zinkt het nummer weg in nietzeggende geluiden waar ik niet gelukkig van word.
Over de productie is al het een en ander gezegd, en voor mij is het een storende factor. Halverwege het album toch mijn boxen maar even gecheckt of ik er toevallig niet een stel handdoeken overheen had gelegd om te drogen. Dat was niet het geval.

Ik denk dat dit album er met een goede productie voor mij wel een ruime voldoende uit had kunnen slepen, maar nu is de combinatie van slecht geluid en niet hele interessante nummers goed voor niet meer dan 2.5*.

2.5*

Kort, maar intens zou ik dit plaatje willen betitelen. De productie is dan wel niet top, maar dat komt de intensiteit eigenlijk wel ten goede. De laatste track is wel de minste, dat komt door de vele herhalingen en het nummer verzand in een enorme geluidsbrij (wat dan weer de bedoeling van de band was?) verder gewoon erg lekker!

Dit ligt in het straatje van de jaren '80 crossover, maar weet daar niks aan toe te voegen. Matigheid troef: Zang, songs, productie en originaliteit. Toch ook een positieve noot: Hij duurt erg kort.

Dan valt je cijfer nog mee

Heb deze nog wat vaker gedraaid, vind 'm steeds beter. Het einde van het laatste nummer is trouwens echt