Mono - Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined (2004)

Het openingsnummer van deze CD is echt zoooo verschrikkelijk mooi. Ik wist niet wat me overkwam toen ik het voor het eerst hoorde. Het mooiste nummer van het jaar, het mooiste nummer van Mono en ook wel een van de mooiste nummers in het genre. En de rest van de CD? Die moet nog even bezinken.

Ik ken deze band niet. Hoe klinkt dat mooie nummer dan? Kan je het met een andere band vergelijken?

Enigszins met Mogwai (ik weet niet of je die kent). Stuur me anders een PM, dan valt er wel iets te regelen.

Edit: ze staan trouwens op Metropolis (dat is zondag geloof ik). Ik weet niet waar je woont, maar als je in gelegenheid bent daarheen te gaan, zou ik dat zeker doen.

Ja, Mogwai ken ik zeker.

En ik woon in Gent...

Dan ga je zeker naar 10 Days Off?

Metropolis was afgelopen weekend al, kwam ik gisteren achter.

Ten aanzien van Japanse rockmuziek kamp ik met enkele vooroordelen, namelijk:

1/ Jappen kunnen geen Engelstalige nummers voordragen zonder dat wij westerlingen de slappe lach krijgen:

Als ik aan Japanse rockmuzikanten denk, denk ik in eerste instantie aan Shonen Knife: guitige meisjes die hard op de gitaar jengelen en kreetjes slaken die alleen een aandachtig luisterende professor in de Algemene Taalwetenschappen met een dik Japans-Engels woordenboek in zijn knuisten kan ontcijferen.

2/ Jappen kopiëren alles wat los en vast zit:

Zoals iedereen weet zijn Japanners meesterlijk in het na-apen van westerse produkten. Auto's, rekenmachines, foute hard-rock met de bijhorende freaky pruiken: geef het een naam en het heeft een dubbelganger in het land van de Rijzende Zon.

Deze stereotyperingen zijn bij deze plaat van Mono ook van invloed maar dan wel op een uitermate positieve manier.

Ten eerste trekken de jongens van Mono gedurende de hele plaat hun mond niet open.

Ten tweede zouden Jappen die dekselse Jappen niet zijn als ze het na-apen even goed of misschien wel nét iets beter zouden doen dan hun westerse voorbeelden.

Zo ook bij "Walking Clouds...". Mono is er namelijk in geslaagd het gros van hun nummers een sacrale waardigheid mee te geven waar je met een gerust hart "u" tegen kan zeggen. De rustige en sfeervolle opening van 2 Candles, 1 Wish en het hartverscheurend subtiel gespeelde Ode spreken hiertoe het meest tot de verbeelding.

Daarnaast heb je het met een prachtig aanzwellende opbouw gezegende 16.12 dat, zoals Herman eerder al aangaf, zich kan meten met het beste wat GYBE ! en Mogwai ons de afgelopen jaren hebben voorgeschoteld.

Lost Snow is voor mij persoonlijk het hoogtepunt van deze plaat: een langerekt en statig voortschrijdende nummer dat eerst in mijn oor brult om zich aan het einde liefdevol in mijn armen te sluiten.

Conclusie:qua subtiliteit, explosiviteit en emotionele impact laat Mono met dit album zien dat ze makkelijk hun mannetje kunnen staan in de zogeheten post-rock scene. Een dikverdiende 4,5 * derhalve.

Nu nog een Jap vinden die behoorlijk Jailhouse Rock kan zingen zodat ik iig één van mijn vooroordelen definitief overboord kan gooien.

Ik begin het volgens mij steeds jammerder te vinden dat ik ze op Metropolis gemist had. Puur uit onwetendheid overigens, want dit is volgens mij al de derde of vierde Mono die ik ken - als ze geen originele bandnaam kunnen bedenken zal de muziek ook wel niks zijn, moet ik hebben gedacht.

Misschien betekent het woordje Mono wel iets erg interessants in het Japans ?

Zo heb ik ze dus juist wel - zij het indirect - leren kennen. Een vriend van me was op zoek naar muziek van een andere Mono (die triphoppers van Formica Blues, staan ook op de site), maar downloadde per ongeluk Under The Pipal Tree van dit stelletje Japanners. En dat beviel me hem bijzonder goed. En hij dacht dat het ook wel iets voor mji was (omdat we allebei fan zijn van Mogwai). Eigenlijk dus puur toeval dat ik ze ken, anders was ik volgens mij nu pas in ze geinteresseerd geraakt.

