Byetone - Death of a Typographer (2008)

Ben zelf niet zo erg onder de indruk van deze plaat. De muziek bevindt zich op een terrein dichtbij wat ik érg leuk zou kunnen vinden, maar is het duidelijk net niet. In plaats van genadeloos vind ik deze plaat nogal sufjes, terwijl het voor mij echt niet harder hoeft hoor, dat niet.

Er wordt hier een balans gevonden tussen maximale -stevig rockende electronica- en minimale muziek (met weinig elementen en/of verandering). Deze balans valt voor mij een beetje frusterend uit.
Veel muziek op Raster-Noton is autistisch (heeft een nauwe focus op een geluidswereld). Dat kan fantastisch zijn, maar soms ook te beperkt aanvoelen als wat er te horen is voor mij niet zo interessant klinkt. In een club zou dit denk ik voor mij wel mooi kunnen werken. Wanneer de muziek mengt met de omgeving zullen de leegtes op natuurlijke wijze gevuld worden (er is meer chaos voor de zintuigen daar).

Hoewel ik bij het begin van de eerste luisterbeurt -met 'Plastic Star' onder andere- er dacht wat heel tofs bij te hebben, vond ik 'Plastic Star' al snel vrij saai. Bij de minimale muziek die ik leuk vind geldt toch simpel gezegd: mooie geluiden en mooie verschuivingen/veranderingen, waarbij deze twee ideeën in elkaar overvloeien. Dit vind ik hier niet genoeg terug. Voor eenieder zijn geluidsinteresses.

Conceptueel vind ik het interessant, maar op de lange termijn is dit het niet voor mij.