Jack's Mannequin - The Glass Passenger (2008)

Ik kan hier echt niet op wachten, Everything in Transit is mij zeer goed bevallen

Na Everything In Transit ben ik zeer benieuwd of het niveau ook weer zo hoog zal zijn als het debuut. Deze tweede plaat wordt naar mijn idee overdreven erg gehyped in de USA. Promo filmpjes en previews van 13 seconden om de fans werkelijk mee te irriteren.

Gelukkig, gelukkig.. was daar zomaar ineens de EP genaamd The Ghost Overground, welke 2 nummers bevatte van het nog uit te komen album, en wel 'The Resolution' en 'Bloodshot'. Eerstgenoemde neemt vrolijk dezelfde sfeer over als van het debuut album, terwijl 'Bloodshot' een hele andere richting ingaat.

Ook zijn al 2 zogenaamde b-sides weggegeven en eigenlijk zijn deze beiden beter als de 2 nummers die op de EP staan.
'Miss California' is een heerlijk zomers nummer met een EIT tintje en het gisteren weggegeven 'At Full Speed' is prachtig. Nou bevindt ik mij op glad ijs maar het doet me zelfs af en toe denken aan Bright Eyes. Luister even naar het stukje piano, geweldig.

Ook ik kijk uit naar dit album, ben vooral erg benieuwd naar het slotnummer 'Caves' wat ruim zeven minuten moet gaan duren en uit drie delen zou bestaan.

Luister 'The Resolution' op de myspace van deze 4 heren:
www.myspace.com/jacksmannequin

Gisteravond is het album geleaked

Vandaag eens goed voor gaan zitten.

Bijzonder goed vervolg op buitengewoon sterk debuut.
Review komt binnenkort.

Heb mijn cijfer alweer bijgesteld van een 3,5 naar 4,0. Bevalt zeer goed tot nog toe. Ben benieuwt naar je review JJJ-

Weer een geweldige plaat. Vind alleen What Gets You Off wat vervelend worden op den duur. Rest is toppie.

Voorlopig 3,5*

Na het debuut van Jack's Mannequin gaan ze verder met weer een heerlijke plaat, het nivea van het debuut halen ze weer, het klinkt allemaal lekker en de stem van Andrew McMahon klinkt gewoon heerlijk in het gehoor. Met Bloodshot heb je het beste nummer van deze cd. Ik geef dit album net als het debuut 4.0

Vindt What Gets You Off juist wel pakkend. Bloodshot is een nummer wat lekker weg luistert maar met Spinning hebben ze het beste nummer van de CD gemaakt. Blijf nog steeds bij mijn 4 sterren maar hij wordt denk ik binnen nu en 10 luisterbeurten een halfje verhoogd.

Een band en een CD die veel meer aandacht verdient, wat een mooie plaat!

ik snap niet waarom dit bandje in nederland niet populair geworde is, het is hier onbekent en zal hier denk ik ook niet echt doorbreken zal wel geen markt voor zijn maar ik hoor dit 100x liever dan een lil wayne of al die ''simpele'' pop artiesten die hier zo geweldig gevonden worden. maar crashing vind ik ook heerlijk klinkenhet enige nummer wat ik minder vind is hammers and strings (lullaby) niet dat ik het slecht vind maar heeft niet het niveau van de rest

Bijzonder mooie muziek. Verhoogt naar 4,5*.
Voornamelijk vanwege 'Caves', wat een kunstwerk is dat zeg, ruim 8 minuten oorstrelende muziek die je diep raakt als je weet dat zanger Andrew McMahon de ziekte leukemie heeft overleeft..

Het album begint met de ijzersterke liedjes, 'Crashin' waar McMahon duidelijk laat blijken dat ook hij muziek wilt horen. 'Spinning' is een soort van uptempo pop nummer met een prettige sound, een nummer wat bij mij echt het meest blijft hangen. 'Swim' en 'American Love' zetten deze fenomenale start redelijk voort al is het refrein van laatstgenoemde ietwat zeikerig..

Op 'What Gets You Off' laat Jack's zich op een hele andere manier zien, een rustig nummer wat je pas na een paar luisterbeurten kan waarderen. 'I can see the tattoos glowing on your body' zegt al genoeg over waar het nummer over gaat. Op 'Suicide Blonde' grijpt Andrew duidelijk terug naar zijn Something Corporate tijd. Ietwat ruiger en misschien wel te ruig voor deze toch wel ingetogen en over het algemeen rustige CD. En kijk, gelukkig doen ze er niet nog zo'n nummer bij, want 'Annie Use Your Telescope' is toch weer iets rustiger en gaat richting de 'What Gets You Off' sound. Annie is toch wel een van de meest vage producties die ik dit jaar heb gehoord, zo vaag dat het eigenlijk bijzonder goed en vernieuwend klinkt. De piano melodie blijft hangen en wat dacht je van het refrein, ook die zoomt rustig door in je hoofd als je aankomt bij 'Bloodshot Eyes', het volgende pakkende nummer op dit toch wel heel goede 2e album van Jack's Mannequin. Bloodshot lijkt het tempo niet te kunnen vinden want de coupletten wijken compleet af van het refrein wat het nummer een onverwachte twist meegeeft.

