Trash Talk - Trash Talk (2008)

Hoor ik het woord “hardcore”, denk ik aan kortharige of geenharige stoere mensen die o zo boos in de lens van de fotograaf kunnen kijken, een vooroordeel van mijnentwege. Het is een genre dat met hier en daar een uitzondering grotendeels aan mij is voorbijgegaan, ik amuseer(de) me wel genoeg met de archetypische metal.
Dit is opnieuw een heftig plaatje gebleken, het begint een stijlkenmerk van bennerd te worden, dus vooraf zat de schrik erin. Elf korte nummers bepalen het overgrote plezier aan dit album. De productie op mijn exemplaar is echt bizar, in bepaalde nummers dacht ik zelfs dat er iets aan mijn luidsprekers en/of koptelefoon scheelde. De alsmaar toenemende ruis halverwege afsluiter Revelation doet zelfs pijn aan mijn oren.
Toffe zaken hoorde ik in Birth Plague Die, Dig, het instrumentale Onward and Upward en het lekkere korte uptempo All the Kings Men De afsluiter is inderdaad de zeer vreemde eend in de bijt.

Hardcore is een genre waar ik niet bepaald thuis in ben, en waarbij ik me ook niet echt thuis voel. Daarom keek ik enigszins tegen deze inzending van het Metal Album van de Week op.
Op de afsluiter na is het beluisteren van dit album me meegevallen. Hier en daar hoorde ik wel interessante dingen, maar over het algemeen zijn de nummers toch te kort om voor mij herkenbaar te worden. Daardoor heb ik meer het idee dat ik naar 1 nummer van 10 minuten zit te luisteren met wat snelle en soms wat langzamere stukken. Soort van geluidsbrij met klontjes dus. Qua lengte is het laatste nummer (Revelation) een uitzondering, maar na de eerste helft zinkt het nummer weg in nietzeggende geluiden waar ik niet gelukkig van word.
Over de productie is al het een en ander gezegd, en voor mij is het een storende factor. Halverwege het album toch mijn boxen maar even gecheckt of ik er toevallig niet een stel handdoeken overheen had gelegd om te drogen. Dat was niet het geval.

Ik denk dat dit album er met een goede productie voor mij wel een ruime voldoende uit had kunnen slepen, maar nu is de combinatie van slecht geluid en niet hele interessante nummers goed voor niet meer dan 2.5*.

2.5*

Dit ligt in het straatje van de jaren '80 crossover, maar weet daar niks aan toe te voegen. Matigheid troef: Zang, songs, productie en originaliteit. Toch ook een positieve noot: Hij duurt erg kort.