Mono - Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined (2004)

Een instrumentale postrock-plaat die gebruik maakt van golvende dynamica, oftewel steeds weer aanzwellende en afzwakkende geluidsmuren van gitaar. Dat hebben we eerder gehoord, o.a. bij Mogwai en Explosions in the sky, en ook Yume Bitsu is ook een duidelijke inspiratiebron. Een al te avontuurlijke plaat is het niet echt, maar een goeie is het wel. Het niveau is vrij consistent, met slechts een enkele matige track, A thousand paper cranes, en naast de 'echte' tracks enkele korte interludes die aardig uit de verf komen.
De uitschieters zijn zoals zo vaak de langere nummers: 16.12, Halcyon en bovenal Lost snow, een kwartier durend epos dat zich in de eerste 10 minuten tot een donderende climax toewerkt alvorens met een melancholische gitaaroutro van 5 minuten tot een einde te komen.
Fans van Mogwai en Explosions in the sky moeten hier echt eens naar luisteren. En ik ben in een gekke bui, ik zal hier een voorzichtige 4/5 aan toekennen.