Even een witregel. Hoezo? Omdat 'Hammers and Strings' uit je boxen klinkt. Een compositie waar meneer McMahon bijzonder trots op mag zijn.

"She says, Andy, I know, that we don't talk as much, but I still hear your ghost, in these old punk rock clubs.
Come on, write me a song, give me something to trust.
Just promise you won't let it be, just the keys that you touch."

'Drop Out (The So Unknown)' neigt weer naar het begin van het album, een leuk upbeat nummer wat het niveau van het album wel in evenwicht houdt. Single 'The Resolution' is maar een moeilijk behapbaar nummer. Ik snap ook niet waarom dit de eerste single is geworden aangezien er veel beter nummers op de plaat aanwezig zijn. En dan hebben we het nog niet eens over de bijbehorende wanstaltige videoclip. Jammer.

'Orphans' is de springplank voor het mooiste nummer wat ik tot dusver dit jaar heb mogen horen, 'Caves'. Een oorstrelend drieluik wat bestaat uit een bijna opera achtig begin, totdat het na ruim 3 minuten explodeert in een soort van piano herrie dat je toch bij je nekvel weet te grijpen, en dan gaat het nummer rustig verder alsof er niks gebeurt is. Het einde is ingetogen en met een soort van 'movie trailer' achtige sound neem je afscheid van een album waar je lang over na blijft denken.

'The Glass Passenger' is een erg mooi vervolg geworden op het ongenaakbare debuut 'Everything In Transit'. TGP is anders dan het debuut, specialer dan het debuut, muzikaler dan het debuut, maar als minpuntje, slechter geproduceerd dan het debuut. De vele echo's en stemveranderingen waren helemaal niet nodig geweest. Als je dan de live en akoestische versies hoort van bijvoorbeeld 'Swim' of 'The Resolution' klinken ze vele malen beter dan het origineel, gewoon omdat er niks aan veranderd is en er geen vage echo over de stem heen zit.

Misschien heeft het dan toch wel een jaartje te lang geduurt voordat dit album uit is gekomen aangezien ze in 2006 al begonnen zijn met tekst schrijven. Ach we kunnen het de zanger niet verwijten, die na zijn ziekte een meeslepend album heeft gemaakt wat gewoon de ruime 4 sterren verdiend..

JJJ- en de anderen, bedankt! Ik kende JM niet en nu dus wel,althans The Glass Passenger. Echt heel goed. De hele CD straalt leven en overleven uit. Ik ga mee met de review van JJJ- (was ook de tricker voor mij) en ben benieuwd naar de debuut-CD.
In elk geval is dit voor mij pure rock, geschreven vanuit "the real life" en gebracht door JM op een manier die hen boven de gemiddelde rockband brengt

Lekker album.

Zo is dat SoNick.

Hup mensen, lees dit, beluister daarna het album en oordeel.

Jack's Mannequin verdient meer dan alleen maar een beetje bekendheid in Amerika..

Wow, deze moet ik toch maar eens proberen aan de waardering te zien. Debuutalbum vond ik ook al erg mooi

Mijn tracklist ziet er trouwens anders uit. Ik heb de volgende tracklist. Iemand meer?

1. Crashing (4:10)
2. Spinning (2:52)
3. Swim (4:16)
4. American Love (3:43)
5. What Gets You Off? (5:06)
6. Suicide Blonde (3:27)
7. Annie Use Your Telescope (3:11)
8. Bloodshot (3:57)
9. Drop Out - the So Unknown (3:32)
10. Hammers and Strings (A Lullaby) (4:44)
11. The Resolution (3:07)
12. Orphans (2:37)
13. Caves (7:27)
14. Miss California * (3:54)

Heb het originele album hier liggen, en inderdaad, hij klopt zoals jij hem hebt geschreven!

Ja ik heb ook het origineel! Zal allemaal dus wel goed zijn!