BTW, mooie post Elmeromero!

Ik heb de mogelijkheid, maar dat ga ik niet doen. Ik ben niet echt voor massa toestanden. Geef mij die muziek maar op schijfje..

Is Mono trouwens dat bandje dat een bescheiden hitje had met een nummer dat op de soundtrack stond van de film Great Expectations?

Nope. Dat was een prestatie van deze (Britse) lui (zie onder).



Het wordt idd een beetje verwarrend met al die bands die zo nodig Mono moeten heten.

Ergens halverwege blijft er alleen een raggende gitaar over en dendert er al snel een vette climax overheen. De feedback die daarop volgt is eenvoudigweg nodig om weer op adem te komen... Meesterlijk! Het mooiste moment van het album voor mij. Hoe kan het dat ik deze band nog altijd niet live heb gezien.

Ik krijg altijd koude rillingen bij het eerste nummer... overweldigend mooi. Doorweven van neerslachtigheid, van sluimeren tot woede. Dit is de ultieme muziek.

Ik hoop van niet - anders kunnen we de boel hier afsluiten Maar ik begrijp wat je bedoelt

Dat ik deze muziek leerde kennen, is te danken aan het zinnenprikkelende "waarom ik dacht dat Jappen geen muziek konden maken" van EMM (als er ooit een top tien is van favoriete MM-berichten komt, plaats ik dat verslag er meteen in )

Dus, dank EMM en herman voor het initiële enthousiasme. Anders zou ik het pas stukken later hebben leren kennen of misschien helemaal niet

(ik zou bijvoorbeeld omvergereden kunnen zijn door een bus vol jengelende kinderen bestuurd door een danig gestresseerde bestuurder/

of door een jachtig rijdende tractor (de bietenoogst moest nog binnengehaald worden, vandaar die jachtigheid!)/

of door een bende bloeddorstig gezinde jeu-de-boule spelers aangevallen worden/en neer "ge-jeu-de-bouled" worden, tot bloedens toe)

Indien één van de volgende drie scenario's plaats zouden vinden ... dan heb ik toch al deze plaat gehoord

Ik heb de ongelooflijke eer gehad om Mono live te mogen bezichtigen in de Ancien Belgique in Brussel. Initieel werd ik meegetrokken door de drummer van onze band wegens het optreden van Shellac. Mono verzorgde het voorprogramma, maar gaf aanleiding tot een trance van jewelste. Verbouwereerd door de eenvoud van het decor, namelijk een rode gloed en de charismatische verschijning van een vrouwelijke bassiste, viel m'n oor al vlug op de apocalyptische klanken die uit de boxen schalden --> de ultieme soundtrack voor 'Het einde van de wereld'. Een einde met de glimlach aanvaardend...

als je slim bent
zie je ze snel live nu ze nog in nederland zijn
dat zò intens/mooi..

Een instrumentale postrock-plaat die gebruik maakt van golvende dynamica, oftewel steeds weer aanzwellende en afzwakkende geluidsmuren van gitaar. Dat hebben we eerder gehoord, o.a. bij Mogwai en Explosions in the sky, en ook Yume Bitsu is ook een duidelijke inspiratiebron. Een al te avontuurlijke plaat is het niet echt, maar een goeie is het wel. Het niveau is vrij consistent, met slechts een enkele matige track, A thousand paper cranes, en naast de 'echte' tracks enkele korte interludes die aardig uit de verf komen.
De uitschieters zijn zoals zo vaak de langere nummers: 16.12, Halcyon en bovenal Lost snow, een kwartier durend epos dat zich in de eerste 10 minuten tot een donderende climax toewerkt alvorens met een melancholische gitaaroutro van 5 minuten tot een einde te komen.
Fans van Mogwai en Explosions in the sky moeten hier echt eens naar luisteren. En ik ben in een gekke bui, ik zal hier een voorzichtige 4/5 aan toekennen.

Ik vind dit toch eigenlijk best okeej klinken, meestal hou ik niet van instrumentale muziek, maar dit doet mijn hartje sneller kloppen. Toch hou ik meer van muziek met vocalen. Wel kan ik dit waarderen, door het ontzettend harmonische 2 Candles, 1 Wish en de heerlijke opener 16.12

Op CD vind ik dit toch te veel postrock-by-numbers (een euvel waar ik bij Xplosions in the Sky ook last van heb). Live is het wel behoorlijk overweldigend.

