King Hobo - King Hobo (2008)

Jaren zeventig (hard)rock met de enkels stevig verankerd in de blues. Maar dat dekt de lading niet geheel.
Als ik alle genres zou kunnen invullen dat werd het iets van;
Rock/Blues/Funk/Soul/Jazz.

Achter dit gelegenheidsbandje steken;

Drummer Jean-Paul Gaster (Clutch), die ik heel hoog heb zitten, hij kan wat mij betreft nooit iets verkeerds doen.

Zanger/gitarist Thomas Juneor Andersson (Kamchatka) heeft een prima zuivere rockstem en weet met zijn gitaarspel alle bovengenoemde genres een plekje te geven.

Bassist Ulf Rockis Iversson (Beat Under Control) doet prima zijn werk en geeft de drummer, de gitarist en de toetsenist goed de ruimte.

Keyboardspeler/gitarist/2e zanger en organisator van dit project Per Wiberg (Opeth) zorgt met zijn toetsenwerk voor de soul binnen het geheel. Zijn spel doet me soms een beetje denken aan Booker T. & The M.G.'s.

Ook is er nog een bescheiden rolletje voor Eric Oblander (Five Horse Johnson) die met zijn mondharmonica het beste nummer van het album 'Leaving Letter Blues' mag opleuken.

En ten slotte wordt er nog saxofoon gespeeld door Thomas Agnas (Agnas Project) op het jazzy nummer Mr. Clean (een cover van Weldon Irvine).

Het verhaal achter deze band is dat een aantal muzikanten (waaronde Per, Jean-Paul, Thomas en Ulf), tijdens de Sounds of the Underground Festival Tour 2005, de tijd doodden rond de optredens met gezamenlijk jammen op de parkeerplaats. Dit klonk allemaal zo lekker dat Per besloot om iets te gaan vastleggen op band. Hij nodigde bovengenoemde bevriende muzikanten uit om samen te komen in een vakantiehuisje in Zweden en maakte daar een tijdelijke opnamestudio van.

Na een week jammen, schrijven en oefenen is dit spontaan klinkende album, waar de spelvreugde vanaf spat, het resultaat.

Voorlopig een dikke 4*

Tja, deze moet ik dan ook maar hebben.
Grote namen in de bluesrock/stoner.

Man ik kan deze plaat echt non stop op repeat luisteren!

"The 2005 Sounds of the Underground festival tour was about as decidedly un-funky as they come. Equally put off by the lack of anything remotely in a pocket, Per Wiberg of Opeth and Jean-Paul Gaster of Clutch set up shop outside the bus trailers and sent an open invitation to any like-minded musicians. Shortly thereafter, they commenced to fill the void.

All told, this happed only a few times, but when it did, great spontaneous jams were pulled from the aether. They were a sorely needed respite from days crammed full with blast beats and monster howls. The good times, however, would inevitably come to a halt when a participant would insist upon shredding or wailing. This was not the spirit of said jams. The credo was get funky or get out.

Seeking to further reap the rewards only found in that spontaneity, Wiberg gathered a group of friends in a rented house in Falun, Sweden. It was somewhat of a leap of faith in that the session would rely primarily on the collective writing and recording of one weeks time. But considering whom Per had assembled, there was plenty of reason to be confident. Thomas Juneor Andersson (Kamchatka) on guitar and vocals, Ulf Rockis Ivarsson (Beatundercontrol, countless sessions), Eric Oblander (Five Horse Johnson) harp on Leaving Letter Blues, Tomas Agnas on sax for Mr. Clean, Jean-Paul Gaster (Clutch, The Bakerton Group) on drums, and finally Wiberg on vocals, keys, and guitar.

Prior to the session, Wiberg sketched out a few ideas and Andersson had hummed a tune to him over the phone. But other than that, the session was an honest blank slate. It was recorded together live as a whole by Robert Ekholm. This was not an easy task. The studio was wired into a rented vacation home populated by musicians who love beer in equal measure to music. When all was said and done, the group banged out a full-length album of merciless blues, funk, and rock and roll. Two covers made the cut, Running, written by Curtis Mayfield, and a stellar Freddie Hubbard version of Weldon Irvines classic Mr. Clean. The album documents one week in Sweden when a small gathering traveling musicians threw their ingredients into the collective cauldron, enjoyed the meal, and then departed as quickly as they had come. For this reason, they call the group, and its debut release, King Hobo."

- Neil Fallon

Erg lekkere plaat dit. Zoals eerder aangegeven een mengeling van vooral blues en rock en ook wat stonerinvloeden. Vooral dat laatste maakt deze plaat lekker om te luisteren. Er staan alleen wat te veel nummers op waar mijn aandacht wat bij weg zakt. 3,5 *

Echt een meesterwerk in een tijd dat gitaarsolo's taboe zijn.

Samen met de Kamchatka-cd's, Gov't Mule en Steepwaterband, de betere bluesrock.....................

Mensen die deze muziek goed kunnen behappen, probeer ook eens Five Horse Johnson! de gast bijdrage van die band is te horen op leaving letter blues en man man wat zijn die harmonica (of w/e het is) stukken ganz geil!

Dude, ben al helemaal op de hoogte van het werk van die kerels. Heb al hun platen...

Zwingende bluesrock, erg lekker plaatje om af en toe eens op te zetten, heerlijke combinatie van verschillende instrumenten en een goeie zanger. Dit verdient meer aandacht.

Zo klinkt dus een Zweeds weekje jammen. Bluesrock met nog wat meer invloeden en dat alles uit de losse pols. Lekker robuust geluid met scheurende en jankende gitaren, een geselende bas en nog een hele rits aan instrumenten. Passende vocalen ook. De vonken vliegen er vanaf tijdens de eerste twee nummers. Daarna kan de whisky op tafel. Het sudderende Coffee Break is het wat dat betreft helemaal. Bij Mr. Clean schenk ik nog eens in. Heerlijk spontane, slepende plaat.

Wat een (h)eerlijke cd is dit toch. Met name Coffee Break kan ik niet vaak genoeg horen. Alleen al die jaren '70 / Jon Lord sound van Per Wiberg!

"The new and upcoming King hobo album (session) is starting to sound pretty awesome.
Don't forget to rock hard every day folks !!
Best regards
Thomas"Juneor"Andersson of Kamchatka and King Hobo"

Dat is heel erg fijn nieuws op de zondagmiddag.

Linkje
Nieuwe hobo!

Wordt dat nog wat met dat nieuwe album?