Eindelijk maar toch ook eens uitproberen.
Vroeger was ik al helemaal weg van Something Corporate, toen Jack's mannequin als sideproject erbij kwam ben ik die ook eens gaan volgen. Het debuut is zeker een goede plaat. Mr. McMahon heeft werkelijk klasse neergezet. Al moet ik zeggen dat ik wel iets meer fan ben van de SoCo albums.

Anyway, vandaag ga ik deze eindelijk eens proberen dus. Het klinkt wel weer vertrouwd. Valt me op dat de cd een vrij hoog gemiddelde heeft. Misschien ben ik de muziek een beetje ontgroeid, maar ik vond het ergens wel veel op elkaar lijken en wat eentonig worden op het debuut. Opzich niet heel erg, gezien ik de muziek wel kan waarderen, maar tegelijkertijd kom ik dan ook niet snel tot een superieur hoge waardering, wat ook niet nodig is natuurlijk.

De eerste 2 nummers van dit album nu gehad, en mja, wel ok. Een oordeel velgt nog

Op het eerste gehoor vond ik hem wat tegenvallen. Een nummer als Dark Blue staat er volgens mij niet op.

Hm ja ik moet zeggen dat ik er ook niet echt kapot van ben.
Ik vind het een beetje meer van hetzelfde om eerlijk te zijn, of nou ja het is een ander geluid dan het debuut, maar teveel Andrew McMahon o.i.d. Ik weet niet wanneer bij mij die omslag is gekomen, maar voorheen ergerde ik me nooit zo aan Andrew's stem. Op deze plaat komt gewoon sterk naar voren dat hij gewoon geen sterke zanger is. Hij heeft nooit echt goed kunnen zingen, maar hier vind ik het af en toe echt irritant en jengelig klinken.

Annie use your telecope vond ik trouwens wel een tof nummer. Ik heb de cd nog niet helemaal volledig gehoord (omdat ik er zo zat van werd dat ik even wat anders op heb gezet), dus een rating volgt nog, maar ik kan nu al voorspellen dat het geen royale rating wordt.

Ik heb genoeg Andrew gehoord, ik heb iets nieuws nodig. Ik vind dit album gewoon tot nu toe weinig verfrissend, en gezien hij het niet zo van z'n vocals moet hebben, moet de rest wel sterk zijn. Z'n lyrics zijn altijd wel oké, pianospel ook, maar het is gewoon een beetje het zelfde oude liedje, vind ik dan.

En ja ik ben meer Something Corporate fan, maar de SoCo-achtige nummers op deze plaat vind ik ook niet zo goed. Respect voor Andrew en het copen met z'n ziekte en alles, emotioneel gezien zit alles wel ok in elkaar, maar ja, verder kan de muziek me weinig boeien. Ik denk dat ik de muziek ben ontgroeid o.i.d. Ik zet nog graag het debuut op en de SoCo albums, maar ik denk dat het hier wel stopt. Nou ja wie weet verandert er nog wat.

Ik snap wat je bedoelt. Ik hou ook niet zo van dat jengelen. Na een aantalluisterbeurten zijn de nummers toch sterk genoeg om de mindere zang te kunnen dragen. Ik hoorde trouwens Resolution op radio 538 en zag de clip op tmf. Moet niet gekker worden.

Hmm het laatste deel van de cd vind ik echt VEEL beter dan de eerste nummers. Zoals ik zei, dat vond ik vooral meer van hetzelfde, waarin Andrew's stem me sterker dan voor heen irriteerde.

Vooral 'Caves' vind ik prachtig. De ballads op dit album vind ik van goede klasse. De uptempo nummers vind ik vooral een beetje één pot nat. Tuurlijk zit er onderscheid in, maar het is een beetje 'been there done that'-geluid. Nu is het moeilijk om vernieuwende muziek te brengen en is ook niet altijd nodig, maar in dit geval vind ik dus dat het wel nodig was om mij te boeien.

Goed de ballades doen het dus goed, ik wil eigenlijk een 3,0 geven, maar omdat ik de ballades beter dan normaal vind en vooral Caves echt heel goed vind, rond ik af naar boven en wordt het een 3,5

Kort geleden heb ik dit ontdekt. "The Resolution" is een van de mooiste songs die ik het afgelopen jaar heb gehoord. De produktie ligt er wel erg dit overheen, maar past geweldig goed bij de opbeurende 'feel' van het nummer.

Het nummer Ordinairy World van Duran Duran hoorde ik op de radio ooit eens afgekondigd worden met de woorden "Wat is dit toch een heerlijke Wind-en-Zeilen-plaat!" [waarmee de DJ doelde op het gelijknamige nummer van Splitsing]
The Resolution past voor mij precies in dit rijtje van verfrissende, verkwikkende songs. Heerlijk.