Na mijn vinyl al lange tijd te koesteren, maar daardoor waarschijnlijk ook iets minder luisterde, vandaag dan de cd tweedehands voor 5 euro bij concerto gekocht en als geheel is dit toch hun meesterwerk. Het verhaal schreef ik eerder op mijn blog al iets over!
Wat een tragiek verwoorden ze van het begin van 16.12 tot het einde van a thousand paper cranes hier. Na de laatste tonen vindt je jezelf terug in tranen tussen honderden papieren kraanvogels!
Zulk moois verwelkom ik graag in mijn top 10.
En met al die keren dat ze deze nummers live vertolkten in Ekko, Patronaat en die metropolis van 2004 als herinneringen erbij wordt nog persoonlijk ook...

Probeer ook: The Shaking Sensations: This Is Your Hellfire Religion

Ik moet zeggen dat dit album mij erg kan bekoren naar een eerste luisterbeurt. Kan iemand mee zeggen op dit het beste album is van Mono of dat ik ook andere albums van deze band moet proberen?

Mono leerde ik in 2009 kennen met hun release Hymn to the Immortal Wind. Ik herinner me dat veel Monoliefhebbers aanvankelijk teleurgesteld reageerden. Ik vond het zelf een zeer intense post-rockplaat, filmisch zonder dat daar beeld bij nodig is, en het is één van de weinige platen uit 2009 die me nog bijgebleven is. In dat licht is het dan ook vreemd dat ik niet als de wiedeweerga de rest van Mono's werk uitgepluisd heb.

Twee jaar later luister ik naar het album met de lange titel. Mono trapt hier af met 16.12, echt een monsterlijk goed nummer, een geweldenaar van jewelste, en een muzikale sneeuwstorm. Dat gitaarspel na zesenhalf minuten mag wat mij betreft tot de absolute hoogtepunten uit de post-rock gerekend worden. Vreemd genoeg hebben we met het verstrijken van 16.12 ook gelijk het meest indrukwekkende nummer gehad, ik weet zeker dat het gros van de Europese bands dit nummer met de suspense in het achterhoofd toch later in het album hadden geplaatst.

Wat volgt is meanderende post-rockmuziek. Niet per se in de slechte zin van het woord; 2 Candles 1 Wish is een mooi en ingetogen werkje en nummers als Halcyon en Mere Your Pathetique Light houden vooral de melancholie er goed in. Halcyon is bovendien een erg dynamisch nummer, wordt gaandeweg steeds meeslepender en eindigt ook heerlijk. Het venijn keert tegen het einde aan ook nog wel terug met het nummer Lost Snow, waarop de bandleden nog één keer goed losgaan om dit album naast een prachtige kop ook een duidelijke staart mee te geven.

Ik houd van Mono, ze versieren hun gitaargeluid met veel distortion en zo; het maakt het openingsnummer nóg hartverscheurender en onderstreept de melancholie van Halcyon. Ik vond het bij hun release in 2009 ook al een geslaagde combinatie en ben blij om dit geluid op hun eerdere werk ook gewoon terug te vinden. Never change a winning team.

De fout die ik lange tijd met dit album maakte, is om het album vaak te zacht te draaien uit angst voor boze blikken in de bibliotheek. Maar wie dit te zacht draait mist feitelijk de muziek. Mono speelt graag met hard en zacht in haar muziek, de instrumenten klinken bij vlagen bijna bezield, en ook op de achtergrond valt er veel te ontdekken. Dit is muziek die goed gehoord moet worden, maar ook door merg en been moet gaan.
Mijn conclusie: Play it, and play it loud!

4*

Halcyon (Beautiful Days) is 8 minuten lang kippenvel tot op het bot! Er zijn maar weinig nummers die dat veroorzaken, zelfs in de machtige wereld van Post Rock. Ongelooflijk ook hoe snel de tijd voorbij gaat bij zo'n nummer!
Het hele album is overigens prachtig en overweldigend maar Halcyon staat bij mij op eenzame hoogte!

Ik ben blij dat dit mijn 700ste stem is geworden.
Want zelden ben ik zo onder de indruk geweest bij een eerste luisterbeurt.
Een koude Post-Rock plaat, die me al vanaf de eerste seconde kippenvel geeft. De opbouwen zijn zo mooi, het gitaarspel: koud en emotioneel en de uitbarstingen gewoon verpletterend. Ik trap af met een 4,5*.

Zeer sterk album dit. Prachtige geluidsarchitectuur met een goede balans tussen verstilde ambient en noise-erupties. En sterke composities ook, natuurlijk. Vooral Lost Snow vind ik erg indrukwekkend.