Heltah Skeltah - D.I.R.T. (Da Incredible Rap Team) (2008)

Het debuutalbum van dit duo pakte me totaal niet, maar Duck Down's producties zijn in de loop van de jaren dan ook redelijk veranderd. Kijken of Sean P me wel weet te overtuigen op deze plaat in combinatie met zijn maatje Rock, en hopelijk zitten de beats in hetzelfde straatje als die van bijv. Monkey Barz.

Hahaha wat een hoesje.

http://www.hiphopdx.com/index/audio/id.5585/title.heltah-skeltah-the-art-of-disrespekinazation

Ik vind de productie tof. Geen typische Khrysis beat. Sean P klinkt nog steeds beetje schor.

Vintage Heltah Skeltah.

Zeer benieuwd hier naar

Ik word misselijk van de cover, echt zo'n mixtape ding.

Dankzij de zin 'Fuck with Charlie Manson tell you everything is Heltah Skeltah' kom ik er net achter dat 'helter skelter' een achtbaan is en een nummer van The Beatles. En dat Charles Manson geïnspireerd werd door dit nummer.

gelekt

Ben er nou niet echt kapot van.

Da Beginning of da End trekt me totaal niet; hele vervelende sample. Beste beats bevinden zich op het einde. Er staan nogal een aantal drukke producties tussen, maar te doen zijn ze wel. Geen Jesus Price of Monkey Barz, maar wel weer erg vermakelijk, hoor.

Nou ik vind het productioneel toch wel lekker klinken, That's Incedible bevat mijn favoriete productie. De Marco Polo productie op Insane vind ik wat tegenvallen. Raps zijn wel lekker, de mannen zijn goed ingespeeld maar hebben bij lange na niet de beste lyrics (deze vallen zelfs tegen). Nog maar een keer beluisteren en dan geef ik mijn stem.

Die hebben toch weer verscheidene keren een glimlach op mijn gezicht getoverd, haha.

Moet hier nu alweer op terugkomen, haha. De tracks waarop ik doelde waren Twinz, So Damn Tuff, Insane en W.M.D.. Na een tweede luisterbeurt bevallen ze me allemaal, behalve die van Marco Polo (Insane dus). So Damn Tuff is zelfs héél sterk.

Da Beginning of Da End blijft maar zo-zo.

Echt typisch Heltah Skeltah, prachtig gewoon!

Ruck en Rock maken elke beat kapot, de beats zijn crazy, dit moet je niet analyseren maar gewoon voelen, natural born rappers.

Ik vind Insane juist een dope nummer. De drums daarop vind ik erg lekker, maar ook de vrouwelijke Insane sample en de raps van de 2 heren.

Hahaha, die clip van Ruck 'n Roll

Ik vind dit album wel tegenvallen. Op Nocturnal en Magnum Force vond ik ze nog erg goed. Nu zijn ze ook wel goed, alleen de beats liggen me niet zo lekker. Teveel van die kerkbeats enzo haha

Na het zien van de afschuwlijke cover ( Jah, ik weet dat het om de muziek gaat maar een cover geeft toch een soort van mixtape achtige indruk, zeg nou eerlijk! ) had ik hier eigenlijk weinig tot niets van verwacht. Maar dat valt gelukkig (reuze) mee! De beats zijn prima in orde, en de hilarische/humoristische raps ( lees lyrics ) van dit duo zoals we dit van Heltah Skeltah gewend zijn! Het komt niet dicht bij het niveau van Nocturnal maar toch goed genoeg voor 4 hele steren.

Ik heb nog maar 2 nrs gehoord, maar deze ga ik sowieso kopen.

Prima plaat, hij mist alleen uitschieters.

Heltah Skeltah brengt geweld, geweld en nog eens geweld. Ben je erg vredelievend, kun je niet tegen bloed of ben je gewoon in een hemelse bui? Dan moet je D.I.R.T. (Da Incredible Rap Team) vooral langs je heen laten gaan. Van het begin tot het eind staat dit album bol van het geweld. Of het nou is om een gevoel te beschrijven of gewoon de eigen prestaties te prijzen, Ruck en Rock uiten zich in geweldadige termen.

