Chad VanGaalen - Soft Airplane (2008)

Dit album is inmiddels gelekt. De eerste luisterbeurt heb ik bijna achter de rug en ik ben erg onder de indruk. Deze veelschrijver lijkt redelijk zijn tijd genomen te hebben deze keer, de plaat klinkt erg goed. Af en toe wel een stukje steviger dan eerder werk.

Staat op de luisterpaal van 3voor12. Zeer goede muziek, zo voor de eerste keer. Wederom een pareltje op het subpop label.

Best kans dat dit nog in mijn jaarlijstje kan gaan komen.

Geweldig album! Zet 'm voorlopig op 4*

Gister met deze man kennis mogen maken tijdens Crossing Border.. alleen laatste drie nummers gehoord, maar dit was voldoende reden om hier naar opzoek te gaan in de platenzaak. Het toeval wou net dat ze hem net hadden binnengekregen, na het lezen van een schijnbaar overtuigende recensie in de Volkskrant. Heb m direct meegenomen en ga het dit weekend eens wat beter beluisteren

Mist de intimiteit van Infiniheart, maar daar staat tegenover dat het stevigere en meer afgewerkte geluid deze bijzondere singer/songwriter ook goed past.

Was live ook erg de moeite waard.

hé, dit is leuk? bij het eerste album dacht ik aan Sufjan Stevens, maar het verrassende is dat de nummers daarna weer heel anders klinken. dit blijf ik nog wel even luisteren, want volgens mij heb ik op dit album nog wel eea te ontdekken!

een week later: wat een machtig album is dit! top 10 van 2008-werk. zoals gezegd begint het als een wiebelig zingende Sufjan Stevens, compleet met banjo en trompet. maar daarna gaat het werkelijk alle kanten op. ook met electronica gaat deze Chad flink uit zijn plaat. Niet altijd meteen mooi, maar wel verrassend, verfrissend en verwarrend. na een paar keer luisteren: 4,5* en niets minder

Het verfrissende hoorde ik er niet zo goed in: ik hoor een hoop wat andere artiesten ook al doen of gedaan hebben, het verwarrende zit hem bij mij in het feit dat ik dit toch net even te veel alle kanten vind opvliegen en daarbij mis ik toch wat magie om mij omver te doen blazen.
Absoluut degelijk maar veel verder kom ik er helaas niet mee en daardoor ook een degelijke beoordeling maar niet meer dan dat.

Nou, jij hebt je oordeel snel klaar Ik vond de eerste twee nummers meteen prachtig, maar had voor de rest toch even de tijd nodig.

Het gebeurt tegenwoordig maar zelden dat mijn eerste ingeving fout blijkt te zijn. Het eerste nummer deed mij juist helemaal niets: ik ergerde me ze zelfs ietwat. Dat trok later wat bij.
Nogmaals: niet slecht, maar negens betovering of iets anders dat me bij mijn keel weet te grijpen. Ik heb dit jaar andere artiesten leren kennen waar dit juist wel het geval was. Ik denk dat die 3,5* voor Chad VanGaalen dan best nog wel meevalt

Multi-kunner slingert je heen en weer langs stijlen en emoties

Zet deze plaat op repeat en luister na afsluiter Frozen energon meteen naar Willow tree, het nummer waarmee deze plaat begint. Pas dan zul je merken op wat voor avontuurlijke tocht Chad VanGaalen je heeft meegenomen. De dertiende track is een desoriënterende mix van distorted gitaar en stevige electronicaruis. Het contrast met de lieflijke opener kan bijna niet groter zijn. Want als de plaat begint, klinkt VanGaalen nog als Sufjan Stevens en begroet hij je met lieflijke banjo en warme trompet en klarinet.

Het contrast is veelzeggend voor deze plaat. Soft airplane begint klein en akoestisch, maar wordt gaandeweg ruiger, vreemder en electronischer. Langzamerhand neemt de vervreemding toe en opent Chad zijn muzikale wereld, waarin hij zich niet beperkt tot één of twee maniertjes. Zijn muziekwereld kent verschillende hoekjes en onverwachte paden. Na beluistering is 'lieflijk' dan ook niet meer de dominante typering die in je opkomt. Vervreemding en verwarring, maar ook verrassing en betovering zijn de effecten die VanGaalen met zijn derde plaat bereikt.

De Canadees heeft al twee platen gemaakt, die volgens kenners minder samenhangend zijn dan deze derde. Hij is een multikunner. Hij maakt zelf instrumenten, tekent en maakt video's. De vorige twee platen waren experimenteler en vlogen meer alle kanten uit. Nu vindt hij meer coherentie, maar dat is zeker niet ten koste gegaan van de afwisseling. Want Chad VanGaalen bedient meerdere registers en probeert allerlei sferen uit.

Zijn zang is opvallend wiebelig, jongensachtig. In dat opzicht doet hij denken aan Xiu Xiu, al ontbreekt bij hem de expliciete gekte van die band en de harde schreeuw. De emotie moet je bij VanGaalen zoeken en hij nodigt je uit om de lagen af te pellen. Bevreemdend is dat hij soms zo sereen klinkt als Sufjan Stevens of klassiek als Neil Young, maar dat er steeds een randje aan zijn liedjes zit. Iets maakt dat de sfeer nergens bedaard wordt. Altijd bekruipt je een ongemakkelijk gevoel.

Belangrijkst van al is dat er veel te genieten valt. Soepeltjes combineert hij electronische loopjes met een jarenzestig-feel in Bones of man. Moeiteloos maakt hij van het grillige electronummer Phantom anthilis een gevoelige song. Maar andere momenten is hij ook rechtuit: TMNT mask is een electropopnummer, Willow tree en Molten light zijn gewoon mooie, gevoelige liedjes. Soft airplane is een achtbaan, een muzikale en een emotionele. Je moet gewoon instappen, eraan beginnen en met orgastische herrie gooit VanGaalen je er aan het einde weer uit. Maar dan heb je wel wat meegemaakt.

Toch trekt hij een iets te grote broek aan op het moment dat hij een alleskunner wil zijn, vind ik. De meer ingetogen nummers beklijven.

De B-sides zijn nu ook uitgebracht op een EP en officieel (gratis) te downloaden via http://www.softairplane.com/.

Deze plaat weet mij vreemd genoeg niet te pakken.
Er zitten zeker wel leuke nummers op, waaronder TMNT Mask, maar het is mij allemaal net iets te... Ik kan er niet goed mijn vinger opleggen, maar misschien is "vaag" de juiste term hiervoor. Jammer.

polyvalente groep, maar dat stoort in dit geval niet echt.
Echt wel een ontdekking.