Ruck en Rock maken onderdeel uit van het grotere geheel Boot Camp Clik. Leden van deze crew begonnen vanaf 1993 albums uit te brengen, wat in 1996 en 1998 resulteerde in Nocturnal en Magnum Force van Heltah Skeltah. Rond het begin van het nieuwe millennium werd het allemaal wat stiller rondom de Clik, maar Ruck, nu onder zijn echte naam Sean Price, gaf in 2005 gestalte aan een heftige terugkeer. Met zijn album Monkey Barz, waar geweld verrassend genoeg een grote rol speelde, zette hij de rapwereld weer op scherp. Ook het tweede solo-uitstapje van Sean Price, Jesus Price Supastar, was succesvol. Dat riep de wens naar een Heltah Skeltah comeback op en wat bleek? De oude rauwdouwers waren niet te beroerd om aan de vraag te voldoen.

Ruck en Rock zijn op D.I.R.T. bij hun leest gebleven en dat blijkt te lonen. De beide heren doen namelijk een plaat lang alleen maar waar ze goed in zijn. Sean Price lijkt daar beter in te zijn dan zijn maatje, maar de rappers doen niet schokkend veel voor elkaar onder. Het verschil zit meer in de meer charismatische benadering van Sean Price en de net wat te schorre en schreeuwerige stem van Rock dan dat de tweede daadwerkelijk veel minder bedreven is in het rappen. Bovendien blijkt op dit album eens te meer dat Ruck en Rock gewoon een fantastisch duo vormen, want ze vullen elkaar uitstekend aan en de aanwezige gastrappers worden allemaal subtiel naar de achtergrond verwezen.

En dan heeft Heltah Skeltah ook nog eens grotendeels de juiste beats uitgekozen. Iedere track is geproduceerd door een andere producer, maar daar is niets negatiefs aan te merken. Natuurlijk variëren de beats in kwaliteit, maar ze sluiten zonder uitzondering aan op de brutale teksten van de monsterlijke rappers. Nergens overdreven, overbodige melancholie of lieflijk getingel; alles staat in het teken van helse bombast. Hier en daar wellicht een tikje overdreven en over de top, maar vaak doeltreffend en heerlijk ruig.

Dat levert een paar heerlijke anthems op. Tracks als Everything is Heltah Skeltah, The Art of Disrespekanization en Insane zijn schoolvoorbeelden van hoe smakelijk geweldsverheerlijking kan zijn. Waar Insane vooral profiteert van de paranoïde instrumentatie van Marco Polo, zit de charme van The Art of Disrespekanization hem vooral in de vuige humor van Ruck en Rock. Lines als “Mistletoe in my backpocket, nigga kiss my ass!” (-Rock) en “when I fuck Rihanna ain’t use no umbrella, bitch have twins Imma name ‘m both Ella, Ella” (-Ruck) toveren toch automatisch een scheinheilige glimlach om de lippen?

En zo weet Heltah Skeltah vijftig minuten aan muziek te vullen met de ene na de andere schunnige grap. De rappers vullen elkaar goed aan en weten elkaar elke keer weer tot een nieuwe grofheid te porren. De beats beuken helaas af en toe wat te wild, maar dat mag de pret niet drukken. D.I.R.T. (Da Incredible Rap Team) is goed te vergelijken met een oppervlakkige knokfilm en moet eigenlijk ook zo bekeken worden. Dan blijkt dat Ruck en Rock samen een heerlijke matpartij weten neer te zetten.


De review is ook hier te lezen.

Ah, je hebt toch nog een stukje in je review veranderd, haha. Ik las hem vanmiddag nog op HHL en daar stond dat de crew vanaf 1995 begon met albums uit te brengen, wat natuurlijk niet waar is.

Ik wilde het al tegen Thomas zeggen, maar die is al een paar dagen niet op MSN te bekennen.

(über offtopic: Thomas' computer is helaas stuk )

Ik heb het te horen gekregen via PM.

Hehe, ik weet ook niet waarom ik 1995 had, want heb zelf dat artikel ook minstens 2x gelezen voordat het online kwam

Inderdaad. Het debuutalbum dan dit duo vond ik ronduit saai, maar dit is toch duidelijk alles behalve saai (maar zit ook een hele tijd tussen). Sean Price is nooit mijn favoriete rapper geweest, maar samen met Rock vormt hij een volkomen gestoord duo. Neem geweld, drugs en seksisme, mix dat met humor en je hebt de lyrics van Heltah Skeltah. De beats zijn helaas wat minder, staan dus niet echt uitschieters op. Sommige vond ik ook te druk. Maar weer een 3,5* dan, voor de verandering (is al de zoveelste dit jaar, klotecijfer).

Na een tien jaar durende pauze keert rapduo Heltah Skeltah, bestaande uit Ruck (a.k.a. Sean Price) en Rock, weer terug in de hiphopscène.

Na twee succesvolle soloalbums van groepslid Sean Price groeide de vraag naar een nieuw project met zijn oude kameraad Rock. Nadat Rock in januari van dit jaar opgepakt werd op verdenking van moord raakte het aardig stil rond het nieuwe Heltah Skeltah album, maar Rock liet zich niet kisten door zijn juridische problemen en een paar maanden later werd er dan eindelijk een datum geprikt voor D.I.R.T.

Het duo hun laatste album, Magnum Force werd geteisterd door commerciële bedoelingen wat het album niet veel goed deed. Ruck en Rock hebben van hun fouten geleerd en laten op D.I.R.T. horen wat hun fans willen horen: harde beats met nog hardere raps. D.I.R.T. staat in het teken van verbale geweersalvo's en vuige krachtpatserij jegens collega-rappers begeleid door veelal bombastische en uptempo producties.

Rock is te herkennen aan zijn rauwe, donkere stem die hier klinkt als het gegrom van een hongerige grizzly die op zoek is naar zijn volgende prooi. Ruck vult Rock perfect aan met zijn kalme en charismatische benadering. De gastoptredens zijn van een hoog niveau maar kunnen niet tippen aan de hoge lat die Ruck en Rock hebben gelegd voor D.I.R.T.

Zowat elke line is een opmerking richting andere rappers in de muziekindustrie. En alhoewel Heltah Skeltah's derde album veelal uit stoerdoenerij bestaat, weten beide heren toch hun karakteristieke gevatte humor te behouden. Met lines als "My gun game crazy, when the fifth spit, I kill man, woman and child à la Chris Benoit" is het moeilijk om je lippen stijf op elkaar te houden.

Productiegewijs staan er een aantal hofleveranciers uit de huidige Duck Down-stal aan het roer: Illmind, Khrysis en Marco Polo zijn samen goed voor vijf van de veertien tracks. De producties leunen vooral op zware orgel- en keyboardpartijen, felle drums en duistere baslijnen. Twee producties zijn het niet voor mij, te weten Da Beginning of da End en Insane. Eerstgenoemde bevat een ergerlijke vocal sample en de tweede, geproduceerd door Marco Polo, is vooral te sloom en past daarom niet bij het geheel.

D.I.R.T. staat voor Da Incredible Rap Team en dat is niets teveel gezegd over dit duo. Het mag allemaal net niet tippen aan Sean Price zijn soloalbums: daarvoor zijn de producties niet divers genoeg, maar Ruck en Rock zijn na een pauze van een decennium op elkaar ingespeeld als nooit tevoren en laten na een vijftig minuten durende worstelpartij een waar slagveld achter.

Hmm, ik vind Insane niet echt uit de toon vallen ofzo

Ik vind het vooral een lelijke productie: iets waar Polo wel vaker een handje van heeft wat producties afleveren voor BCC betreft.